وقتی در سال 1972 (برابر 1350) با خانواده ام از ایران به ایالات متحده رفتیم، اولین امریکایی هایی که دیدم، خانواده برِیدی و پارتریج بودند. ساعت ها وقت خود را صرف تماشای تلویزیون کردم تا فهمیدم دو برادر امریکایی چیزی شبیه دو برادر ایرانی اند و این که خانم برِیدی درست مثل مادرم نگران بچه هایش بود. و با این که هیچ کس، حتا در جزیره گیلیگان هم توی تلویزیون کباب نمی خورد و از سور و سات مفصل کباب مطلقاً بی بهره بود با این حال فهمیدم امریکایی ها هم درست مثل ایرانی ها شام را دور هم نوش جان می کنند. نیازی به توضیح نیست که بی صبرانه منتظر دیدن یک خانواده واقعی (...)









دیدگاه





