اولی مخالفت خود را با کاهش نرخ بهره از سطحی که می باید تورم لجام گسیخته بالای 17 درصد را بکاهد اعلام کرده بود.دو نفر دیگر هم اعلام کرده بودند که کنترل قیمت ها با دستور العمل های اداری واز طریق حیف ومیل در آمدهای نفتی از این طریق یک سیاست انتحاری است.در وهله اول اقتصاد ایران وضعیتی غیر نگران کننده دارد. تراز پرداختی های بودجه نیز در بودجه 2005-2006 به دلیل افزایش قیمت نفت که به بشکه ای بالاتر 70 دلار رسیده به بعلاوه 29 میلیارد دلار رسیده بود ومیزان در آمدها خزانه را به 51 میلیارد رساند، صندوق ذخیره ارضی ومیزان ذخایر ارز هم در کشور به حدی است که می تواند تضمین کننده 10 ماه کامل واردات باشد در حالیکه میزان بدهی های خارجی نیز از 20 درصد کل در آمدهای ناخالص ملی هم تجاوز نمی کند. اما وقایع اقتصادی ملموس به این درخشندگی نیستند. رئیس جمهور در زمان تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری اش قول داده بود که درآمدهای نفتی را به سر سفره ایرانی ها بیاورد.او قول داده بود به نفع مستضعفان عمل کند.اما تلاش هایش برای عمل کردن به این وعده ها باعث شد تا کسری پرداخت های جاری به 55 درصد برسد .

10 میلیارد دلار در سال 2005 و 17/4 میلیارد دلار هم در سال 2006 از صندوق ذخایر ارزی برداشت کند.در حالیکه فرض براین است که این صندوق ارزش های افزوده روزهای گرانی نفت در آن جمع آوری شود. با این حال این برداشت های گسترده احمدی نژاد هم نتوانسته است وضعیت نیازمندان را بهتر کند.سفرهای استانی رئیس جمهور و وزیرانش به استان های مختلف هم بسیار پر هزینه بود.

روزنامه های اصلاح طلبان معتقدند که رئیس جمهور احمدی نژاد نتوانسته است به 90 درصد از وعده های دوره نامزدی خود عمل کند.آقای لیلاز پژوهشکر اقتصادی معتقد است که سیاست های احمدی نژاد از وجهه عمومی که بتواند با برنامه های کوتاه مدت وخلق الساعه اش همخوانی ایجاد کند ، برخوردار نیست ، برنامه های کوتاه مدت وناگهانی وی نیازمند تزریق تمامی منابع مالی ایران است که به معنای خالی شدن خزانه از تمامی منابعش است. 57 اقتصاد دان ایرانی در ژوئن نامه سرگشاده ای را برای رئیس جمهور ارسال کرده و وی را نسبت به در پیش گرفتن سیاست های سردرگم که راهبردهایش در تضاد با اهداف اعلام شده اش یعنی استقرار عدالت اجتماعی هشدار داده بودند. آنها اعلام کردند با توجه به اتخاذ تصمیمات عجولانه وغیر علمی فقر روز به روز افزایش می یابد .طی دو سال گذشته قیمت اجاره خانه ها در تهران 7 برابر شده است .سهمیه بندی کردن سوخت هم به رغم ضرورت هایی که برای کاهش پرداخت های 5 میلیارد دلاری ایران برای واردات بنزین در سال صورت گرفته به نوعی بیانگر سوء تدبیر های دولت شد.

تصمیم دولت برای اختصاص 100 لیتر به هر اتومبیل شخصی و800 لیتر به خودروهای عومی ونیز افزایش 20 درصدی قیمت آن از 800 ریال به 1000 ریال (0.080 یورو) باعث بروز ناآرامی ها وتظاهرات در شهرهای مختلف شد ، به طور مثال در تهران برخی از شهروندان از اتومبیل های شخصی خود برای مسافر کشی استفاده می کنند ومی توانند از این طریق کمی بر در آمدهای خود بیافزایند. تدابیر آمریکایی هم که برای متوقف کردن برنامه های بومی هسته ای ایران صورت می پذیرد نیز اقتصاد این کشور را تهدید می کند.آمریکایی ها خود را آماده می کنند که با تدوین تحریم هایی بانکهای اروپایی را هم مجبور به لغو همکاری های خود با ایران کنند.درسدن بانک آلمان آخرین بانکی بود که مجبور شد در 21 اوت از بازار ایران خارج شود.از جولای هم صندوق های سرمایه گذاری آمریکایی از شرکت های بزرگ نفتی می خواهد تا به فعالیت خود در ایران پایان دهند.اگر ایالات متحده ، سپاه پاسداران را در زمره سازمان های تروریستی قرار داد پیش بینی می شود حلقه محاصره علیه اقتصاد ایران هم تنگ تر شود. رئیس جمهور ایران خود یکی از افسران سپاه بود این سازمان بر مراکز اقتصادی مختلفی در ایران تسلط دارد ، از نفت گرفته تا فرودگاه امام خمینی وبخش های سازندگی ومراکز عمومی.در این چارچوب است که روند فرار سرمایه ها از بورس ایران به بورس دبی لحظه قطع نشده است.پس آیا احمدی نژاد نرم خواهد شد ؟

الان کوفیل مولف کتاب " ایران ، انقلاب پنهان" (نشر لادیکوویرت) چنین امری را بعید می داند.او موضع احمدی نژاد را به موضع هوگو چاوز رئیس جمهور ونزوئلا تشبیه می کند ، او هم از درآمدهای بی سابقه نفت استفاده می کند وترسی از تحریم ها ندارد. که البته به سرعت سخن گفتن متواتر از تحریم ها قیمت بشکه نفت هم افزایش می یابد. ■