دیدگاه
***
پرسش: به نظر شما آینده جنبش های مردمی در کشورهای عربی و اسلامی به کجا خواهد انجامید؟ آیا به دموکراسی واقعی منجر خواهد شد؟
پاسخ: پس از اشتیاق اولیه، وقتی به نظر می رسد تونس
تونس
تونِس نام کشوری در شمال آفریقا و جنوب دریای مدیترانه است که از غرب با الجزایر و از شرق و جنوب با لیبی هممرز است. پایتخت این کشور شهر تونس است.
تونس در ۱۹۵۶ از فرانسه استقلال پیدا کرد و حبیب بورقیبه اولین رئیس جمهور و حاکم مطلقه این کشور بود که بدنبال یک دوره اعتراضات محدود و خیابانی مردم پس از 31 سال استبداد و حکومت با مشت آهنین، در سال 1987 به دست زین العابدین بن علی، افسر عالیرتبه پلیس، سرنگون شد. بن علی نیز پس از 23 سال دیکتاتوری و خودکامگی و اختناق در شرایطی مشابه، در نیمه ژانویه 2011 (24 دی 1389) سرنگون شد و به عربستان سعودی گریخت.
نام این اعتراضات خیابانی مردم به انقلاب گل یاسمن شهرت یافت. الغنوشی، نخست وزیر، بلافاصله اعلام کرد که سکان اداره کشور را در دست گرفته است. زبان اکثر مردم این کشور عربی و فرانسوی و مذهب بیشتر آنان اسلام است.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
و مصر
مصر
مِصر کشوری است در شمال خاوری قاره آفریقا و شبه جزیره سینا هم که در قاره آسیا قرار گرفته بخشی از قلمرو این کشور است. مصر در جنوب دریای مدیترانه و غرب دریای سرخ قرار داشته و از غرب با لیبی و از جنوب با سودان همسایه است. مصر از سوی شبه جزیره سینا با اسرائیل و نوار غزه در فلسطین مرز زمینی دارد.
مصر یکی از پرجمعیتترین کشورهای آفریقایی و خاورمیانه است و بیشینه جمعیت حدود ۷۵ میلیون نفری آن در کنار رود نیل زندگی میکنند. کرانههای رود نیل منطقهای است که ۴۰ هزار کیلومتر مربع یعنی حدود یک بیست و پنجم این سرزمین عمدتا بیابانی را تشکیل میدهد.
حدود نیمی از جمعیت مصر شهرنشین هستند که بیشتر آنان در دو شهر بزرگ قاهره و اسکندریه و حومه آنها زندگی میکنند.
مصر از دیدگاه سیاسی و فرهنگی یکی از مهمترین کشورها در جهان عرب و خاورمیانهاست، بسیاری از شهروندان مصری به ریاست سازمانهای بینالمللی ملی و منطقهای رسیده اند و دانشگاه الازهر مهمترین مرکز مذهبی جهان اسلام در این کشور قرار دارد.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
هنوز در ابتدای موج مقاومت ناپذیری از شورش ها و خیزش های مردمی اند، مسائل شکل پیچیده تری به خود می گیرد. لیبی
لیبی
، ویران از جنگ داخلی، و قذافی با وجود هفته ها بمباران ناتو هنوز بر جای خود باقی است. در یمن
یمن
یمن (به عربی: الجمهوریة الیمنیة) کشوری عرب در جنوب غربی آسیا و در جنوب شبه جزیره عربستان واقع در خاورمیانه، و پایتخت آن شهر صنعا است. یمن ۵۲۷٬۹۶۸ کیلومتر مربع گستردگی دارد. یمن دارای دو ساحل مهم است، ساحلی غربی در کرانهٔ دریای سرخ و ساحلی جنوبی در کرانهٔ دریای عرب، همچنین دارای چند جزیرهاست که مهمترین آنها: جزیره سقره در دریای عرب و جزیره حنیش در دریای سرخ است. یمن تا قبل از سال ۱۹۹۰ میلادی دو کشور متجاور بوده به نامهای: جمهوری عربی یمن (یمن شمالی) و جمهوری دمکراتیک یمن (یمن جنوبی). در سال ۱۹۹۰ طی پیمانی این دو کشور با هم متحد شدند و جمهوری یمن بوجود آمد.
اما در سال ۱۹۹۴ جنگ خونینی بین دو طرف رخ داد، که سرانجام شمالیها بر جنوبیها چیره شدند و اتحاد پابرجا ماند.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
نیز اعتراضات مردمی تقریبا جای خود را به جنگ داخلی داده است. حکومت سوریه
سوریه
جمهوری عربی سوریه کشوری در جنوب غرب آسیا و بر سواحل شرقی دریای مدیترانه است. این کشور از شمال با ترکیه، از شرق با عراق، از غرب با لبنان و دریای مدیترانه و از جنوب با اردن و اسرائیل همسایه است.
سوریه بین عرض ۳۲ و ۳۷ درجه شمالی و طول ۳۵ و ۴۲ درجه شرقی قرار دارد که این امر در طول تاریخ، جایگاهی استراتژیک به این کشور بخشیده است زیرا باعث قرار گرفتن آن در نقطه اتصال سه قاره آسیا، اروپا و آفریقا گردیده و سوریه را در میان اروپای صنعتی و خاورمیانه نفت خیز قرار داده است.
