مشترک شوید 
دیدگاه
ارسال
چند روز پیش خبرگزاری نیمه رسمی فارس گزارش کرد طبق گفته های یک افسرِبلندمرتبۀ نیروی دریایی، ایران
ایران
ایران با نام رسمی جمهوری اسلامی ایران کشوری در جنوب غربی آسیا و در منطقهٔ خاورمیانه با ۱٬۶۴۸٬۱۹۵ کیلومترمربع وسعت (۱۸ام درجهان) و بر پایهٔ سرشماری سال ۱۳۸۵ حدود ۷۰٬۴۷۲٬۰۰۰ نفر جمعیت است. پایتخت، بزرگترین شهر و مرکز فرهنگی، صنعتی و سیاسی این کشور تهران است.
ایران از شمال با جمهوری آذربایجان، ارمنستان و ترکمنستان، از شرق با افغانستان و پاکستان و از غرب با ترکیه و عراق مرز زمینی دارد و همچنین از شمال با دریای خزر و از جنوب با خلیج فارس و دریای عمان همسایهاست، که دو منطقهٔ نخست از مناطق مهم استخراج نفت و گاز در جهان هستند.
نظام سیاسی ایران برپایهٔ قانون اساسی مصوب ۱۳۵۸ (و بازنگری ۱۳۶۸) پایهریزی شدهاست. بالاترین جایگاه رسمی ایران پس از انقلاب، ولایت فقیه است که اکنون در اختیار سید علی خامنهای است. اسلام دین رسمی، تشیع مذهب رسمی و فارسی زبان رسمی ایران است. ایران به عنوان یک سرزمین و یک ملت پیشینهای کهن دارد و یکی از تاریخیترین کشورهای جهان بهشمار میرود.
ایران به واسطه قرار گرفتن در منطقهٔ میانی اوراسیا موقعیتی راهبردی دارد. این کشور از اعضای سازمان ملل متحد، جنبش عدم تعهد، سازمان کنفرانس اسلامی، اوپک، سازمان اکو و چندین سازمان بینالمللی دیگر است. ایران یک قدرت منطقهای در جنوب غربی آسیا است و جایگاهٔ مهمی را در اقتصاد جهانی به دلیل در اختیار داشتن صنعت نفت، صنعت پتروشیمی و گاز طبیعی برای خود بدست آوردهاست.
ایران با مشکلات کم آبی دست و پنجه نرم میکند. پیشبینی میشود ایران در سال ۲۰۲۵ در وضعیت تنش آبی قرار بگیرد.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
زیردریایی با پیش رانشِ هسته ای می سازد. افسر یاد شده درعین حال خاطر نشان کرد پیش رانشِ هسته ایِ زیردریایی ها جزو «استفادۀ صلح
صلح
آمیز» از انرژی هسته ای
انرژی هسته ای
انرژی هستهای نوعی انرژی است که توسط واپاشی هستهای، شکافت هستهای، یا گداخت هستهای تولید گشته و اساس آن را میتوان با معادلهٔ ΔE = Δm.c² توصیف کرد.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
است که برطبق موازین حقوق بین الملل روا و برای همۀ کشورها مجاز است. بنابراین مسئله ای نیست.
در ضمن، طبق معمول توجیه گرانِ طرفدار ایران فوری اعلام کردند، ایران از نظر فنی هنوز سالها از ساختِ بسیار پیچیدۀ زیردریایی با پیش رانش هسته ای که قادر به فعالیت و نیز توانا به بقا باشد دور است. در نتیجه رسانه ها و افکارعمومی هم در حاشیه از خبر تصمیم ایران آگاهی یافتند.
امااین خونسردی فراخورِ خبر تصمیم ایران برای ساخت زیردریایی با پیش رانش هسته ای نیست. زیرا در واقع برای ایران موضوع به هیچ رو سر این امکان تازۀ دریایی نیست.
برعکس، صِرفِ اعلام این قصد این پیامد را دارد که ایران با تأیید افکار عمومی جهانی و آژانس بین المللی انرژی اتمی
آژانس بین المللی انرژی اتمی
آژانس بینالمللی انرژی اتمی نهادی مستقل است که در سال ۱۹۵۷ برای ترویج استفاده صلحآمیز، و جلوگیری از استفاده نظامی، از انرژی هستهای تأسیس شد.
