سازمان ملل

آقای کین با رد این مسئله که برخی می گویند حمله به ایران در واقعیت امکان پذیر نیست، گفت: «اول از همه این که ما (آمریکا) آماده ترین و کارآمدترین نیروی نظامی دنیا را در اختیار داریم. هم زمینی و هم هوایی هرچند برای این مورد نیازی به استفاده از نیروی زمینی نداریم. به اندازه کافی کشتی و ناو جنگی و زیردریایی استراتژیک در آن بخش از کره زمین داریم که برای ما کافی خواهد بود.»

بیانات وی با تماس تلفنی جانشین رییس جمهور ایران، محمد رضا رحیمی به نخست وزیر نجیب میقاتی انعکاس بیشتری یافت: تاییدی بر پشتیبانی ایران از دولت جدید لبنان، مردمش و (نهضت) مقاومت. رحیمی در بیانیه ای که در خبرگزاری رسمی ایران، ایرنا منتشر شد اعلام کرد: «جمهوری اسلامی ایران ضمن ابراز تمایل برای ادامه هم پیمانی با لبنان، حاضر است که توافق نامه های امضا شده میان دو کشور را به انجام برساند.»

چه شد که ناگهان ایران تصمیم گرفت با این مکانیسم ها - با توجه به مواردی که هیات ایرانی در اجلاس مطرح می کرد- همکاری کند؟ فکر می کنم ایده ایرانی ها کارگر واقع نیافتاد. کسی باور نمی کند که دولت ایران بخواهد همکاری کند. نظر برخی این است که اگر آنها در گذشته تصمیم نداشته اند که با مکانیسم های ویژه سازمان ملل همکاری کنند ما قرار نیست در این مورد هم اظهارات مقامات ایرانی را در جهت همکاری جدی بگیریم.

اما آیا تاثیری هم این گزارش می تواند داشته باشد؟ آقای نیون می گوید بله. به عقیده او، «وقتی که هیات کارشناسی اعمال تحریم های شورای امنیت قانع شود که این نقض صورت گرفته، آن زمان شورای امنیت می تواند در حوزه اختیاری کار اجرایی، برخی اقدامات تحریمی بیشتری را انجام دهد. ضمن این که این مسئله که کشوری قطعنامه های شورای امنیت را نقض کرده، در دور بعدی تحریم ها نقش جدی بازی می کند و راه را برای تحریم وفشار بیشتر، باز می کند. ضمن این که کشورهای دایره همکاری با ایران هم مجبور هستند مراقبت های بیشتری را اعمال کنند.»

اختصاصی مجله «ایران در جهان»: تحریم ها به چه منظوری طراحی و توسط دولت آمریکا، سازمان ملل و برخی کشورهای اروپایی طی ماه های گذشته به اجرا گذاشته شده اند؟ و با وجود تحریم ها آیا دولت آمریکا و ایران می توانند به مذاکره و موفقیت در آن امید داشته باشند؟ این سوال محوری است که درمصاحبه ای تفصیلی «پاتریک کلاسون» یکی از تحلیلگران و نویسندگان حوزه ایران در واشینگتن به مجله «ایران درجهان» پاسخ داده است. پاتریک کلاسون، معاون بخش تحقیق «موسسه واشینگتن برای سیاست خاورنزدیک» است که تاکنون بیش از ۷۰ مقاله و ۱۲ کتاب در حوزه مسائل ایران منتشر کرده است و به خوبی به زبان (...)

سی و یکم ژوئن سال ۲۰۰۶ بود. برای نخستین بار و پس از چند سال همکاری میان دولت اصلاح طلب ایران با گروه سه، بریتانیا، فرانسه و آلمان و تعلیق فعالیت های مرتبط با غنی سازی، قطعنامه شورای امنیت علیه ایران صادر شد. دولت جمهوری اسلامی تصمیم گرفت به تعلیق پایان داده و غنی سازی اورانیوم را از سر بگیرد. شورای حکام آژانس پرونده ایران را به شورای امنیت فرستاد و به عنوان اولین حرکت، قطعنامه شماره ۱۶۹۶ تصویب شد. این قطعنامه تحریمی را علیه ایران اعمال نکرد اما ضمن تشویق به فعالیت های دیپلماتیک و گفت وگو از ایران خواست فعالیت های غنی سازی اورانیوم را به حالت تعلیق درآورد.