حدود ۷۴٪ جمعیت سوریه را مسلمانان سنی، ۱۳٪ علوی، شیعه دوازدهامامی و اسماعیلی، ۱۰٪ مسیحی و ۳٪ دروزی تشکیل میدهند. اعراب حدود ۹۰٪ جمعیت سوریه شامل یک میلیون آوارهٔ عراقی و پانصد هزار فلسطینی و کردها ۹٪ جمعیت این کشور را تشکیل میدهند.
ارمنیها، ترکها، چرکسها و یهودیان اقلیتهای دیگر ساکن این کشورند. بیشتر افسران عالیرتبهٔ نظامی و امنیتی سوریه از همکیشان خانوادهٔ اسد یعنی علویان، که از نظر عامهٔ مسلمانان مرتد محسوب میشوند، هستند اما سنیها در کمیتهٔ مرکزی حزب بعث، حزب حاکم و تنها حزب قانونی کشور اکثریت دارند. این کشور از سال ۱۹۶۳ تحت قانون شرایط اضطراری اداره میشود که بسیاری آزادیهای سیاسی و مدنی را به حالت تعلیق درآوردهاست.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
ثابت کرده که برای این که از معترضان شکست نخورد دست به هر کاری می زند، و می بینیم که چه سرکوب وحشیانه ای در پیش گرفته است. جنبش مردم سالاری در بحرین
بحرین
پادشاهی بحرین کشوری است جزیرهای در خلیج فارس. پایتخت آن منامه، زبان رسمی آن عربی است و استفاده از زبانهای انگلیسی، فارسی و اردو هم بسیار رایج است. بحرین به پنج استان بخش شده و تا ۳ ژوئیه ۲۰۰۲ (میلادی) دارای ۱۴ شهر بودهاست. این کشور از ۳۲ جزیره تشکیل یافتهاست. بحرین از سال ۱۸۲۰ میلادی تحت سرپرستی کشور بریتانیا بوده، و در سال ۱۹۷۱ استقلال کامل یافتهاست.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
زیر فشار خرد شده، البته همچنین به لطف تاخت و تاز «دوستانه» سعودی ها. در خود مصر هم چندان روشن نیست که مردم سالاری و آزادی بر استبداد چیره شود و تندروی مذهبی، وضعیت آینده دیگر اقلیت های غیر مسلمان را با تردید روبرو ساخته است. با این همه، نتیجه کوتاه مدت این تلاش های مردم سالارانه هر چه که باشد به هر حال اتفاقی برگشت ناپذیر افتاده است. مردم حق خود را مطالبه کرده اند و اقتدار خود را فرای جهان بینی ها و رهبران سیاسی دیده اند. سخت می توان به عقب بازگشت ولی این تازه آغاز کشمکش است. شاید بهار عرب نیز چون انقلاب ۱۸۴۸ تاریخ
تاریخ
تاریخ پژوهش در رخدادها و کارهای آدمی در گذشتهاست. هرچند غالباً این رشتهٔ مطالعاتی را در زیرگروهی از علوم انسانی یا علوم اجتماعی قرار دادهاند، با اینحال میتوان آن را به عنوان پلی بین این دو شاخه تلقی کرد؛ زیرا روشهای مطالعاتی مختلف آن از هر دو شاخه وام گرفته شدهاند. تاریخ به عنوان یک رشتهٔ مطالعاتی دارای شاخهها و گرایشهای جانبی زیادی است که از آن میان میتوان به تاریخشماری، تاریخنگاری، تبارشناسی، خط نگاری تاریخی(کتابت شناسی)و cliometrics اشاره کرد.
موّرخین از گذشته کوشیدهاند تا پرسشهای تاریخی را با پژوهش در اسناد نوشتاری پاسخ گویند. با اینحال پژوهشهای تاریخی تنها به این منبعها محدود نمیشوند. به طور کلی منبعهای دانش تاریخی را میتوان به سه دسته تقسیم کرد: نوشتهها، گفتهها، بقایای مادی. تاریخنگاران برای کار خود از هر سه استفاده میکنند.
موّرخان غالباً به اهمیت نوشتههای تاریخی اشاره میکنند. این تأکید باعث ایجاد اصطلاح پیش از تاریخ شده که به دورانی که هنوز خط ساخته نشده بود اشاره میکند. تقسیم تاریخ به شکل پیش از تاریخ و پس از تاریخ بستگی زیادی به موضوع مورد مطالعه دارد زیرا خط در هر جای دنیا در زمان خاصی پدید آمدهاست.
توجه به گذشتهٔ انسان به طور طبیعی باعث تقیسم زمان به تکههای قابل اداره شدهاست. راههای زیادی برای تقسیم گذشته وجود دارد که از این میان میتوان به تقسیمهای تاریخشماری، فرهنگی و موضوعی اشاره کرد. این سه گونهٔ تقسیمبندی انحصاری نیستند و غالباً میتوان موارد تداخل را بین آنها مشاهده کرد. تمرکز روی مکان، زمان یا موضوعی خاص بین موّرخان امری عادی است و باعث تخصصگرایی در تاریخنگاری میشود. تاریخ برای دیگران، به شکل اصطلاحی کلی به معنای مطالعهٔ هر چیز دربارهٔ انسانهای پیشین در آمدهاست اما به تازگی حتی این محدوده هم توسط رشتههایی چون تاریخ بزرگ به چالش کشیده میشود. از روزگاران گذشته تاریخ را با هدفهای عملی یا نظری میخواندند اما امروزه آن را جهت کنجکاوی فکری هم مطالعه میکنند.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
اروپا، در یادها باقی بماند و فراموش نشود. تمام آن اعتراض ها تار و مار شدند ولی جهان دیگر هرگز پس از آن ها شبیه گذشته اش نشد و نیروهایی که به نظر می آمد شکست خورده اند، تازه خود را در دوره پس از آن نشان دادند.
