بحرین

بنابراین دلایل خوب اخلاقی وجود دارد که به عربستان سعودی تانک های لئوپارد را نفروشند. و دلایل منطقی زیادی هم وجود دارد که حتی با تحویل سلاح کمک کرد که عربستان سعودی با ثبات بماند و بتواند منافع راهبردیش را که منافع ما هم هستند در صورت لزوم به کرسی هم بنشاند. چرا که اسرائیل هم هیچگونه مخالفتی با تحویل تانک ها نکرده است. دولت اسرائیل همتای عربستانی خود را بیشتر متحد می داند زیرا هر دو کشور در موضوع ایران منافع یکسانی را دنبال می کنند.

پادشاه بحرین آل خلیفه دولت ایران را متهم کرده قصد کودتا علیه او دارد. و در لبنان نیز نخست وزیرسابق سعد حریری از «دخالت آشکار ایران» انتقاد می کند. به گفتۀ وی نباید اجازه داد تهران از متحد خود حزب الله استفاده ببَرَد تا لبنان را «تحت الحمایۀ ایران» کند.

شاهزاده سلمان در سخنرانی در دانشگاه مدینه از خشم صورت نگرفته یاد کرد. به عنوان حاکم ریاض وی از جمله نزدیکان پادشاه است. هیچکس از او نپرسید اما می شد پرسش را احساس کرد: چرا عبدالله که در سال ۲۰۰۵ به عنوان اصلاح گر بر تخت نشست اکنون اینگونه به روشی قدیمی تکیه می کند؟ شاهزاده گفت: «دولت سعودی ادامۀ اولین حکومت اسلامی در مدینه است.» البته آنچه را نگفت این است که دولت سعودی در این ادعای سیاسی با گروه های سلفی مانند القاعده و گروه الفقیه مشترک است.

محمود سامع، وبلاگ نویس جوان مصری که در جریان اعتراض ها سعی کرده بود در هر فرصتی از میدان تحریر به طور زنده وبلاگ نویسی کند، پیروزی مردم مصر را ناشی از زبان مشترک می داند و نه رسانه مشترک. به گفته او، مردم در جایی به هم پیوستند که فهمیدند می توان بهتر از این بود. وی می گوید: «من خودم به عنوان یک ناراضی از دولت و رژیم حسنی مبارک، همواره دغدغه های خودم را داشتم و فکر می کردم اگر رسانه ای گسترده داشتیم، می توانستیم بهتر به نتیجه برسیم ولی در واقع، رسانه گسترده و آزاد، برای کنترل نظام و دولت و ابراز عقاید خوب است ولی در زمان اعتراض مردمی، این درد مشترک بود که توانست مردم را متحد کند.»