20 Minuten Radio

مهاجمان مردان را از جمع ۱۴ نفرۀ مهمانان جدا و در اتاقی حبس می کنند یا به درخت می بندند. زنان را، ظاهراٌ یکی از آنها در ماه های آخر بارداری بوده، به زمین بغل دستی می برند و به آنها تجاوز می کنند. یکی از مهمانان مؤفق می شود تلفن اضطراری نیروی انتظامی را بگیرد. وقتی اینها می رسند بیشتر مهاجمان فرار کرده بودند، چهار نفر را بعداٌ دستگیر کردند.

تاکنون احمدی نژاد توانسته خود را حفظ کند و معلوم نیست آیا خامنه ای واقعاٌ مصمم است شاهد سقوط او باشد. بی تردید او باید گام های بعدی خود را با دقت بردارد. این نکته باید احمدی نژاد را نگران کند که وی و اطرافیانش را در محافل اصول گرا «جریان انحرافی» می نامند. کسی که در ایران از چشم می افتد معمولاٌ دیگر نه با نامش بلکه لقبی نه چندان جالب خطاب می شود. به این جهت رهبران مخالفان «رهبران فتنه» و مجاهدین خلق «منافق» نامیده می شوند.

اینکه سگ ها در بین قشر جوان و آموزش دیده و شهرنشین و ناخرسند از دولت اسلامی مورد پذیرش قرار می گیرند در حکومت اسلامی نا آرامی ایجاد می کند. برای دولت ایران داشتن سگ اقدامی شورشی است و سنجه پذیر با داشتن مدلِ مویِ جلو کوتاه و پشت سربلند. از این رو طرح قانونی که می خواهد داشتن سگ را ممنوع کند تنها هشدار نمی دهد که داشتن سگ بهداشت عمومی را به خطر می اندازد بلکه علاوه بر آن «یک معضل فرهنگی و تقلید کورکورانه از فرهنگ فاسد غرب است.»

وقتی ایران آخرهای فوریه اعلام کرد در نیروگاه اتمی بوشهر مشکلات فنی دارد و باید میله های سوختی روسی را دوباره از رآکتورها خارج کند کسی واقعاٌ تعجب نکرد. در گذشته بارها ساخت و بهره برداری نیروگاه به تعویق افتاده بود. گسترۀ گمانه زنی دربارۀ نقص های جدید، ویروس کامپیوتری «استاکس نت» و خرابکاری عمدی به دست مهندسان روسی را در بر می گرفت که دیگر حرف ایران را باور نمی کنند که برنامۀ اتمی این کشور فقط ماهیت غیرنظامی دارد. کارشناس هسته ای دیوید آلبرایت آن موقع به «نیویورک تایمز» گفت این ماجرا پرسش هایی را مطرح می کند که «آیا ایران اصولاٌ قادر به ادارۀ مطمئن نیروگاه (...)

تعداد اعدام هایی که عفو بین الملل در سال ۲۰۱۰ ثبت کرد همچنان کاستی می یابد: از ۷۱۴ در سال ۲۰۰۹ به ۵۲۷ در سال ۲۰۱۰. البته آمار و ارقامِ پنهان با وجود کشورهایی مانند چین که حکم های اعدام را محرمانه نگاه می دارند بسیار بالاست. تعداد اعدام ها در ایران افزایش زیادی داشته است. فقط در ژانویه و فوریه ۲۰۱۰ دست کم ۱۲۰ نفر اعدام شدند. عفو بین الملل روز دوشنبه در چهارچوب یک گردهمایی در بِرن از این موارد یاد می کند. «تسوانتیش مینوتن آنلاین» از خانم آنتونیا برچینگِر هماهنگ کنندۀ ایران در عفو بین المللِ سوئیس دربارۀ علت افزایش اعدام ها و اینکه چرا افشای نام محکومان به مرگ (...)

رئیس جمهور ایران محمود احمدی نژاد اعتراض های مخالفان را که در جریان آنها روز دوشنبه در تهران دو نفرکشته و صدها تن مجروح شدند اینگونه تفسیرکرد:«طبیعی است که مخالفت های زیادی با دولت می شود. اما آنها می دانند که کاری از پیش نخواهند برد.» در این گفته واقعیت های زیادی نهفته است، بیشتر از آنچه شاید خود احمدی نژاد فکر می کند. گرچه دولت احمدی نژاد مؤفق شد تظاهرات مردم را به دنبال انتخاب مجدد و مورد منافقشۀ او در سال ۲۰۰۹ سرکوب کند. اما در واقع باید بداند که نارضایتی گسترده در بین مردم ایران از بین نرفته است. با این وجود رئیس جمهور دلایل خوبی دارد جای خود را محکم تر (...)