مردم ایران ایران ایران با نام رسمی جمهوری اسلامی ایران کشوری در جنوب غربی آسیا و در منطقهٔ خاورمیانه با ۱٬۶۴۸٬۱۹۵ کیلومترمربع وسعت (۱۸ام درجهان) و بر پایهٔ سرشماری سال ۱۳۸۵ حدود ۷۰٬۴۷۲٬۰۰۰ نفر جمعیت است. پایتخت، بزرگترین شهر و مرکز فرهنگی، صنعتی و سیاسی این کشور تهران است.
ایران از شمال با جمهوری آذربایجان، ارمنستان و ترکمنستان، از شرق با افغانستان و پاکستان و از غرب با ترکیه و عراق مرز زمینی دارد و همچنین از شمال با دریای خزر و از جنوب با خلیج فارس و دریای عمان همسایهاست، که دو منطقهٔ نخست از مناطق مهم استخراج نفت و گاز در جهان هستند.
نظام سیاسی ایران برپایهٔ قانون اساسی مصوب ۱۳۵۸ (و بازنگری ۱۳۶۸) پایهریزی شدهاست. بالاترین جایگاه رسمی ایران پس از انقلاب، ولایت فقیه است که اکنون در اختیار سید علی خامنهای است. اسلام دین رسمی، تشیع مذهب رسمی و فارسی زبان رسمی ایران است. ایران به عنوان یک سرزمین و یک ملت پیشینهای کهن دارد و یکی از تاریخیترین کشورهای جهان بهشمار میرود.
ایران به واسطه قرار گرفتن در منطقهٔ میانی اوراسیا موقعیتی راهبردی دارد. این کشور از اعضای سازمان ملل متحد، جنبش عدم تعهد، سازمان کنفرانس اسلامی، اوپک، سازمان اکو و چندین سازمان بینالمللی دیگر است. ایران یک قدرت منطقهای در جنوب غربی آسیا است و جایگاهٔ مهمی را در اقتصاد جهانی به دلیل در اختیار داشتن صنعت نفت، صنعت پتروشیمی و گاز طبیعی برای خود بدست آوردهاست.
ایران با مشکلات کم آبی دست و پنجه نرم میکند. پیشبینی میشود ایران در سال ۲۰۲۵ در وضعیت تنش آبی قرار بگیرد.
منبع: ویکی پیدیا فارسی نمی خواهند بشنوند که حکومت بد است، خودشان این را می دانند. می خواهند بدانند که مخالف حکومت چه طرح و پیشنهادی به جای حکومت دارند. و مهم است که طرح ها و پیشنهادها، برنامه های سیاسی، نه تنها باید مطالبات سیاسی، مردم سالاری و حقوق بشر حقوق بشر حقوق بشر حقوقی بنیادین و انتقال ناپذیر است که برای حیات نوع بشر اساسی تلقی میشود.
تاکنون تعریف چندان دقیقی از حقوق بشر که مورد پذیرش عمومی باشد ارائه نشده و این امر خود مشکلی مهم برای تنظیم بینالمللی آن بودهاست. تعریف مذکور در بالا میتواند تصویری کلی ومبهم از ماهیت این حقوق به دست دهد. در هر صورت در نوشتههای حقوقی معاصر حقوق بشر به نحو فزایندهای در سه مقوله جداگانه تقسیم شدهاست:
حقوق نسل اول: حقوق مدنی و سیاسی
حقوق نسل دوم: حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی
حقوق نسل سوم: حقوق جمعی و گروهی
در حال حاضر حقوق بشر یکی از مهمترین موضوعات در حقوق بینالملل معاصر است، حساسیت بسیاری نسبت به رعایت آن وجود دارد و اسناد جهانشمول متعددی بر مدون کردن این حقوق کوشیدهاند، در بسیاری از کشورها نهادها و کمیتههایی برای پیگیری این موضوع در نظر گرفته شده و یا حتی وزارتخانهای با عنوان حقوق بشر تأسیس شدهاست.
و نهایتا در سازمان ملل نیز تلاشهای مستمر کوفی عنان دبیر کل سابق سازمان ملل متحد منجر به ایجاد شورای حقوق بشر به عنوان یکی از ارکان سازمان ملل متحد گردیدهاست، شورایی که با اختیارات اجرایی گسترده تری از سلف خود (کمیسیون حقوق بشر) از دو اهرمهای اجرای تصمیمات ملل متحد میباشد. رعایت کامل حقوق بشر از نگرانیهای همیشگی سازمانهای جهانی است، لویزا آریور رییس کمیساریار عالی حقوق بشر سازمان ملل در این باره گفته است: «هیچ کشوری در جهان حقوق بشر را بطور کامل رعایت نمیکند.»
منبع: ویکی پیدیا فارسی را شامل شود، بلکه از نگرانی های اجتماعی و اقتصادی محروم ترین بخش اجتماع نیز بگوید.