پیشنهاد تأسیس این سازمان را دوایت آیزنهاور رئیسجمهور آمریکا در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل متحد (که به سخنرانی اتم برای صلح معروف شد) در سال ۱۹۵۳ مطرح کرد.
آژانس و دبیرکل آن محمد البرادعی در سال ۲۰۰۵ مشترکا برنده جایزه صلح نوبل شدند.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
اجازه دارد وسیلۀ کار این زیردریایی ها را تولید کند: اورانیوم
اورانیوم
با غنای بالا که قابل بکارگیری در سلاح
سلاح
است با بیش از ۹۰ درصد ایزوتوپِ یو ۲۳۵.
گرچه گونه هایی هم از زیردریایی ها وجود دارند، مانند سامانه های جدید فرانسوی، که با اورانیوم با غنای پایین حرکت می کنند – معمولاٌ با غلظتی بین هفت تا بیست درصد ایزوتوپ یو ۲۳۵ – اما به احتمال ایران علاقه ای به آن ندارد.
اورانیوم قابل استفاده در سلاح برای سالها
با اعلام قصد ساخت زیردریایی با پیش رانشِ هسته ای، راه این استدلال برای ایران باز می شود که قبل از تولیدِ بدنۀ زیردریایی، ایجادِ سامانۀ رانش را یعنی رآکتور کوچکی که با اورانیوم با غنای بالا کار می کند آغاز و اورانیوم لازم را غنی سازی غنی سازی کند.
چنین استدلالی نامعمول نیست. موردهایی به ثبت رسیده که ساخت موتورهای هسته ای پنج تا هفت سال قبل از ساخت خود زیردریایی شروع شده است. به دیگر سخن: تنها با اعلام – و دست بالا اقدام های نمادینِ اضافی – ایران می تواند برای سال های زیادی اورانیومی تولید کند که قابل استفاده در سلاح اتمی است.
این درست که مقدار لازم و در نتیجه مجازِ اورانیوم برای حرکت زیردریایی ها به تعداد زیردریایی های «درنظر گرفته شده» بستگی دارد، اما در هر صورت چشمگیر خواهد بود. میزان اولیه برای شروع به ازای هر زیردریایی حدود ۸۰ کیلوگرم خواهد بود.
تجربۀ ایالات متحده با زیردریایی اتمیِ «ناتیلوس» نشان می دهد ایران باید اورانیوم اولین زیردریایی خود را بعد از دوسال عوض کند.
یک زیردریایی که با اورانیوم با غنای بالا کار می کند، به ۷۰ تا ۱۰۰ کیلو سوخت نیاز دارد، اما یک زیردریایی – مانند مدل های سابق چینی- که با اورانیوم با غنای پایین ( ۵ درصد ایزوتوپ یو ۲۳۵) کار می کند ۱۴۰۰ کیلو سوخت می خواهد. حجم و وزن هم که البته شاخص های محوری در ساخت زیردریایی هستند.
بعد فاصلۀ زمانی برای سوخت جدید بیشتر می شود: زیردریایی های جدید با ۲۰۰ کیلوگرم سوخت، بیست سال تمام کار می کنند. از این رو ایران می تواند برای ناوگان کوچکی از زیردریایی، مدعی شود نیازی برابر دست کم یک تن اورانیومِ قابل استفاده در سلاح دارد. این میزان برای ۴۰ تا ۵۰ کلاهک هک رزمی از نوع هیروشیما کافی است.
ممکن است سلاح های هسته ای هم باشد
هیچکس نمی تواند ایران را مجبور کند فقط زیردریایی هایی را بسازد که با اورانیوم با غنای پایین کار می کنند. زیرا کیفیت اورانیوم پیامد مستقیم برای بعد اندازۀ رآکتور و یا ساخت زیردریایی دارد.
یک زیردریایی که با اورانیوم با غنای بالا کار می کند، به ۷۰ تا ۱۰۰ کیلو سوخت نیاز دارد، اما یک زیردریایی – مانند مدل های سابق چینی- که با اورانیوم با غنای پایین ( ۵ درصد ایزوتوپ یو ۲۳۵) کار می کند ۱۴۰۰ کیلو سوخت می خواهد. حجم و وزن هم که البته شاخص های محوری در ساخت زیردریایی هستند.