جفری گولدبرگ خبرنگار مجلۀ آمریکایی «آتلانتیک» پرسید: «از حملۀ نظامی آمریکا به تأسیسات اتمی ایران حمایت می کنید؟» جواب داده شد: «حتماً، نظامیان ما با ترس از تهدید ایران از خواب بر می خیزند و خواب می بینند و نفس می کشند و غذا می خورند و می خوابند. هیچ کشوری در منطقه جز ایران نیست که ما را تهدید کند» – این نه جواب نخست وزیر اسرائیل بنیامین ناتانیاهو بلکه پاسخ یوسف العطیبه سفیرامارات عربی متحده در واشینگتن است. مغلوب نظامی، پیروز فرهنگی شکست خوردگان از دست رفتن امپراتوری خود را تحقیر دوگانه یافتند، نظامی و فرهنگی. در حماسۀ ملی ایران «شاهنامه» آخرین پادشاه ایران (...)

شهامتش برای او فاجعه شد: در دسامبر گذشته مجید توکلیِ ۲۴ ساله در جریان تجمعی در دانشگاه امیرکبیرِ تهران به "دیکتاتوری" در ایران سخت تاخت. کوتاه زمانی بعد دستگیر شد و خبرگزاری وابسته به دولتِ فارس عکسی از او با لباس زنانه منتشر کرد – تلاشی برای خوار کردن مجید توکلی. اما نتیجۀ عکس داد. صدها مرد ایرانی با روسری عکس گرفتند و عکس ها را در اینترنت گذاشتند. اقدامِ "من مجید هستم" در سطح بین المللی توجه ها را به خود جلب کرد، یک سازمان حقوق بشریِ چک به او جایزه داد. البته همۀ این کارها سودی نبخشید بلکه بر عکس. ضعفِ مفرط در ژانویه مجید توکلی را به هشت سال و نیم زندان (...)

طبق نظرسنجیِ به تازگی منتشر شدۀ بی بی سی، ایران نامحبوب ترین کشور دنیاست. این یافته ای که خیلی تعجب برانگیز نیست همراه می شود با نظرسنجی اینترنتی امسال "تایم" که مطابق آن میرحسین موسوی پرنفوذترین شخصیت سال ۲۰۱۰ است. تضاد موجود بین این دو نظرسنجی مشخص کنندۀ وضعیت رهبر مخالفان ایران است که در زندگیش هنر و جنگ، مارکسیسم و اسلام، دولت و جبهۀ مخالف، انقلابی و اصلاح گرا جابجا می شوند. در این میان رقیب مشهوری وجود دارد که سالهاست او را همراهی می کند. میرحسین موسوی به سال ۱۹۴۱ در شهر خامنه در شمال غربی ایران متولد شد. پدرش چای فروش بود. با وجود وضعیت نه چندان مناسب (...)

شرکت سوئیسیِ اینفیکون از باد راگاتس بیش از صد دستگاه فشار سنج حساس را از طریق تایوان به ایران داده است که احتمال دارد برای ساخت سلاح اتمی بکارگرفته شود. وزارت اقتصاد سوئیس گرچه مطلع بوده اما جلوی این ارسال را نگرفته است. بررسی های نشریۀ "زونتاگس تسایتونگ" این ماجرا را آشکار کرده است. اتهام مطرح شده در این نشریه بسیار سنگین است: نهادهای مسئول و شرکت می بایستی به هشدارها توجه می کرده اند. دستگاه های اطلاعاتی غربی مدتها بود که می دانستند ایران از اوت ۲۰۰۸ دقیقاً دنبال چنین دستگاه هایی است. این دستگاه ها برای غنی سازی اورانیوم در ایران بسیار اهمیت دارند. در (...)

حسن خمینی نام بزرگی دارد. پدربزرگش آیت الله خمینی بنیانگذار جمهوری اسلامی است. حاکمان به این روحانی 37 ساله با محاسن حنایی به دلیل نَسبش احترام می گذارند - و در عین حال از او حساب می برند. خمینی تاکنون در ناآرامی های سیاسیِ بعد از انتخاب مجدد محمود احمدی نژاد به ریاست جمهوری موضع آشکار نگرفته است. از یک سو تازگی بعنوان متولی آرامگاه پدربزرگش در جریان مراسمی از احمدی نژاد با احترام استقبال کرد. از سوی دیگر پیش از موعد گردهمایی را ترک کرد تا به دیدن خانوادۀ یکی از رهبران مخالف زندانی، علیرضا بهشتی، برود. یک هفته از دیدار خمینی نگذشته بود که بهشتی آزاد شد. (...)