اما سوال هم‌چنان باقی است. جدای از اظهارات مبنی بر «غیرقابل قبول» بودن ایران با «قابلیت تولید سلاح هسته‌ای»، مقامات امریکایی درباره حالت‌های دیگر دچار ابهام هستند. ایران از چه جایی به بعد «می‌تواند» به سلاح هسته‌ای مجهز شود؟ اگر زمانی ایران تصمیم بگیرد که به قدرت‌های هسته‌ای «در آستانه» بپیوندد که توانایی تکنیکی تولید را دارند ولی تصمیم می‌گیرند قبل از رسیدن به بمب متوقف شوند، چگونه باید عمل کرد؟ آقای گیتس، در اوایل ماه آوریل در برنامه‌ای در تلویزیون این سوال را مطرح می‌کرد که: اگر سیاست آنها رسیدن به این آستانه باشد و نه جمع‌کردن سلاح‌های هسته‌ای، از کجا می‌توان فهمید که آنها به دنبال جمع‌کردن سلاح نیستند؟

به صورت رسمی، دولت اوباما استراتژی دو جانبه را دنبال می‌کند، یعنی باز نگه‌داشتن درهای گفتگو در حالی‌که به دنبال تصویب تحریم‌های شدیدتری است در سازمان ملل است بدون آن‌که اتحاد میان قدرت‌های بزرگ خدشه دار شود. اما در آن واحد، این دولت خود را برای احتمال ایران هسته‌ای آماده می‌کند. برای بسیاری از تحلیل‌گران، مثل کلیفورد کوپشران، از گروه مشاوره ایورازیا، اخرین پروژه‌های نصب سیستم‌های ضد موشکی در کشورهای خلیج فارس، نشان هدف دولت اوباما برای کنترل ایران است. به نظر این کشور، مهم است که به کشورهای علاقه‌مند به در پی گرفتن راه ایران در مساله هسته‌ای، نشان داده شود که ضمانت دفاعی امریکا وجود دارد و آن‌که نیازی به مسابقه هسته‌ای شدن نیست.

در گزارشی که اوائل ماه ژوئن سال ۲۰۰۹ منتشر شد، بنیاد هریتج، یک گروه فکر دست‌راستی واشنگتن، چند راه برای واگیردار نشدن سلاح اتمی را توصیه می‌کرد. این روش‌ها همگی بر روی این نکته بنا شده بودند که کشورهای طالب هسته‌ای شدن آماده هستند، اگر چیزی بدست بیاورند، از خیر آن بگذرند، به ویژه در مسائل امنیتی.

این بنیاد معتقد است که بهترین راه برای راضی‌کردن این کشورها، حفظ برتری خردکننده بر روی مخاطب، حتی به قیمت «استقرار نیروهای نظامی پر مشکل و پر خرج در طی سالیان» است.

بنیاد هرتیج هم چنین معتقد است که دو ناو جنگی باید همواره در آب‌های خلیج حضور داشته باشند. و هرگونه نقل و انتقال سلاح و فن آوری به یک کشور دیگر باید همراه با تعهد این کشور مبنی بر دنبال نکردن برنامه هسته‌ای باشد.

عکس از: AFP / کنفرانس مطبوعاتی مشترک هیلاری کلینتون با لی می یونگ باک رییس جمهوری کره جنوبی