البته آژانس بین المللی انرژی اتمی بر اورانیوم با غنای بالا که برای ساخت زیردریایی در آینده پیش تولید شده نظارت می کند. اما این نکته چندان خاطر را آسوده نمی کند. شاهد این مدعا بررسی دیگر روش ها برای تهیۀ میزان زیادی از اورانیوم با غنای بالاست. از طرفی «گونۀ برزیلی» است که نگارنده دو سال پیش در مجلۀ «اشپیگل» توضیح داده است.
طبق این روش غنی سازی با غلظتِ بالا زیر نظارت آژانس بین المللی انرژی اتمی انجام می شود. در عین حال دولت اعلام می کند تأسیسات ساخت رآکتوری کوچک و نیز تمامی بدنۀ زیردریایی منطقۀ نظامی است که حتی بازرسان آژانس هم بدانها راه ندارند.
از این رو وقتی اورانیوم غنی سازی شده با غلظت بالا به منطقه محرمانۀ صنعتی تبدیل می شود نظارت آژانس پایان می گیرد. اینکه آیا آنجا واقعاٌ زیردریایی با پیش راتش هسته ای ساخته می شود برای دیگران مشخص نیست. به این دلیل می توانند سلاح های هسته ای هم باشند.
ظرف چند روز قدرت هسته ای
از طرف دیگرگونۀ ساده وجود دارد که، با استناد به قصد ساخت زیردریایی با پیش رانش هسته ای، در جایی زیر نظارت آژانس بین المللی انرژی اتمی اورانیوم با غنای بالا تولید می کند و «در انبار» می گذارد. اگر قرار باشد ایران این راه را برود می تواند اورانیوم با غنای بالا را هر زمان از زیرنظارت آژانس خارج کند و سلاح هسته ای با آن بسازد.
صرفنظر از اینکه به چه مقدار زمان برای کار بر روی مؤلفه های غیرهسته ای نیاز است – اینها تاکنون به موازات غنی سازی انجام شده اند؛ ایران در پانزده سال گذشته در پارچین کار دیگری نکرده جز ساخت کلاهک رزمیِ «سرد»، یعنی کلاهک های رزمی قابل اشتعال ساخته و آزمایش شد که در آنها هستۀ اتمی با مادۀ غیرهسته ای ( تنگستن یا اورانیوم ضعیف شده وغیرقابل شکاف) جانشین شد.
آژانس می تواند ابتدا نسبت به «فرار» از نظامِ پیمان جلوگیری از گسترش سلاح های اتمی تنها اعتراض کند و موضوع را در اقدامی سریع به اطلاع شورای امنیت
شورای امنیت
سازمان ملل
سازمان ملل
سازمان ملل متحد سازمانی بینالمللی است که در ۱۹۴۵ میلادی تأسیس و جایگزین جامعه ملل شد. این سازمان توسط ۵۱ کشور تأسیس و در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۱۹۲ کشور عضو داشتهاست. اعضای آن تقریباً شامل همه کشورهای مستقلی میشود که از نظر بینالمللی به رسمیت شناخته شدهاند. فقط واتیکان، که عضویت در سازمان را نپذیرفتهاست و چین ملی (تایوان) که عضویتش بعد از عضویت جمهوری خلق چین لغو شد، در سازمان ملل متحد عضو نیستند.
مقر سازمان ملل متحد در نیویورک است و کشورهای عضو و موسسات وابسته در طول هر سال با تشکیل جلسات منظم در مورد امور بینالمللی و امور اجرایی مربوط به آنها تصمیمگیری میکنند.
سازمان ملل در پایان جنگ جهانی دوم و از سوی کشورهای پیروز در آن جنگ شکل گرفت و سازمان و روال حاکم بر فعالیت آن نشان از شرایط جهانی بعد از جنگ دوم دارد. شورای امنیت قویترین نهاد سازمان ملل پنج عضو دائمی دارد که در تصمیمات این شورا حق وتو دارند.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
برساند.