پاسخ: اروپا می تواند در مناسبات بین الملل نقش عمده ای ایفا کند و هم اکنون نیز نقش بزرگی دارد. با این همه، همسو کردن ۲۷ مبحث سیاست خارجی متفاوت باعث شده که اتحادیه اروپا نقشی کوچک تر از ظرفیت واقعی اش به عهده بگیرد. درباره ایران باید گفت که به سختی می توان ویژگی خاصی را در سیاست اروپا دید. البته از آن جایی که اتحاد با غرب، کاراییِ (تصمیم ها) را افزایش می دهد، این (بی طرفی اروپا) را می توان مثبت ارزیابی کرد. مسئله این است که اروپا با کاهش دامنه مسائل مرتبط به مسئله اتمی، اهرم خود را محدود کرده و با مواضع محافظه کارانه اش، امکان سیاست انعطاف پذیرتر را از خود گرفته است. البته مسئله اتمی مهم است ولی تنها مسئله مهمی نیست که باید به آن اشاره کرد. اتفاقا قرار بود که این ماجرا در آغاز گفتگوهای اتحادیه سه گانه کشورهای اروپایی با ایران مورد بررسی قرار گیرد که هیچ وقت عملی نشد. و احتمالا اگر می توانستیم در زمینه مسائل منطقه و پرسش های اقتصادی به آن بپردازیم شاید حل مسئله اتمی ساده تر می بود.
پرسش: نوع نگاه و سیاست کشورهای توسعه یافته به کشورهای توسعه نیافته همچون ایران، اولین چیزی است که به ذهن هر ایرانی می رسد. آن ها (به ویژه از نظر فرهنگی و فکری) چگونه به ما می نگرند؟ آیا با وجود تمام اخبار جنگ، خشونت فقر و بدبختی که در این منطقه از دنیا تولید می شود آیا اساسا در عقل سلیم ما شک نمی کنند؟ آیا ما را به به دیده فرودستِ شرق نشین می بینند؟ وظیفه کشورهای توسعه یافته در قبال ما چیست و این وظیفه تا چه اندازه جدی است؟
پاسخ: خوب می دانم که چه قدر ایرانی ها از این که کشورشان منفور باشد رنجیده خاطرند و خشمگین می شوند اگر کشورشان چون کشوری متمدن، خلاق و کاملا مدرن شناخته نشود. می دانم که چنین چیزی منصفانه نیست؛ محصول عواملی است چون شرقی پنداری (فرودست انگارانه)، محور پنداری نابخشودنیِ غرب، و تعمیمِ ضدیت غربی ها با رژیم، به فرهنگ و مردم آن کشور، که موجب درک نادرست (سوء تفاهم) شده است. چیزی که عجیب است این که حکومت ایران خودش به چنین طرز تفکری دامن می زند: چادرهای سیاه، شعار مرگ بر امریکا، (شکل و شمایل و رفتار) ملاها و غیره به صورت برچسب و شناسه ای در آمده که در اذهان عمومی مردم غرب (از نام ایران) باقی مانده است.
با این همه، جریان ها مسیر خود را می پیمایند. اول این که به لطف سینما
سینما
سینما شاخهای از هنر است که در آن یک داستان به وسیله دنبالهای از تصاویر متحرک (فیلم) نمایش داده میشود. یک اثر سینمایی که فیلم سینمایی نامیده میشود، از عناصر تصویر (به صورت مجموعهای از فریمها) و صدا (گفتگو، صدا و موسیقی) تشکیل شدهاست. یک فیلم بر اساس فیلمنامه یا سناریو و توسط مجموعهای از بازیگرها، کارگردان، فیلمبردار و عوامل دیگر ساخته میشود. سینما جدیدترین شاخه هنر، معروف به هنر هفتم است که امروزه یکی از عمومیترین و محبوبترین تولیدات هنری را ارایه میکند. سینما همچنین به محل پخش عمومی فیلم سینمایی نیز گفته میشود.
برادران لومیر در سال ۱۸۹۵ سینماتوگراف(اولین دوربین فیلم برداری) را اختراع کردند. هرچند نمیتوان این دو برادر فرانسوی را یگانه افرادی دانست که به پیدایش هنر سینما کمک کردند. پیدایش سینما و فن فیلمبرداری خود مرهون پیشرفتهای بسیار زیادی هم در عرصهُ تکامل نگاتیو بود و هم تکامل دستگاههای اولیه عکاسی. بطوریکه نمیتوان قاطعانه از یک نفر بهعنوان مخترع سینما نام برد. دستگاههایی همچون کینتوسکوپ، ویتاسکوپ و بایوسکوپ همگی در پیدایش دستگاه سینماتوگراف موثر بودهاند.
برادران لومیر خود دهها فیلم کوتاه ساختند که همهُ آنها صرفاً از یک نما تشکیل میشد و قطع و وصل و تدوین در آنها وجود نداشت. از جملهٔ این فیلمها میتوانیم به "ورود قطار به ایستگاه"(که به عنوان اولین فیلم ساخته شده به دست بشر محسوب میشود)، "خروج قایق از لنگرگاه"، "غذا خوردن کودک" و "خروج کارگران از کارخانه" اشاره کنیم.
پس از لومیرها، ژرژ مهلیس باعث تکامل فن سینما شد. دیدگاه مهلیس نسبت به سینما یک دیدگاه تئاتری بود.
