حاصل این موضوع این است ،هنگامی که سازمان ملل تحریم های خود را برای محدود کردن ایران سخت تر می کند، وقتی موضوع به خاورمیانه می رسد که قاعدتا باید از همه جا مهم تر باشد، این تحریم ها شکننده تر می شوند.

هنگامی که واشینگتن برای انزوای بیشتر ایران و فشار محدود کننده نظامی بر این کشور سیاست خود را تنظیم می کند، کشورهای عرب حوزه خلیج فارس به طرز آشکاری استراتژی جدید خود را بر گسترش همکاری گذارده اند.حتا دولت عراق با وجود اتحاد صوری خود با دولت بوش درهای خود را باز کرده و فرش قرمز زیر پای احمدی نژاد می اندازد. اگر آمریکا می‌خواهد که سیاست هایش درمورد ایران ثمر بخش باشد، باید مواضع خود را با این واقعیت در نظر بگیرد که نزدیک ترین متحدانش در خاورمیانه استراتژی این کشور را برهم زده اند. این درحالی است که دولت بوش هنوز تمایل دارد تا از امکانات سیاسی و نظامی خود برای محدود کردن ایران استفاده کند.همان طور که بوش در سفر خود به خاورمیانه اظهار داشت:"فعالیت های ایران امنیت کشورها در همه جا مورد تهدید قرار داده است. بنابراین آمریکا تعهدات امنیتی خود با دوستانش در خلیج [فارس] و در سراسر دنیا را تقویت می کند تا پیش از آن که دیر شود با این خطر روبرو شوند."

مشکل این جاست که دوستان بوش در خلیج فارس مسایل را جور دیگری می بینند.آن گونه شاهزاده سعود الفیصل وزیر خارجه عربستان اخیرا اظهار داشت:"ما با ایران در منطقه خلیج [فارس] همسایه هستیم. بنابراین ما مراقب هستیم که صلح و آرامش میان کشورهای منطقه حکمفرما باشد. ما با ایران رابطه داریم. ما آنها صحبت می کنیم. و اگر احساس کنیم درخطریم از گفتگو با آنها ابایی نخواهیم داشت."

با وجود نگرانی از سیاست های هسته ای و جاه طلبی های منطقه ای ایران کشورهای عرب منطقه به دنبال ملایم کردن کج خلقی های این کشور با ایجاد رابطه بهتر و فراهم کردن مقتضیات آن هستند.احمدی نژاد در دسامبر گذشته به نشست شورای همکاری کشورهای خلیج دعوت شد که تاکنون هیچ کدام از پیشینیان او چنین مزیتی را نداشته اند. او در ایام حج بنا به دعوت ملک عبدالهت به مکه رفت.درهمین زمان مصر که بعد از انقلاب ایران روابط خود را با این کشور قطع کرده بود در حال از سرگرفتن روابط خود است. رهبران عرب معتقدند که گفتگو و روابط تجاری با ایران بهترین راه برای رام کردن تهران در مسیر یک منطقه با ثبات است.

دولت بوش نیز باید شیوه متحدان عرب خود را در مسیر پیوستگی منطقه ای دنبال کند.چارچوب لازم برای چنین کاری اکنون فراهم است: شورای همکاری خلیج فارس متشکل از بحرین، کویت، عمان، قطر، عربستان سعودی و امارات متحده عربی.

بجای آن که به این شورا به عنوان وسیله ای علیه ایران نگاه شود، واشینگتن باید اعضای آن را ترغیب کند تا یک برنامه مشترک امنیت منطقه ای تنظیم کنند.همان طور که آمریکا اروپا را برای در امان ماندن از تهدید اتحاد جماهیر شوروی ترغیب به این کار کرد.در حقیقت این کار باعث شد که اتحادیه اروپا به وجود آمد و تا انتهای جنگ سرد پیش رفت و توانست با موفقیت بعد از فروپاشی دیوار برلین دشمنان پیشین خود را در مرکز اروپا در آغوش بگیرد. تعمیق ارتباط ایران با شورای همکاری خلیج، و مضاعف بر آن مذاکرات مستقیم میان واشینگتن و تهران، امید مشابهی را برای پیوستگی منطقه ای این کشور رقم می زند.فشار و تهدید نظامی عملا نتوانسته که ایران را به زانو درآورد.واقعیت این است که سیاست هسته‌ای ایران، همچنین حمایت و کمک های تسلیحاتی ایران به گروه‌های افراطی که در مقابل روند صلح ایستاده اند یک تهدید جدی برای آمریکا و متحدانش محسوب می شود.

می بینیم که محدود کردن ایران تاثیر گذار نبوده است و وضعیت عراق نشان می دهد که تغییر رژیم با زور تا چه اندازه می تواند خطرناک باشد.بنابراین بهترین وسیله برای روبرو شدن با تهدید ایران از مسیر یک دیپلماسی بردبار و گسترش پیوستگی منطقه ای در کنار تنظیم سیاست های آمریکا با متحدان عربش است.■