انتخابات

لحن تندتر می شود، مأموران ندا را به زیرزمینی می برند. با صدای آهسته می گوید: «هیچ وقت در زندگیم اینقدر سرم داد نزده بودند.» باید به دستشویی برود اما به خود جرأت نمی دهد از آنها خواهش کند. مأموران دوباره می آیند و آنقدر به او نزدیک می شوند که ندا فکر می کند حالاست که به او تجاوز کنند. « فکر کردم زنده از آنجا خارج نمی شوم.»

زمانی که باراک اوباما در سال ۲۰۰۸ با موجی بی سابقه به ریاست جمهوری آمریکا انتخاب شد پیام آور «تغییر» و «امید» بود. رؤیاهای بسیاری از مردم را زنده کرده بود. چشم انداز فرداها روشن‌تر بود اما درگیر شدن وی در مشکلات داخلی جمع زیادی از حامیان وی را ناامید کرد. وی نیز با مشکلاتی مشابه کارتر در آستانه دور دوم انتخاباتی اش روبرو است. اوباما نیز با بحران اقتصادی و نرخ بالای بیکاری و کسری بودجه عظیمی روبروست. اقتصاد همچنان اولویت اول مبارزات انتخاباتی است و اما نکته جالب دیگر اینکه اینبار نیز به مانند دوره کارتر «ایران» موضوع داغی است. این بار نه بحران «گروگانگیری» که بحران «برنامه هسته ای» ایران. بحرانی که در محافل سیاسی و بین‌المللی تا کلید زدن حمله نظامی هم پیش رفته است.

شما می توانید نسخه الکترونیکی مجله را نیز در این لینک مرور و دریافت کنید. شما می توانید نسخه الکترونیکی مجله را نیز در این لینک مرور و دریافت کنید. Open publication - Free publishing - More election برای سفارش خرید نسخه چاپی آن هم که می تواند یاری گر ما برای تداوم انتشار باشد به سایت زیر مراجعه کنید.

البته مقامات دولت (امریکا) اصرار دارند که تصمیمات نظامی تحت تاثیر توپ و تشرهای انتخاباتی گرفته نمی شود ولی در حالی که همیشه صداهایی برای حمله به ایران فراخوان می داده است، شرکت کنندگان انتخابات مقدماتی با چنین گفته هایی به پژواک آن صداها دامن می زنند. و انتخابات نیز برخی از تصمیمات پیش روی اوباما را دشوارتر می کند. آیا بر اساس قانون جدید، وی واقعا شرکت های چینی که به داد و ستد با بانک مرکزی ایران ادامه می دهند را تحریم می کند؟ ژاپن را چه می کند؟ و کره جنوبی را چه؟ چنین چیزهایی به سادگی به مسائل سیاسی امسال بدل می شوند.

بحث اصلی مخالفان اقدام نظامی این است که چنین اقداماتی برنامه اتمی ایران را فقط چند سال به تعویق می اندازد و تهران از راه عناصر عملیاتی خود دست به اقدامات تلافی جویانه خواهد زد و ایالات متحده را به جنگ بی ثمر دیگری خواهد کشاند. بسیاری بیم آن دارند که مردم ایران نیز در شور میهن پرستی پشت سر حکومت خود صف آرایی کنند و قید دهه ها امید تغییر حکومت را بزنند و جمعیت عمدتا غرب دوست ایران را بار دیگر در برابر غرب بشورانند که این کمک بزرگی به سود ملاها خواهد بود.

آخرین پرچمدار بازگشت به گزینه «گفتگو» کسی نیست جز جناب آقای فرید ذکریا، که شش دانگ سیاست خارجی سی ان ان را به نام تمثال مبارکش سند زده اند؛ سر مقاله نویس عمده تایمز. وی به تازگی در ستونی از واشنگتن پست، اوباما را بر آن داشت که به سال ۲۰۰۸ بازگردد؛ به زمانی که ایده گفتگوی بی قید و شرط با ایران گزینه خوبی به نظر می رسید. ذکریا چنین پیشنها کرد: «اوباما باید به رویکرد حقیقی خود بازگردد و ایران را آزمایش کند ، شاید دری از گفتگو و توافق گشوده باشد.»