او پردههای گوناگونی از نمایش را فیلمبرداری میکرد و سپس این پردهها را به یکدیگر متصل میکرد. ژرژ مهلیس همچنین پدیدآورنده فن تروکاژ در سینماست. پس از مهلیس، ادوین اس پورتر باعث تکامل بنیادین و ساختاری سینما شد. او با ساختن فیلمهای "زندگی آتشنشان آمریکایی" و "سرقت بزرگ قطار" سینما را به عنوان پدیدهای که امروزه میشناسیم معرفی کرد. سینمای پورتر دیگر ارتباطی به تئاتر نداشت، بلکه هنری مستقل و جدید بود. پورتر، پیشگام فن تدوین فیلم نیز میباشد. راهی که او در سینما آغاز کرد در نهایت به سینمای داستانگوی هالیوود منجر شد.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
ی ایران که تصویری واقعی تر و جذاب تر از ایران ارائه می دهد، مردم دارند می فهمند که ایران، با غنا و پیچیدگی اش به چه معناست. همچنین (دوم این که) تصاویر اعتراضات ۲۰۰۹ به درک مردم دنیا از ایران کمک زیادی کرد. البته عبور از تحریف ها و کاریکاتورهایی که درباره ایران کشیده شده کار ساده ای نیست. می خواهم بگویم که هیچ وقت ندیدم کسی (از هر کشوری و با هرگونه جهان بینی) ایران رفته باشد و تحت تاثیر و «تسخیر» ایران و مردمش قرار نگرفته باشد. با پنج سال زیستن در ایران، خود را «قربانی خوشبخت» چنین پدیده ای می دانم.
پرسش: شما ۵ سال در ایران زندگی کرده اید. ایران را چگونه دیدید؟ به کدام بخش های ایران توانستید سفر کنید؟ چه شناختی از ایران از دید اجتماعی و فرهنگی بیش از همه در ذهن تان برجسته است؟
پاسخ: شیفتگی نسبت به ایران افسونی است که هرکه از ایران بازدید کرده گرفتارش شده؛ و بیشتر حتا، گرفتار مردمانش. این فریبندگی محصول چند عامل است. عمق فرهنگ و زیبایی طبیعی و همچنین تضادی که خود جلوه ای فریبنده است: تضاد میان جو خصوصی زندگی ها فضاهای عمومی. (به نوشته فارسی خود ایشان:) «اندرونی و بیرونی» که توازی معماری می آفریند. تعادلی که نه تنها بازتاب محدودیت های سیاسی است که تنش میان سنت و به ویژه مذهب با نوگرایی را در آن می توان دید. کشوری که در راس سیاست آن درباره ظهور مهدی بحث می کنند و هم زمان دانشگاه صنعتی شریف دارد؛ چنین کشوری به راستی منحصر به فرد و یگانه است.
پرسش: شما زمانی که سه کشور اروپایی درباره مسئله اتمی ایران گفتگو می کردند سفیر ایتالیا در تهران بودید. رویکرد شما در آن هنگام چه گونه بود؟ و اکنون پس از اتمام ماموریتتان به مسئله اتمی چگونه می نگرید؟ تفاوت این دو دیدگاه کجاست؟
پاسخ: به شدت متقاعد شده ام که در سال ۲۰۰۴- ۲۰۰۵ هنوز دریچه فرصتی بود که بر سر مسئله اتمی به توافق رسید. در دولت ایران در آن زمان یعنی در دوره خاتمی این احتمال وجود داشت که با مذاکرات نرم تر بتوان دولت ایران را به اتخاذ موضعی انعطاف پذیرتر و همسو با موضع سه کشور و امریکا وادار کرد؛ قطعا امریکا هم در تمام جریان، پشت سر سه کشور اروپایی حضور داشت ... ولی با دولت کنونی ایران که به مسئله اتمی چون فرصتی برای برخورد و مبارزه مستقیم می نگرد وضعیت بسیار دشوارتر شده و دیگر تنها در دست اتحادیه اروپا و ایالات متحده نیست و به موضوع جامعه بین الملل تبدیل شده است. برداشت من این است که تنها راه خلاصی از این ماجرا این است که گروه 5+1 (پنج عضو دائم شورای امنیت به علاوه آلمان)، تمرکز خود را به جای جستار درباره غنی سازی (که حتا با خواست جنبش سبز
جنبش سبز
جنبش سبز ایران، به سلسله اقداماتی اطلاق میشود که در آن معترضان به نتیجه انتخابات دهم ریاست جمهوری ایران، خواهان برکناری محمود احمدینژاد پس از انتخابات شدند. رنگ سبز ابتدا به عنوان نماد طرفداران میرحسین موسوی انتخاب شد اما پس از انتخابات ۱۳۸۸ ایران و اعتراضات گسترده در واکنش به آن، این رنگ نماد اتحاد و امید کسانی به شمار میآمد که با انتخاب مجدد محمود احمدینژاد مخالف بودند. میرحسین موسوی، مهدی کروبی به عنوان «رهبران جنبش سبز» شناخته شدهاند. در ایران این جنبش از انقلاب سال ۵۷ به بعد بیسابقه بودهاست، با این تفاوت که این جنبش نسبت به انقلاب ۵۷ با شدت بیشتری سرکوب شدهاست.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
نیز سازگار نیست) بر مطالبه ضمانت های بیشتر و کارا تر از دولت ایران تمرکز دهد که برنامه هسته ای به جای اهداف غیرنظامی به سوی پیشبرد مقاصد نظامی مورد بهره برداری قرار نگیرد.