اما این کارسود چندانی ندارد. زیرا پرکردن هستۀ اتمی در سلاحی از قبل آماده تنها چند روز طول می کشد؛ در این مقام به جاست یادآوری کنیم ساخت قطعه های غیرهسته ایِ یک بستۀ انفجاری ممنوع نیست.
به دیگر سخن، ایران می تواند جدا از هم از طرفی اورانیوم با غنای بالا و از طرف دیگر کلاهک رزمیِ خالی که هر زمان می توان در آن چاشنی انفجاری گذاشت تولید کند و «در انبار» بگذارد.– تا زمانی که سوءاستفاده از مقادیر زیاد اورانیوم با غنای بالا «همه را در مقابل عمل انجام شده» بگذارد و کشور را قادر سازد عملاٌ ظرف چند روز به معنای واقعی کلمه قدرت هسته ای بشود.
بیشتر کارشناسان در مورد این احتمال مبنا را بر دست کم شش کلاهک رزمی می گذارند؛ اما ایران می تواند گونۀ آفریقای جنوبی را راهنمای خود کند که طبق آن تازه بعد از ساخت مخفیانۀ ۲۵ کلاهک رزمی «فرار» پیش بینی شده بود.
فقط کلاهک های رزمیِ مینیاتوری ساخته می شود
گرچه تقریباٌ همۀ کارشناسانی که سخنشان وزنی دارد نیز مبنا را بر این می گذارند که در صورت موجود بودن مقداری اورانیوم با غنای بالا، تولید اسلحۀ قابل انفجار فقط چند روز طول می کشد نظرهای مخالفی هم در این باره وجود دارد. اما اظهارات مؤسسۀ بین المللی مطالعات راهبردی در لندن، مبنی بر اینکه تبدیل هگزا فلورید اورانیوم با غلظت نود درصد به فلز اورانیوم به شش ماه زمان نیاز دارد یاوه است؛ زمان واقع بینانه دست بالا یک هفته است.
به همین شکل حرف بی معنایی است که گفته می شود تولید مؤلفه های غیرهسته ای یک کلاهک رزمی هسته ای تازه می تواند بعد از آماده سازی هستۀ فلزی شروع شود و چند ماه طول می کشد.
صرفنظر از اینکه به چه مقدار زمان برای کار بر روی مؤلفه های غیرهسته ای نیاز است – اینها تاکنون به موازات غنی سازی انجام شده اند؛ ایران در پانزده سال گذشته در پارچین کار دیگری نکرده جز ساخت کلاهک رزمیِ «سرد»، یعنی کلاهک های رزمی قابل اشتعال ساخته و آزمایش شد که در آنها هستۀ اتمی با مادۀ غیرهسته ای ( تنگستن یا اورانیوم ضعیف شده وغیرقابل شکاف) جانشین شد.
گاهی در این خصوص شنیده هم می شود تبدیل مادۀ منفجرۀ هسته ایِ «خام» به یک کلاهک رزمی مینیاتوری پیچیده است و زمان می برد. اما این استدلال به هیچ رو در مورد ایران صادق نیست. ثابت شده ایران بیش از چهار کلاهک رزمیِ با مؤفقیت آزمایش شده دارد که سه تای آنها را می توان بر روی موشک های شهاب ۳ نصب کرد. ایران از ابتدا تنها کلاهک های رزمی مینیاتوری تولید کرده است.
حال چه باید کرد؟ معلوم است دوباره – گرچه کمتر – سیاستمداران و دانشمندان و دیپلمات هایی خواهند هند بود که با وجود این همه دروغ های ثابت شده حق ایران را در داشتن اورانیوم غنی شدۀ بالا برای زیردریایی به دیدۀ مثبت می نگرند و حتی چه بسا هم دفاع جانانه ای از آن بکنند. اما این صداها دیگر نقشی ندارند.
