عراق

آخرین گزارش آژانس بین المللی انرژی اتمی به عنوان کاتالیزور آخرین دور محکوم شدن ایران عمل کرده است. با این همه، نقد این گزارش مدرکی بر اتهام کسی نیست. این گزارش شاهدی از تلاش برای ساخت جنگ افزار اتمی نیست و حتا از تصمیمی در این باره خبر نمی دهد. بخش عمده ای از آن از گزارش نهادهای اطلاعاتی غرب نوشته شده است. ولی داستان عراق باید به ما آموخته باشد که در سیاست خارجی خود اگر همچنان بر مبنای گزارش سازمان های اطلاعات تصمیم گیری کنیم چه می شود؛ پس بهتر است در این باره دقت به خرج دهیم و تجدید نظر کنیم.

وزیرخارجۀ ایران علی اکبر صالحی با خوشرویی و لبخند زنان موضوع را بی اهمیت جلوه می دهد. آخرهای ژوئن در حاشیۀ یک کنفرانس رسمی که به «مبارزۀ بین المللی با تروریسم» اختصاص داشت گفت بین ایران و عربستان سعودی مشکلات بزرگی وجود ندارد. به گفتۀ او نظرِ دو دولت در مورد تحولات منطقه تفاوت کمی با هم دارد و فقط باید با هم نشست و سوء تفاهم ها را برطرف کرد.

مقامات رسمی دفاعی آمریکایی همچنین نگران افزایش عملیات نظامی ایران در خلیج فارس هستند چرا که مانند تلاش برای جرقه زدن به یک درگیری است. شماری از حضور قایق ها و یا کشتی های ایرانی باعث شده نیروهای دریایی آمریکایی به سمت ارتباط بهتر و دقیق تر در منطقه خلیج فارس بروند تا از هرگونه عملیات تنش زا دوری کنند.

همرزمان قدیمی انقلاب خمینی که مدتهاست صدایشان در نمی آید، فرقه های صوفیه همانند نعمت اللهی ها را به اتهام «کفر» تحت تعقیب قرار می دهند. بر سرکوبی بهائیان نیز که علی الاصول زیاد بوده است افزوده اند. دمشق و تهران از نظر سیاسی پیوندی نزدیک با هم دارند. این اتحاد قرار است تحت هر شرایطی حفظ شود. این درست که حزب بعث در سوریه دنیایی تر است و بنیادگرایان را تعقیب می کند در حالیکه ایران به دیکتاتوری نظامی برپایۀ دین تبدیل شده است؛ اما دشمنی مشترک با اسرائیل و علیه «صهیونیسم» و ایالات متحدۀ آمریکا هر دو حکومت را به هم پیوند می دهد.