پرسش: در دوران اصلاحات شما سفیر ایتالیا در تهران بودید و تا حدودی با چالش ها و تحولات سیاسی ایران آشنا هستید. از سوی دیگر در کارنامه شما حضور در کشورهایی چون شیلی و شوروی و اسپانیا و... هم دیده می شود. چه شباهت هایی میان تحولات ایران و دیگر نمونه هایی که تجربه کردید یا مطلع هستید می بینید؟
پاسخ: می خواهم درآغاز، از داستان «آنا کارنینا»ی تولستوی شاهدی بیاورم؛ جایی که می نویسد: «تمام خانواده های خوشبخت شبیه هم اند، ولی هر خانواده شوربخت درد خودش را دارد.» و بگویم که این مثال در سیاست این گونه برعکس تفسیر می شود که تمام کشورهای مردم سالار با هم تفاوت دارند زیرا مردم سالاری در یک کشور بازتابی از ویژگی های مردم و تاریخ همان کشور است ولی همه حکومت های غیر مردمی غیر دموکرات (استبدادی) به هم شباهت دارند.
کار یک دیپلمات رابط بودن بین دولت هاست. با این همه من باور دارم که یک سیاستمدار ملزم به حفظ و توسعه روابط میان دو کشور، جامعه آن دو، فرهنگ دو کشور و میان مردم دو کشور است. پس برای من به عنوان یک سفیر، «ایرانی» یعنی تمامی این جنبه هایی که تلاش کردم تمامشان را در نظر بگیرم. روابط درست حرفه ای با همتایان رسمی ام را حفظ کردم و در عین حال سعی کردم مبتکر فعالیت هایی باشم که فرهنگ ایتالیا و ایران را به هم پیوند دهد و مردم این دو کشور را هم به هم مربوط کند.
این را می گویم چون دولت های غیر دموکرات را در هر دو شکل دیده ام: چه مادی گرا باشند و چه طرفدار فلسفه زیبایی، یکسان عمل می کنند. از شیلی گرفته تا شوروی و ایران. تمام آن ها از شعارهای ملی تهاجمی و پلیس مخفی برای سرکوب بهره می برند، نسبت به روشنفکران دچار بدبینی اند و از جنون «جاسوس پروری» رنج می برند. به جای تکیه بر اتفاق آرا اگر حکومتی به ابزار سرکوب تکیه کند، اساس سرکوب همیشه مواد ثابتی است. به خلاصه می توان گفت که تمامی حکومت های سرکوبگر، نسخه های فاشیستیِ جهان بینی های متفاوت اند.
پرسش: احتمال دخالت ناتو در ایران، به شیوه ای که در لیبی حضور دارد چه قدر است؟
پاسخ: پس از فاجعه عراق
عراق
عراق با نام رسمی جمهوری عراق (به عربی: الجمهوریة العراقیة) (به کردی: کۆماری عێراق) کشوری در خاورمیانه و جنوب باختر آسیا است. پایتخت عراق شهر بغداد است. این کشور از جنوب با عربستان سعودی و کویت، از باختر با اردن، سوریه و از خاور با ایران و از شمال با ترکیه همسایهاست. عراق در جنوب مرز آبی کوچکی با خلیج فارس دارد و دو رود مشهور دجله و فرات که منشأ تمدنهای باستانی میانرودان (بینالنهرین) در طول تاریخ کهن این کشورند از شمال کشور به جنوب آن روان هستند و با پیوستن به رود کارون، اروندرود را تشکیل میدهند و به خلیج فارس میریزند.
پهناوری عراق ۴۳۸،۳۱۷ کیلومتر مربع (۵۸ام، حدود یک چهارم ایران) است. بیشتر سرزمین عراق پست و هموار و گرمسیری است. غرب عراق کویر است و شرق آن جلگههای حاصلخیز. ولی بخشی از کردستان عراق (شمال خاور) کوهستانی و سردسیر میباشد. همچنین عراق یکی از بزرگترین کشورهای دارای منابع نفت میباشد.این کشور دارای ۱۴۳ میلیارد بشکه ذخایر تایید شده نفتی میباشد.
جمعیت عراق حدود ۳۰ میلیون تن (آمار ۱۳۸۶) است. حدود ۷۵ درصد مردم عرب، ۲۰ درصد کرد و ۵ درصد آشوری، ترکمن و سایر اقوام هستند. همچنین حدود ۶۰ درصد مردم عراق شیعه، ۳۸ درصد سنی و ۲ درصد مسیحی و پیروان سایر ادیان هستند. عراق محل زندگی و مرگ ۶ امام شیعه است و شهرهای نجف، کربلا، کاظمین و سامرا زیارتگاه شیعیان جهان است.