در نوشته های اصلاح طلبان در روزنامه های اپوزیسیون از آزادی زندانیان سیاسی استقبال شده و ذکر شده که خانواده هایشان در «حسرت آزادی» بودند. نعمت احمدی- وکیل سرشناس- در ستونی که روز گذشته در روزنامه روزگار منتشر شده، گفت که رژیم با انتشار لیست کامل زندانی ها مخالفت کرده است و بسیاری از کسانی که آزاد شده اند، منصفانه محاکمه نشده بودند. مطابق اظهارات احمدی، بسیاری از زندانیان به صورت غیرقانونی و بدون طی مراحل قانونی در زندان نگه داشته شده اند.

این سند می گوید: «ما در ایران در جستجوی رهبری قاطع و محکم از بین رهبران سبز خارج از کشور هستیم.»«جنبش در اینجا می تواند دوباره از سر گرفته شود و به سمت پیروزی حرکت کند مشروط به این که چنین رهبری داشته باشد. اگر نه، این جنبش تلاش ناموفق دیگری برای آوردن آزادی، شان و مقام و احترام برای کشورمان خواهد شد.»

در ظاهر برای صدها هزار، شاید چندین میلیون ایرانی که در سال ۲۰۰۹ به خیابان آمدند و رییس جمهور و نظام حکومت جمهوری اسلامی را به دزدیدن آرای انتخاباتی متهم کردند شاید این چنین به نظر برسد که این اختلاف، خبر خوبی است. همین طور برای غرب نیز که سالیان دراز در عقب راندن برنامه هسته ای ایران درمانده بود شاید این خبر خوبی به نظر برسد. متاسفانه، جنگ ادامه دار احمدی نژاد و آیت اله ها، تندرو ها را در برابر خودِ تندروها به زورآزمایی وا می دارد. حامیان اصلاحات واقعی مردم سالارانه، در این ماجرا تنها تماشاگرند، به هر حال آنان دلایل خوبی دارند که بنشینند و ببینند که حریفان چماقدار، چنان به جان هم افتاده اند که کل رژیم در ورطه سقوط افتاده است.

کسی را ندیدم به ایران رفته باشد و تحت تاثیر و «تسخیر» ایران و مردمش قرار نگرفته باشد. با پنج سال زیستن در ایران، خود را «قربانی خوشبخت» چنین پدیده ای می دانم

به باور قدرت علیخانی، نماینده مذهبی و سرشناس مجلس «انتخابات ریاست جمهوری زودتر از زمان قانونی آن برگزار می شود و فرد روحانی انتخاب خواهد شد که در برابر رهبر فروتنی بیشتری از خود نشان دهد.»

بلافاصله بعد از دستگیری ام، مجبور به تحمل ضرب و شتمی شدم که متعجبم کرد: این تازه شروع زندانی شدنم در اوین بود - آنها تا کجا پیش می روند؟ داستان های زیادی شنیده بودم و نمی توانستم سد راه افکار وحشتناکی شوم که به ذهنم خطور می کرد: ناخن های انگشت ها کشیده شده بودند. شوک های الکتریکی به بیضه ها. پدرم که زندانی دوران شاه بود، می گفت: «اولین کاری که او با انبردست ها انجام داد این بود که لاله گوشم را با آن پیچاند.»«اگر فکر می کنی که این کار درد دارد، فقط منتظر بمان. هیچ چیزی دردناک تر از زمانی نیست که از آن انبردست ها برای کشیدن ناخن هایت استفاده می کنند.»

رضا در فرودگاه منتظر ماست، ما کالسکه و چمدان ها را بار ماشین می کنیم، سپس از اتوبانی شش بانده از دل کویر به طرف اصفهان راه می افتیم، محل زندگی فامیل. وقتی وارد ترافیک شهری می شویم تا سرحد مرگ می ترسم. رضا آرام است. زیر لب می گوید: «آره ترافیک دیوانه کننده است.» ایرانی ها سه بانده اتوبان را به پنج بانده تبدیل می کنند. حق تقدم با کسی است که تا حد امکان بدون نگاه به سایر رانندگان به سرعت وارد چهار راه می شود.