از این رو اعلام قصد ایران برای ساخت زیردریایی با پیش رانش هسته ای ممکن است مستقیماٌ به «فرار» این کشور از پیمان جلوگیری از گسترش سلاح های اتمی یا به عبارتی تبدیل ایران به قدرت هسته ای منجر شود. در این میان همۀ شواهد حاکی از آن است که از «ممکن» است به زودی «مایل است» می شود. گام های ایران برای ایجاد برنامۀ غنی سازی اورانیوم شاهد این مطلب است:
- ایران در گام اول اعلام کرد اورانیوم طبیعی با ۰/۷ درصد ایزوتوپ یو ۲۳۵ را تا ۳/۵ درصد غنی می کند تا برای رآکتور غیرنظامی در بوشهر سوخت تولید کند. معلوم بود دروغ است زیرا ایران مدتها بود که با روسیه روسیه قراردادی بسته بود که این کشور همیشه به نیروگاه هسته ای نیروگاه هسته ای سوخت بدهد. غنی سازی ۳/۵ درصدی تنها به این منظور بود که بتوانند این تولید پایه را بیشتر غنی کنند. در ضمن: غنی سازی ۰/۷ تا ۳/۵ یعنی رفتن شصت درصد از راه تا رسیدن به اورانیوم قابل استفاده در سلاح.
- ایران در گام بعدی در سال ۲۰۱۰ غنی سازی را از ۳/۵ به ۲۰ درصد رساند. این گام را اینگونه توجیه کردند که ضروری است رآکتور پژوهشی را در تهران تهران که برای استفاده های پزشکی به کار می رود سرپا نگه دارند. گرچه اینجا امکان نظری محتمل تری وجود داشت که رآکتور پژوهشی را با ۱۲۰ کیلو میلۀ سوختی با غلظت اورانیوم بیست درصد مجهز کنند اما ایران در اوت ۲۰۱۱ اعلام کرد قرار است فقط پنجاه کیلو به کار رود. این نکته از این جهت جالب تر بود که ایران که در این مقطع ۱۱۰ کیلو اورانیوم بیست درصدی تولید کرده بود اعلام کرد غنی سازی بیست درصدی را سه برابر می کند. جالب توجه از این نظر که زیرا برای اورانیوم بیست درصدی در ایران – سوای آن پنجاه کیلو برای رآکتور پژوهشی – تنها یک کاربرد وجود دارد: غنی سازی بیست درصدی یعنی رفتن نود درصد راه تولید اورانیوم قابل استفاده در سلاح.
- اکنون در گام سوم معلوم می شود ایران بااعلام ساخت زیردریایی با پیش رانش هسته ای از راه قانونی می تواند مقادیر زیادی اورانیوم قابل استفاده در سلاح تولید کند، یعنی اورانیوم بیست درصد غنی شده را بار دیگر به سانتریفوژها بفرستد. در این میان همۀ شواهد حاکی از آن است که ایران در این مرحله از برنامۀ غنی سازی اورانیوم هم با دروغ کار می کند. تقریباٌ کارشناسی نیست که واقعاٌ بتواند تصور کند ایران در آیندۀ نزدیک بخواهد زیردریایی هسته ای تولید کند.
حال چه باید کرد؟ معلوم است دوباره – گرچه کمتر – سیاستمداران و دانشمندان و دیپلمات هایی خواهند بود که با وجود این همه دروغ های ثابت شده حق ایران را در داشتن اورانیوم غنی شدۀ بالا برای زیردریایی به دیدۀ مثبت می نگرند و حتی چه بسا هم دفاع جانانه ای از آن بکنند. اما این صداها دیگر نقشی ندارند.
اگر ایران با توجه به قصدش برای ساخت زیردریایی واقعاٌ غنی سازی با غلظت بالا را آغاز کند اسرائیل – و احتمالاٌ ایالات متحده – عمل خواهند کرد.
«ما باید ایران هسته ای را بپذیریم»
و آلمان
آلمان
؟ اینجا سر در لاک خود فرو خواهند برد و در ضمن همه را به خویشتن داری فرا خواهند خواند. اسرائیلی ها و آمریکا
آمریکا
ایالات متحدهٔ آمریکا (به انگلیسی: United States of America و به اختصار: USA) کشوری در آمریکای شمالی، و به پایتختی شهر واشنگتن دیسی است. آمریکا سومین کشور پر جمعیت دنیا و چهارمین کشور پهناور جهان است، و از لحاظ نژادی و گوناگونی مردم، متنوعترین کشور جهان شناخته میشود.
آمریکا با تولید ناخالص داخلی بیش از ۱۳٬۰۰۰ میلیارد دلار در سال و ۱۹٪ قدرت خرید جهان، بزرگترین اقتصاد در میان کشورهای جهان را دارا است.
