در نتیجه گیری، مهم این است که بدانیم آیا این امکان ( با احتمال کم ) وجود دارد که یک جنگ منطقه ای دیگر دربگیرد؟ و اگر این احتمال ها مطرح باشد، سیاستگذاران غربی چه راهی را پیش رو می گیرند؟ در حال حاضر دو فرض اصلی مطرح است.اول این که ،دیپلماسی تعیین می کند که آیا ایران این اجازه را خواهد یافت که اتمی شود و دوم، این که آیا دفع زمان ایران را در جایی قرار می دهد که امنیت بین المللی و آزادی در دنیا را به خطر بیاندازد؟ فرض اول با توجه به قضایای چند هفته اخیر خود را آزمایش کرده است، می توان راه های دیلپماتیک را باز نگه داشت ولی حماقت است اگر فرض کنیم که با این کار، خطر دفع شده است و تمامی راه های نگرانی دیگر بسته است.چرا که افرادی در ایران در حال دفع وقت و در اختیار گرفتن زمان برای پیشبرد اهدافشان هستند که توانسته اند برای سالیان طولانی ،برنامه اتمی ایران را متوقف کرده و تمامی اجزای مورد نیاز خود را جمع آوری کنند.

تا زمانی هم که حماس شهرهای اسراییل را هدف حمله قرار می دهد، امکان رسیدن به صلح خاورمیانه وجود ندارد.اگر هم ایران بخواهد جدی تر از حماس و حزب الله حمایت کند، باز هم راه رسیدن به صلح بسته است.هر چند اگر کشورهای عربی متحد آمریکا هم بخواهند بر این نقطه تفاهم کنند که ایران هسته ای شده است و آن ها دیگر باید همسایگی با ایران اتمی را قبول کنند.

این مساله ما را به جایی می رساند که همان مشکل قبول این قضیه و عادی سازی روابط است که می توان گفت به نوعی در میان سیاستگذاران غربی به اجماع رسیده است و همگی به نوعی آن را قبول کرده و بر سر آن توافق کرده اند.این سیاست می گوید که ایران اتمی ،مانند روسیه اتمی و یا چین اتمی و یا پاکستان اتمی است و درست است که مشکل است ولی خوب، مشکلی هم نیست که بدون آن نتوان زندگی کرد.

عادی سازی روابط می تواند این نتیجه را به دنبال داشته باشد که حداقل، کشور مسلح به سلاح اتمی، دیگر کشورها را هدف حمله قرار نمی دهد.اما مشکل اینجاست که تضمینی هم وجود ندارد که این فناوری را به دیگر گرو ه ها و دسته ها و یا گروه های تروریستی منتقل نکند و در اختیار آن ها قرار ندهد.مشکل دیگر این است که این فرضیه را مطرح می کند که تروریسم متعارف قابل قبول است و می توان آن را به رسمیت شناخت اما خوب،تروریسم نامتعارف و یا هسته ای را باید متوقف کرد.با این کار دیگر نه دیپلماسی به کار می آید و با بالارفتن قیمت نفت و ناامنی منطقه، مسابقه تسلیحاتی تازه ای در خاورمیانه به راه می افتد.

موقعیت فعلی ایران به لحاظ تشبیه تاریخی، نه مانند زمان جنگ سرد است که بیشتر به زمانی می ماند که وینستون چرچیل از آن به عنوان زمانی که توفان خود را آماده می کند، یاد کرده بود و نازی ها مشغول قدرت گرفتن در آلمان بودند.دلیل آن هم این است که اسلامگرایان ایرانی مشغول آماده کردن خود برای در دست گرفتن قدرت و برقراری یک نوع متفاوت از دولت اسلامی در ایران هستند.

این همان نکته ای است که هم گزارش جامعه اطلاعاتی ما باید بگوید و هم این که سیاستمداران ما ( اسراییلی ها) باید به آن توجه کنند و در محافل بین المللی آن را مطرح کنند و مای اسراییلی ها هم نباید شرم داشته باشیم که این مساله را از یک مساله بین المللی به یک مشکل برای اسراییل، تبدیل کنیم.

اسراییل باید در صدر جبهه کشورهایی باشد که خطر ایران اتمی را برای جامعه بین المللی توصیف می کنند و ما اسراییلی ها، آن قدر که باید و شاید، به آن نپرداخته ایم.حالا هم که بدترین قضیه در حال رخ دادن است و اسراییل به آن اندازه ای که باید به فکر نیافتاده و احساس خطر نکرده است و از همین رو، نمی توان از دیگر کشورها انتظار داشت که چرا آنها هنوز به این مساله فکر نمی کنند و یا نگران آن نیستند.این مساله اتفاقا به گونه ای نیست که برخی در غرب به آن فکر می کنند که می توان برای آن راهی پیدا کرد،اسراییل باید نه فقط در جلسات خود با سران آمریکا و اتحادیه اروپا و پشت درهای بسته، که با صدای بلند و رسا برای عموم کشورهای دنیا بگویند که اگر ایران اتمی شود، نخستین دولت تروریسم مسلح به سلاح اتمی دنیا، خواهد بود.■