در ایران می گویند احمدی نژاد که بر اساس قانون اساسی ایران نمی تواند دوباره در سال ۲۰۱۳ رییس جمهور باشد، دست کم اوضاع فرو مانده خود را دریافته است. در تهران هر روز رحیم مشایی با عنوان «جریان انحرافی» متهم می شود؛ اصطلاح خطرناک دیگری در قاموس جمهوری اسلامی. و رییس جمهور آماده است که با فدا کردن مشاور ارشدش کلاه و گردن خود را نجات دهد. این واقعیت که یک مقام ارشد دولت این هفته به صورت خصوصی پیش بینی افول احتمالی خود را برای من بازگو می کرد نشان می دهد که شاید خیلی دیر شده باشد.

در روزهای پس از انتخابات ریاست جمهوری در ایران، وزارت اطلاعات جمعی از خبرنگاران رسانه های خارجی را احضار کرد و از آنها خواست که تعهد نامه ای امضا کنند که «گزارش های مخالف منافع ملی ایران» منتشر نخواهند کرد وگرنه مجوز کار خبری آنها باطل خواهد شد. یکی از خبرنگاران ایرانی- آمریکایی که پذیرفت با ما به شرط محفوظ ماندن نامش مصاحبه کند روایت های جالبی دارد. وی و رسانه معتبر آمریکایی ای که در آن مشغول به کار بود حاضر نشده بودند که زیر چنین نامه و درخواستی را امضا کنند.

از بهار به بعد هم یاران سرشناس احمدی نژاد را بازداشت کرده اند. اتهام همیشگی: تخلف مالیاتی. بسیاری به میل خود از قطار پیاده شده اند. احمدی نژاد دیگر قادر به حمایت از آنها نیست. وی نمی تواند برای دورۀ سوم نامزد شود. اما رهبرمذهبی سرجای خود می ماند. وی بنا ندارد بگذارد احمدی نژاد تا پایان دورۀ ریاست جمهوری به کارهای خود ادامه دهد. خامنه ای بر آن است کاری کند که احمدی نژاد پایگاهش را در بدنۀ اجتماع از دست بدهد.

با این که این بهارِ زیر پوستِ ایران بارها وحشیانه سرکوب شد، مردمسالاری خواهان ایران از خود پایداری نشان دادند. قتل ندا با مجوز حکومتی کشتارهای بیشتری را به همراه داشت. درست همین ماه در خبرها دیدیم که هاله سحابی، کنشگر، در پی ضرب و جرح لباس شخصی ها در مجلس ختم پدرش به دلیل ایست قلبی جان سپرد.

سرکوب های خونین معترضان به نتایج انتخابات اخیر ریاست جمهوری در ایران، محدودیت مقامات در کنترل و محدود کردن اینترنت را نشان داد. ایران تلاش کرد اینترنت را متوقف و محدود کند. ولی ویدئوی تکان دهنده ای مانند کشته شدن ندا آقاسلطان، نشان داد که چقدر اینترنت می تواند در شکستن حصارها موثر باشد. برخی از سوراخ های مشکل دار اینترنت ایران، توسط کارشناسان ایرانی ترمیم شده است. یکی از شرکت های اینترنتی می گوید ایران در زمان سرکوب برخی از وب سایت ها را متوقف کرد ولی فقط به صورت موقتی و بدون این که جلوی ترافیک اطلاعات را بگیرد.

فرماندهان حامی محمود احمدی نژاد از جمله عبدالله عراقی، علی فضلی، و حسین طائب در ماه های اخیر از سوی آیت الله خامنه ای یا فرماندهان ارشد خود ترفیع درجه و مقام دریافت کردند. عبدالله عراقی از فرماندهی سپاه تهران بزرگ به جانشینی فرماندهی نیروی زمینی سپاه منصوب شد و علی فضلی فرمانده سپاه استان تهران نیز به جانشینی فرماندهی بسیج ارتقاء یافت.

تاریخ حضور کلوتید ریس در دادگاه نمایشی پس از انتخابات ۱۷ مرداد درست همان روزی بود که ۱۸ سال پیش جنازه بختیار پیدا شد، حتی زمان برگزاری جلسات محاکمه غیر علنی او در فاصله آبان تا دی ماه ۸۸ مقارن با ماه هایی است که در سال ۱۳۷۳ علی وکیلی راد در فرانسه محاکمه شده بود.