لنتس پس از سفر اخیر- «برویم با دشمن سوری ایالات متحد دیدار کنیم»- پلوسی و لنتس، وجود دولت سایه حزب خود را با این سخنان تایید کرد: «ما دمکراتها یک سیاست خارجه بدیل داریم. من وظیفه خود می دانم که کار را با بازگرداندن اعتبار و احترام ایالات متحد در آن سوی جهان آغاز کنم!» اما کنشهای اخیر دمکراتها در جهت کاملا مخالفی حرکت کرده است. تروریستها دارند به آنها و همچنین به باقی ما می خندند. رهبری حزب دمکرات، که هنوز حاضر نیست از تاریخ درس بگیرد، این واقعیت آشکار را نادیده می گیرد که آنها که نیتشان را برای سلطه بر جهان اعلام کرده اند تنها با اعمال زور است که بر سر عقل می آیند و واکنش درست نشان می دهند. بنابراین بدیهی است که دمکراتها «گزینه» خود و سیاست ذاتی خود یعنی ضعف ایالات متحد را به آنها ارائه کنند. این حزب تسلیم و «چطور است همه با هم کنار بیاییم؟» حال این تصمیم همواره خطرناک را اتخاذ کرده که با دولتهای تروریست مذاکره کند. هرچند راهبردهای بازاریابی این حزب (که صنعت غرض ورز و فعال سرگرمی و رسانه های اصلی به شدت آن را تقویت و تحسین می کنند) افسانه ای است، فقدان هوش در حزب دمکرات کاملا برجسته شده و روز به روز مشکوکتر می شود. لنتس مضحک در ادامه چنین گفته است: «اگر از جانب خودم بخواهم حرف بزنم باید بگویم که حاضرم همین فردا صبح سوار هواپیما بشوم، چون هرقدر هم که برخی از گفته های محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران، جای اعتراض داشته و غیرمنصفانه و بی دقت باشد، باز کردن باب گفتگو با او اهمیت دارد. اگر بخواهم از جانب خودم بگویم ،باید بگویم که من حاضرم بروم! و با شناختی که از رئیس مجلس دارم به گمانم شاید او هم آماده باشد.» هم او و هم پلوسی و هم می توان گمان برد که کل رهبری حزب دمکرات عملا دارند به احمدی نژاد التماس می کنند که با آنها ملاقات کند! قضیه به هر ترتیبی هم که باشد، آنان قطعا و عامدانه بخش اجرایی دولت ایالات متحد و بویژه پرزیدنت بوش را به تمامی تضعیف می کنند.

رسانه های دمکراتها (شامل بسیاری از منابع خبری به اصطلاح «اصلی» اگر نگوییم اغلب آنها) سفر اخیر پلوسی به خاورمیانه را که تخطی فاحش از سیاست رسمی ایالات متحد و حاکی از این باور آنهاست که قانون لوگان «شامل دمکراتها نمی شود» شجاعانه نامیده اند. جالب اینکه تروریستها هم کم کم هوادار این رفتارهای عجیب و غریب خانم پلوسی شده اند. خالد البطش، سخنگوی سازمان تروریستی جهاد اسلامی با شادی تمام گفت: «نانسی پلوسی این منطقه [خاورمیانه] را خوب می شناسد، بهتر از بوش و دکتر [کاندولیزا] رایس. اگر دمکراتها بخواهند با سوریه، حماس و حزب الله مذاکره کنند، معنایش این است که حزب دمکرات آنچه را در این ناحیه می گذرد به خوبی درک می کند و به گمانم پلوسی موفق خواهد شد. امیدوارم در انتخابات بعدی او پیروز شود!» البته که امیدوار است. سفر سودمند پلوسی ابله به همه تروریستها کمک کرده است.

قانون لوگان، که به طور مشخص انواع رفتارهایی را که رهبران کنونی حزب دمکرات ترویج می کنند قدغن کرده است، شامل تمامی شهروندان ایالات متحد می شود. اما دمکراتها بیشتر و بیشتر فقط به قوانینی توجه می کنند که ایدئولوژیهای آنها را تایید می کند و با پشتکار تمام در کار الغا - یا نادیده گرفتن- قوانینی هستند که از سیاستهاشان حمایت نمی کنند. و وقتی که از جناح بی خاصیت جمهوری خواهان در مجلس هم کسی نیست که بخواهد آنها را بابت رفتارهای ضد امریکایی و غیرقانونیشان مواخذه کند، دمکراتها می توانند هر کار که خواستند بکنند و قسر در بروند. این را دیگر می دانیم. قوانین «دست و پاگیر» شامل حال دمکراتها نمی شود. علاوه بر این، حالا دیگر دمکراتها آرای تروریستها را هم در جیب عقبشان – یا در کیف پولشان- دارند و می خواهند آنها را همان جا حفظ کنند. آیا واقعا کسی هم هست که هنوز نفهمیده باشد دمکراتها با این جایگزینی که برای سیاست رسمی ایالات متحد درست کرده اند می خواهند چه به دست آورند؟

آنچه بر اهمیت ماجرا می افزاید این است که خانم پلوسی حاضر نشده برای بحث درباره لایحه دمکراتها برای قطع بودجه نیروهای ایالات متحده با بوش دیدار کند. او با هر رهبر تروریست اسلامی که حضور غیرمعقول او را بپذیرد دیدار می کند (هرچند که در نزد اسلام بنیادگرا زنان به اندازه لجن مرداب ارزش دارند) اما با رئیس جمهور ایالات متحد ملاقات نخواهد کرد. تردیدی نیست که خانم پلوسی و آقای لنتس موجودات نامتعادلی هستند با عظشی سیری ناپذیر برای قدرت . این امر جدیدی نیست. دهه هاست که همین در راس دستور کار حزب دمکرات قرار دارد. اما این بار جستجوی بی امان این حزب برای سلطه بر ایالات متحد این کشور را به بلیه ای دچار خواهد کرد که ممکن است نتواند هرگز از آن خلاصی یابد. دمکراتها با به رسمیت شناختن اسلام رادیکال و جلب رضایت آن خود را در خطر می اندازند (مگر اینکه مسلمان شوند) و تروریستها را در موقعیتی قرار می دهند که بتوانند کشور ما را با مدد گرفتن از انفعال و تسلیم دمکراتها در برابر تمامی خواسته هاشان تسخیر کنند و رهبران دمکرات هم که بواقع لبخند به لب کشور را دودستی تقدیم می کنند! هرچند گفته شده که قدرت معمولا فساد می آورد و قدرت مطلقه فساد مطلق، از قرار معلوم کسانی را که در طلب قدرت اند کور هم می کند. این روزها تعداد عصاهای سفید در راهروهای مقدس کنگره بیش از حد شده است و اغلب آنها را هم اعضای حزب سایه در دست دارند.■