عراق دارای تمدن و فرهنگ دیرینه و پرباری است. سومریان، اکدیها و آشوریها نخستین تمدنهای باستانی عراق را چند هزار سال پیش از میلاد بنیاد نهادند. در دوران پیش از اسلام، عراق کنونی جزئی از ایران بود. پس از اسلام عراق مرکز حکومت درازمدت خلافت عباسی شد. از میانه سده دهم تا پایان سده سیزدهم هجری خورشیدی، عراق تحت حکومت امپراتوری عثمانی قرار داشت. عراق در سال ۱۲۹۸ (۱۹۱۹) از عثمانی جدا شد و به سرپرستی بریتانیا درآمد و در سال ۱۳۱۱ (۱۹۳۲) استقلال یافت.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
، کار ناتمام و احتمالا غیر ممکنِ افغانستان و وضعیت احمقانه لیبی، که در آن «ناتو» با تمام قدرتش از شکست یک خودکامه خرده پای درجه دوم در یک کشور کوچک، ناتوان مانده، امیدوارم که هیچ کس چنان دیوانه نباشد که سودای حمله نظامی به ایران را در سر بپروراند. بیشتر سودای آن داریم که ایران را آزاد ببینیم. حتا یکی از سران پیشین موساد که قطعا نمی توان وی را طرفدار ایران و یا چیزی چون «کبوتر صلح» دانست، به تازگی گفته که چنین کاری یک دیوانگی تمام عیار است. در واقع حمله، برای حکومت کنونی ایران بهترین هدیه است. فراموش نکنیم که با حمله صدام به جمهوری اسلامی
جمهوری اسلامی
نظام جمهوری اسلامی ایران حکومت کنونی ایران است که پس از پیروزی انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ و در تاریخ ۱۲ فروردین ۱۳۵۸، طی یک همهپرسی با رای آری ۹۸٫۲٪ درصد از شرکتکنندگان تشکیل شد.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
ِ نوپا و آشفته چه شد؛ حکومت زیر پرچم احساسات ملی گرایانه خود را تثبیت کرد.
به لطف سینمای ایران که تصویری واقعی تر و جذاب تر از ایران ارائه می دهد، مردم دارند می فهمند که ایران، با غنا و پیچیدگی اش به چه معناست. همچنین (دوم این که) تصاویر اعتراضات ۲۰۰۹ به درک مردم دنیا از ایران کمک زیادی کرد. البته عبور از تحریف ها و کاریکاتورهایی که درباره ایران کشیده شده کار ساده ای نیست. مسئله این است که اروپا با کاهش دامنه مسائل مرتبط به مسئله اتمی، اهرم خود را محدود کرده و با مواضع محافظه کارانه اش، امکان سیاست انعطاف پذیرتر را از خود گرفته است. البته مسئله اتمی مهم است ولی تنها مسئله مهمی نیست که باید به آن اشاره کرد. اتفاقا قرار بود که این ماجرا در آغاز گفتگوهای اتحادیه سه گانه کشورهای اروپایی با ایران مورد بررسی قرار گیرد که هیچ وقت عملی نشد. و احتمالا اگر می توانستیم در زمینه مسائل منطقه و پرسش های اقتصادی به آن بپردازیم شاید حل مسئله اتمی ساده تر می بود.
پرسش: در حالت کلی هنگامی که از دولت یک کشور سخن می گوییم منظورمان برایند مردم آن کشور است، در حالی که بسیاری از حکومت های خودکامه نماینده مردم خود نیستند. شما واژه «ایرانی ها» را چگونه تفسیر می کنید؟ به عنوان یک دیپلمات آیا برای شما مفهوم «مردم» دارد یا «دولت»؟
پاسخ: البته کار یک دیپلمات رابط بودن بین دولت هاست. با این همه من باور دارم که یک سیاستمدار ملزم به حفظ و توسعه روابط میان دو کشور، جامعه آن دو، فرهنگ دو کشور و میان مردم دو کشور است. پس برای من به عنوان یک سفیر، «ایرانی» یعنی تمامی این جنبه هایی که تلاش کردم تمامشان را در نظر بگیرم. روابط درست حرفه ای با همتایان رسمی ام را حفظ کردم و در عین حال سعی کردم مبتکر فعالیت هایی باشم که فرهنگ ایتالیا و ایران را به هم پیوند دهد و مردم این دو کشور را هم به هم مربوط کند. مثلا برگزاری شب شعر فروغ فرخزاد در بخش اقامت سفارت و خواندن شعرهای فروغ به دو زبان فارسی و ایتالیایی در شب شعر، مسلما رویدادی «رسمی» نبود ولی بزرگداشت ایران بود و تجلیل از مردم ایران و راهی بود برای تقویت ارتباط بینش و فهم متقابل. با ترویج چنین رویدادی یا بسیاری از رویدادهای از این دست، در مدت پنج سال اقامتم در تهران، گمان نمی کنم ضد تعهدات خود به عنوان یک سفیر عمل کرده باشم.
پرسش: روند تغییر را در ایران چگونه ارزیابی می کنید؟ تغییری انقلابی و ناگهانی می بینید و یا تغییری تدریجی و تکاملی؟
پاسخ: اطمینان دارم که تغییر از راه خواهد رسید و به ایران این اجازه و امکان را خواهد داد که نهایتا کشوری شود که شایسته است باشد؛ کشوری فرای (مسائلی چون) سرکوب، فراسوی انزوا. امکانات بالقوه مادی و منابع انسانی این کشور، عظیم است و احساس می کنم که قطعا نتایج درخشانی خواهد داشت.
