عربستان

ایران در روز ۲۷ ماه ژوئن، نامه ای به پالایشگاه های هند فرستاده و آنها را تهدید کرده بود که ارسال محموله های نفتی را متوقف می کند و حالا هم از این تهدید تبعیت کرده است. تهران پیش از این عدم پرداخت پول محموله های نفتی را تحمل کرده بود چون برای دفاع از سهم بازار نفت خام خود مجبور به پرداخت هزینه بود.

بنابراین دلایل خوب اخلاقی وجود دارد که به عربستان سعودی تانک های لئوپارد را نفروشند. و دلایل منطقی زیادی هم وجود دارد که حتی با تحویل سلاح کمک کرد که عربستان سعودی با ثبات بماند و بتواند منافع راهبردیش را که منافع ما هم هستند در صورت لزوم به کرسی هم بنشاند. چرا که اسرائیل هم هیچگونه مخالفتی با تحویل تانک ها نکرده است. دولت اسرائیل همتای عربستانی خود را بیشتر متحد می داند زیرا هر دو کشور در موضوع ایران منافع یکسانی را دنبال می کنند.

وزیرخارجۀ ایران علی اکبر صالحی با خوشرویی و لبخند زنان موضوع را بی اهمیت جلوه می دهد. آخرهای ژوئن در حاشیۀ یک کنفرانس رسمی که به «مبارزۀ بین المللی با تروریسم» اختصاص داشت گفت بین ایران و عربستان سعودی مشکلات بزرگی وجود ندارد. به گفتۀ او نظرِ دو دولت در مورد تحولات منطقه تفاوت کمی با هم دارد و فقط باید با هم نشست و سوء تفاهم ها را برطرف کرد.

از این بالا که نگاه کنیم، کاربرد هواپیماهای رزمی علیه مردم خودی کمتر توجه را جلب می کند. مهم این است که جریان نفت قطع نشود. و ایرانِ شیطان هم آزارش به کسی نمی رسد. نه عربستان و نه ایران کشورهایی نیستند که مردم برای رفتن به آنها سر و دست بشکنند. در اینصورت عیبی هم ندارد که این دو کشور متقابلاٌ یکدیگر را از نقشه محو کنند. امیدواریم که هیچکدام خطا نکنند، در بعضی جاهای این منطقه کشورها خیلی به هم چسبیده اند. تا اسرائیل هم که راه زیادی نیست.

شاهزاده سلمان در سخنرانی در دانشگاه مدینه از خشم صورت نگرفته یاد کرد. به عنوان حاکم ریاض وی از جمله نزدیکان پادشاه است. هیچکس از او نپرسید اما می شد پرسش را احساس کرد: چرا عبدالله که در سال ۲۰۰۵ به عنوان اصلاح گر بر تخت نشست اکنون اینگونه به روشی قدیمی تکیه می کند؟ شاهزاده گفت: «دولت سعودی ادامۀ اولین حکومت اسلامی در مدینه است.» البته آنچه را نگفت این است که دولت سعودی در این ادعای سیاسی با گروه های سلفی مانند القاعده و گروه الفقیه مشترک است.