Ilan Berman

آخرین پرچمدار بازگشت به گزینه «گفتگو» کسی نیست جز جناب آقای فرید ذکریا، که شش دانگ سیاست خارجی سی ان ان را به نام تمثال مبارکش سند زده اند؛ سر مقاله نویس عمده تایمز. وی به تازگی در ستونی از واشنگتن پست، اوباما را بر آن داشت که به سال ۲۰۰۸ بازگردد؛ به زمانی که ایده گفتگوی بی قید و شرط با ایران گزینه خوبی به نظر می رسید. ذکریا چنین پیشنها کرد: «اوباما باید به رویکرد حقیقی خود بازگردد و ایران را آزمایش کند ، شاید دری از گفتگو و توافق گشوده باشد.»

با تورم لجام گسیخته، نرخ مزمن بیکاری و فقر گسترده، ایران تصویری از سلامت اقتصادی را برای هیچ کس تداعی نمی کند. بنابراین وقتی صندوق بین المللی پول آخرین مقاله خود را ماه پیش با ارزیابی «گل و بلبل» درباره ایران منتشر کرد، خیلی از چشم ها گرد شد و مبهوت ماند. در این جستار، به خاطر اصلاحات یارانه ای از مواد خوراکی گرفته تا انرژی و خلاصه همه چیز، موجی از تحسین ها و تمجید ها نثار حکومت تهران می شود که از شر یارانه های پرهزینه خلاص شده و کشتی عقب گرد از هزینه ها را با پیروزی به آب انداخته. این گزارش می گوید که چنین تلاش هایی فرصتی یگانه به ایران می دهد تا به (...)

حتی با بی طرفانه ترین معیارها، سخنرانی پرزیدنت اوباما در مورد لیبی می تواند به عنوان یک موفقیت در نظر گرفته شود. بعد از هفته ها سکوت نسبی، سخنرانی پرزیدنت - که در روز ۲۸ مارس در مقابل دانشگاه دفاع ملی صورت گرفت و تا قبل از این تاریخ چنین چیزی ندیده بودیم- دفاعی شجاعانه از تصمیم آمریکا برای مداخله موثر در لیبی بود. آنقدر شجاعانه که در حقیقت، ابروهای زیادی را در خانه های زیادی بالا انداخت. یک کارشناس سیاست خارجی با تقلید از بیانان پرزیدنت به صورت کنایه آمیزی در توئیتر پرسید: «سوالی جدی.»«چه کسی نئوکان ها را مجبور به معامله کرد تا باراک اوباما را داخل تیم شان (...)

ایران درباره موج مردم سالاری (دموکراسی) خاورمیانه چه فکر می کند؟ در ظاهر، مقامات تهران خوش باورانه وانمود می کنند که این احساسات ضد رژیم است که منطقه را در می نوردد و آن را به پیروزی 32 سال پیشِ انقلاب آیت الله خمینی مانند می کنند: از آن چون موج آغازِ بیداری اسلامی دنباله رو انقلاب خمینی نام می برند که در آن جمهوری اسلامی ناچار خواهد نقش رهبری را بازی کند. اما باید گفت در خلوت، آیت اله های ایران در زیر عباهای خود می لرزند. چرا؟ چون به تازگی احساسات ضد حکومت در تونس، قاهره و حتا فرای این دو کشور بیدار شده و این چنین، صدای نفس های یک زندگی تازه و جنبش های (...)

آیا هیجان مردم سالاری در ایران به گذشته ها پیوسته؟ جنبش سبز را می توان یک ائتلاف دانست که پس از تقلب در انتخابات ریاست جمهوری در ژوئن ۲۰۰۹ شکل گرفت، جنبشی که ناظران غرب برای نوشتن وفاتنامه اش شتاب می کنند. در طول سال پیش، ناظران ایرانی بسیاری استدلال کرده اند که تضادهای درونی مقاومت را به شکست محکوم کرده و در نتیجه واشنگتن گزینه ای جز تعامل با آیت الله ها ندارد. به همین ترتیب، اخبار خروجی برخی از رسانه ها با گزارش کمرنگ شدن زرق و برق جنبش سبز در طول مراسم عاشورا در نیمه ماه دسامبر، حکایت از آن دارند که شعله پویای مردم سالاری از نفس افتاده است. پس از این همه (...)

بد نیست فکر کنیم که فعال اینترنتی اهل استرالیا، جولیان آسانژ، وقتی دور اخیر اطلاعات درز کرده از دولت ایالات متحده را در وبسایت خود، ویکی لیکس منتشر می کرد چندان هم به ایران نمی اندیشید. با این همه، انتشار اطلاعات شامل بیش از 250 هزار سند داخلیِ صادر شده از سوی وزارت امور خارجه و سفارتخانه های ایالات متحده، با موفقیت توانست بت مقدس سیاست امریکا را در رویکردش نسبت به جمهوری اسلامی و تلاش های هسته ای رو به رشد آن بشکند. نخست این که توافق عمومی بر سر رویارویی با ایران وجود ندارد. تا امروز ایده استفاده از زور برای تغییر مسیر برنامه هسته ای ایران، در رسانه های (...)

به نظر می رسد هر فصل، دور جدیدی از دیپلماسی هسته ای با ایران را به همراه دارد. این امر باعث می شود که در آینده نزدیک دیگر وعده های متفاوتی برای اجرا وجود نداشته باشد؛ اگر نقشه ها و پیش بینی های فعلی نگه داشته شود، واشنگتن و تهران درباره تلاش و اصرار مداوم ایران برای دستیابی به توانایی اتمی اش با هم به مذاکرات تازه می نشینند. اما واقعا چه چیزی برای گفتگو و مذاکره وجود دارد؟ مقامات ایرانی از همین حالا، این امر را مشخص کرده اند که دقیقا چیزی که جامعه بین المللی با ناامیدی می خواهد از آن سخن بگوید- برنامه هسته ای ایران- بدرستی و صادقانه برای شرط بندی آینده روی (...)

آنان که سیاست امریکا را در دراز مدت پی گیری می کنند خوب می دانند که وال استریت جایی است که می توان نبض امریکا را گرفت. به همین ترتیب، زبردستانِ سیاست ایران می گویند که نبض جمهوری اسلامی را باید در بازار دید. بازار درندشت ایران را چیزی بیش از یک مکان داد و ستد باید دانست. بازار به منزله خانه است، برای بازرگانان قدرتمندی که نقشی کلیدی در هزارتوی سیاست ایران ایفا می کنند. در واقع، همان گونه که تاریخ دان مشهور، والتر لاکر صریحاً بیان می کند، بخش بزرگی از سر بر آوردن انقلاب اسلامی، به دلیل از دست رفتن پشتیبانی مغازه داران و بازرگانان از شاه بود. همین مسئله باعث (...)

دستیابی به دلایل نشان دهنده مشکل تراشی علیه ایران چندان زحمتی ندارد. در برنامه هسته ای ایران که رئیس جمهور محمود احمدی نژاد آنرا به قطاری بدون ترمز تشبیه کرده با وجود تمامی تلاش هایی که شورای امنیت سازمان ملل از خود نشان می دهد هیچ نشانی از کاهش دیده نمی شود. در کنار آن به رغم تعهد علنی ایران برای کمک به استقرار و ثبات در کشور بعثی سابق نشانی از کاهش کمک های مستمر ایران به شبه نظامیان شیعه در عراق دیده نمی شود.ایران همچنان کمک های زیادی را به حزب الله لبنان می کند تا این حزب کودتای آرام خود را علیه نخست وزیر سنیوره به پیش ببرد. با توجه به این پیش زمینه (...)