هیچ وقت ندیدم کسی (از هر کشوری و با هرگونه جهان بینی) ایران رفته باشد و تحت تاثیر و «تسخیر» ایران و مردمش قرار نگرفته باشد. با پنج سال زیستن در ایران، خود را «قربانی خوشبخت» چنین پدیده ای می دانم. به سختی قابل تصور است که اتفاقی که در تونس یا یا قاهره دیدیم در تهران هم ببینیم و در نهایت وقتی که در ایران تغییر از راه برسد بسیار اساسی تر و پایدارتر خواهد بود. البته راهی سخت و طولانی در پیش است،
مسئله این است که این فرهنگ غنی، جامعه پرجنب و جوشِ مدنی، و این جمعیت جوان هنوز نتوانسته به مفهوم یک گزینه (متفاوت) سیاسی تعبیر شود. برخورد افراطی با حکومت ارزش فکر کردن را ندارد؛ نه تنها برای موقعیتی که استفاده تنها از زور (به نظر اجتناب ناپذیر و) واقعی است، بلکه به این دلیل که ایرانی ها نمی خواهند خونریزی و خشونت ببینند. دوری از خشونت در ایران یک گزینه نیست، بلکه ضرورت است. ایرانی ها دیده اند که خشونت راه به کجا می برد. در عین حال، «اصلاحات» به حکومتی نیاز دارد که علاقمند به تغییر و سازش پذیر باشد و زمینه چنین اصلاحاتی با تغییر دولت از زمان خاتمی به احمدی نژاد
احمدی نژاد
محمود احمدینژاد (۶ آبان ۱۳۳۵ در آرادان) ششمین رئیس جمهوری اسلامی ایران است. وی همچنین نخستین استاندار اردبیل بودهاست. وی در موقعیت شهردار تهران در انتخابات نهم ریاست جمهوری ایران شرکت کرد و در ۳ تیر ۱۳۸۴ در دور دوم از این دوره با کسب ۱۷ میلیون رای در انتخابات ریاست جمهوری، پیروز شد.
وی ششمین رئیس جمهور ایران بعد از انقلاب ۱۳۵۷ میباشد. دورهٔ اول ریاست جمهوری او همزمان با پایان کار دولت نهم در ۱۲ مرداد ۱۳۸۸ پایان یافت. احمدینژاد در انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری با ۲۴ میلیون و ۵۹۷ هزار رأی پیروز اعلام شد. ولی گروه هایی از مردم که معتقد به تقلب در این انتخابات بودند اعتراضات گستردهای در چندین شهر ایران برگزار کردند.
احمدی نژاد با افسانه خواندن هولوکاست،و طرح سوالاتی درباره ماهیت آن خواستار تحقیق مجدد درباره این موضوع شد.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
ناگهان ضعیف شده است. بستر اصلاحاتی که می توانست از راه خودِ ساختار قدرت اتفاق بیفتد با قدرت و نقش روز افزون سپاه
سپاه
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی سازمانی نظامی است که در نخستین روزهای پس از انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ به فرمان سید روحالله خمینی (بنیانگذار و رهبر نظام جمهوری اسلامی ایران) تشکیل شد. خمینی در دوم اردیبهشت سال ۱۳۵۸ طی فرمانی به شورای انقلاب اسلامی رسماً تأسیس این نهاد را اعلام کرد و شورای انقلاب با تأسیس شورای فرماندهی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، گام اساسی را در جهت سازماندهی این نهاد برداشت. سپاه نهادی نظامی و بازوی مسلح برای پاسداری از نظام جمهوری اسلامی ایران است.
قانون اساسی درباره سپاه میگوید:
« سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که در نخستین روزهای پیروزی این انقلاب تشکیل شد، برای ادامهٔ نقش خود در نگهبانی از انقلاب اسلامی و دستاوردهای آن پا برجا میماند. حدود وظایف و قلمرو مسؤولیت این سپاه در رابطه با وظایف و قلمرو مسؤولیت نیروهای مسلح دیگر با تأکید بر همکاری و هماهنگی برادرانه میان آنها به وسیله قانون تعیین میشود.»
پس از فرماندهی محمد علی جعفری در سال ۱۳۷۸ نوآراییهای تشکیلاتی در سپاه روی داد. این نوآراییها شامل تشکیل سازمان بسیج مستضعفین و سازمان اطلاعات سپاه پاسداران و تشکیل ۳۱ سپاه استانی بود.
منبع: ویکی پیدیا فارسی
پاسداران و نیروهای اطلاعات از دست رفته است.
به سختی قابل تصور است که اتفاقی که در تونس یا یا قاهره دیدیم در تهران هم ببینیم و در نهایت وقتی که در ایران تغییر از راه برسد بسیار اساسی تر و پایدارتر خواهد بود. البته راهی سخت و طولانی در پیش است، تا جایی که احزاب سیاسی اجازه نمود پیدا کند. جنبش سبز یک حزب نیست و نباید باشد. به جای آن باید «ظرفی» باشد که گرایش های مختلف سیاسی را در گزینه مردم سالارانه خود به وضوح بیان کند. و سپس باید اعتراض جای خود را به طرح بدهد. مردم ایران نمی خواهند بشنوند که حکومت بد است، خودشان این را می دانند. می خواهند بدانند که مخالف حکومت چه طرح و پیشنهادی به جای حکومت دارند. و مهم است که طرح ها و پیشنهادها، برنامه های سیاسی، نه تنها باید مطالبات سیاسی، مردم سالاری و حقوق بشر را شامل شود، بلکه از نگرانی های اجتماعی و اقتصادی محروم ترین بخش اجتماع نیز بگوید. وگرنه حکومت با مردم فریبی و ظرفیت سرکوب، توان لازم برای مقاومت در برابر تغییر را خواهد داشت.
* متن کامل این پرسش و پاسخ در شماره ماه مه مجله «ایران در جهان» منتشر شده است. برای تهیه نسخه چاپی آن به این لینک مراجعه کنید. لینک
عکس: از مصاحبه صدای امریکا با روبرتو توسکانو
قبلی
