داوود گرامی فرد، فیلمساز ۳۲ ساله هم حالا یکی از میلیون ها ایرانی است که کشورشان را ترک گفته اند. وی این فیلم را به صورت مخفیانه خیلی پیشتر از انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته فیلمبرداری کرده و به قبل از حوادث خونین سرکوب مردمی در پی تقلب در انتخابات برمی گردد. گرامی فرد نمی داند چه زمانی او امنیت این را پیدا می کند که باز به ایران برگردد.

گرامی فرد که در ایران درس خوانده، در سن ۲۷ سالگی به کانادا می رود و در آن جا در دانشگاه رایرسون تورنتو هنرهای نمایشی می خواند و فیلم او به در جشنواره دیدبان حقوق بشر در نیویورک و لندن به نمایش در می آید.

فیلم بعدی او به احتمال زیاد «انقلاب مجازی» نام دارد که بر روی شبکه های اجتماعی مانند توییتر که در حوادث سال گذشته و سازماندهی برای نشان دادن اعتراض نقش مهمی داشتند، متمرکز خواهد بود. انتخابات متقلبانه ای که احمدی نژاد خود را به عنوان فرد پیروز معرفی کرد.

این فیلم بر روی سه بخش از جامعه سکولار ایرانی متمرکز شده است: انقلابیون قدیمی در جنوب شهر شیراز که امید آنها آزادی ایران از دست اسلامگرایان تندروست، بومیان قشقایی که سرنوشت خود را به بومیان آمریکا تشبیه می کنند و جوانان روشنفکر در تهران که که در خفا مهمانی دارند و می نوشند و به دنبال آزادی سیاسی هستند.

فیلم با تصاویری از سرکوب خشونت بار نظام جمهوری اسلامی و مرگ ندا آقاسلطان پایان می یابد. گزارش دیدبان حقوق بشر، دولت را به سرکوب، کشتار، تجاوز، قتل و شکنجه علیه تظاهرکنندگان متهم کرده است.

فیلمسازان در ایران در خطر به زندان افتادن هستند. ماه گذشته جعفر پناهی کارگردان نام آشنای ایرانی به دلیل گرفتار بودن در زندان نتوانست به عنوان عضوی از هیات داوران در جشنواره فیلم کن حضور داشته باشد و پس از دوماه با قید وثیقه از زندان آزاد شد.

گرامی فرد می گوید فعلا فیلم او در جشنواره به نمایش در می آید و روی وب یا در فرمت دی وی دی منتشر نمی شود تا برای کسانی که در این فیلم حضور داشته اند، مشکلی ایجاد نشود. بسیاری از مردان و زنان جوانی که در این فیلم به نمایش درآمده اند هنوز در ایران هستند و برای هدف خود تلاش می کنند.

گرامی فرد می گوید زندگی خود و شرکت کنندگان در این فیلم را به خطر انداخته تا روی دیگری از جامعه ایرانی را بازگو کند. جامعه ای که در فیلم های غربی و رسانه های غربی که روی ضد آمریکایی بودن و افراط گرایان اسلامی ایران تمرکز دارند و از دیگر بخش ها غافل می شوند.

وی می گوید: «برای پر کردن این اختلاف در درک جامعه ایران، ما باید زندگی واقعی ایرانیان را تصویر کنیم. مشکل این جاست که دو نوع زندگی در ایران وجود دارد. زندگی درون خانه که از دست نگاه نظام راحت هستید و زندگی بیرون ازخانه که مجبور به اطاعت قوانین بر اساس شریعت اسلام هستید. این زندگی خصوصی از دید خیلی ها در رابطه ایران و غرب بازمانده است و بهترین راه برای از بین بردن این دشمن سازی از ایران، نگاه به همان بخش است.»

روشنفکران مسن تر در شیراز و در جایی که گرامی فرد به دنیا آمده، در حالی به تصویر درآمده اند که مشغول انداختن شراب هستند و آن را در بطری های کوکاکولا و پپسی می ریزند.

گرامی فرد که فرزند یک فعال اجتماعی است می گوید بخش سکولار جامعه ایران همواره در عرب سازی جامعه ایرانی مقاومت کرده و همواره به دنبال آیین زرتشت و تصوف بوده است.

او می گوید: «آن تفسیری که ما از اسلام داریم خیلی باز و متفاوت است. خیلی از زنان در خانه حجاب بر سر ندارند و حتی مشروب می خورند اما اگر درباره دین از آنها بپرسید، می گویند که مسلمان هستند. ایرانی که من می شناسم، مردمش دوست دارند بزنند و برقصند. اما ایران در حال حاضر به اسارت رژیم اسلامی درآمده است.»

گزارش از:Associated Press