نظام حکومتی آمریکا در چارچوب قانون اساسی، و بر اساس سیستم جمهوری فدرال بنیان نهاده شدهاست. این کشور در سال ۱۷۷۶ میلادی (۱۱۵۵ ه.خ.)، در پی اعلام استقلال و اتحاد ۱۳ مستعمرهٔ سابق بریتانیا شکل گرفت.
کشور آمریکا از شرق با اقیانوس اطلس، در غرب با اقیانوس آرام، از شمال با کشور کانادا، و از جنوب با مکزیک همسایهاست. این کشور از راه پایگاه دریایی گوانتانامو نیز مرز مشترک اندکی با کوبا دارد. آمریکا همچنین از طریق آلاسکا با روسیه مرز آبی دارد. به علاوه، مجموعهای از جزیرهها، ناحیهها، و مناطق متعلق به آمریکا در سراسر جهان پراکندهاند.
این کشور با نامهای دیگری مانند ایالات متحدهٔ امریکا، (اِمریکا یا آمریکا) ایالات متحده، اتازونی (برگرفته از واژهٔ فرانسوی États-Unis، به معنای ایالتهای متحد)و (بطور عامیانه) ینگه دنیا نیز خوانده میشود.
ایالات متحده آمریکا پس از حضور در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم، قدرت اثرگذاری خود در جهان را گسترش داد. آمریکا به عضویت دائم شورای امنیت سازمان ملل در آمدهاست و از بنیانگذاران پیمان نظامی ناتو محسوب میشود. و پس از فروپاشی شوروی و پایان جنگ سرد به عنوان یک ابرقدرت منحصر به فرد درآمد. شهروند ایالات متحدهٔ آمریکا را معمولاً «آمریکایی» مینامند.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
یی ها خیلی خوب می دانند معنای آن در واقعیت چیست. ابتدای دهۀ نود «واحد ۸۲۰۰» و افسانه ای سازمان اطلاعات نظامی اسرائیل توانست سامانه های کامپیوتر
کامپیوتر
ی برنامۀ هسته ای ایران را «هک» کند.
نتایج بهت آور بود. وقتی رئیس سازمان اطلاعات اسرائیل موشه یاآلون دولت آلمان را در آخرهای دهۀ نود در این باره مطلع کرد از سوی وزیرخارجۀ وقت آلمان خیلی راحت مورد بی اعتنایی قرار گرفت.
به گفتۀ وزیرخارجه، دولت آلمان برنامۀ هسته ای ایران را می شناسد. در ضمن توصیه کرد: «ما باید ایران هسته ای را بپذیریم.» به گفتۀ وی اروپایی ها می دانند با این وضعیت چه کنند: «از اینرو نباید بخواهیم مانع چیزی شویم.» از خود بیخود یاآلون آلمان را ترک کرد.
اعلام قصد ایران برای ساخت زیردریایی با پیش رانش هسته ای کاملاٌ هم غافلگیر کننده نیست. زیرا هرکس بخواهد از راه قانونی به اورانیوم با غنای بالا دست یابد تنها همین امکان را دارد. امکان دیگری وجود ندارد. برای اورانیوم با غنای بالا در حال حاضر تنها دو کاربرد هست: سوخت برای زیردریایی و سلاح هسته ای. کار برد سالیان درازِ این اورانیوم در رآکتورهای غیرنظامی در عمل به پایان رسیده است.
رآکتورهای جدید غیرنظامی که با اورانیوم با غنای بالا کار می کنند دیگر ساخته نمی شوند؛ آخرین رآکتورهای از این دست در دهه های هشتاد ونود برای کار با اورانیوم ضعیف شده دچار تغییرات لازم شدند. این کار در مجموع دنیا را امن تر کرده است. اما مشکلات به قوت خود باقیست. احتمالاٌ صعود ظاهراٌ ممانعت ناپذیر ایران برای تبدیل شدن به قدرت هسته ای بزرگترین این مشکلات است.
* از: هانس رولِه / در: ولت آنلاین
نویسنده بین سال های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۸ رئیس ستاد طرح و برنامۀ وزارت دفاع آلمان بوده است.
پاسخ به اين مقاله
Suivre les commentaires :
| 