ايران در جهان | Iran dar Jahan

باروت بیشتر در بشکه

2010-02-09T00:10:14Z

دور نیست که ایران مجبوربه اعلام ورشکستگی شود:از نظرسیاست خارجی تقریباً قدرت عملی ندارد، از نظر سیاست داخلی در واقع فلج است. برخورد بعدی با جنبش سبز در پنج شنبۀ آینده، سی ویکمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی، درانتظار حکومت است. این روزممکن است پرحادثه تر از آخرین درگیری های سراسری درعاشورای گذشته باشد. هر دو طرف آماده می شوند. اصول گرایان تهدید می کنند هرکس درتظاهراتِ ضد حکومتی شرکت کند اعدام می شود و از سراسرکشور هواداران خود را با اتوبوس به تهران می آورند. درکنار میرحسین موسوی و مهدی کروبی، شیرین عبادی برندۀ جایزۀ صلح نوبل هم از هموطنانش خواسته برای دست یابی به حق خود به خیابان بروند.

در داخل رهبرانقلاب و رئیس جمهورش محمود احمدی نژاد به هیچ رو توان غلبه بر مخالفان را ندارند، درحالیکه درخارج منوچهرمتکی با حضورش درکنفرانس امنیت مونیخ ته ماندۀ آبروی کشور را هم ریخت. گرچه وزیرخارجۀ ایران دراین کنفرانس برای مدت کوتاهی خود را درکانون توجه قرارداد، اما آنچه درجریان گفتگوی شبانه در مورد غنی سازی اورانیوم با ادای زیاد از کیفش درآورد تنها یادداشت هایی رنگ و رو رفته و جنس های بنجل سیاسی بود. ازمصالحۀ سریع براساس گفتگوهای ژنو که احمدی نژاد اواسط هفتۀ گذشته در مصاحبۀ تلویزیونی اعلام کرده بود هیچ خبری نشد. به جای آن باردیگر لفاظی و حمله به غرب همراهِ اگر و مگرهای بی پایان. تاریخ انقضای پیشنهادهای اتمی ایران، همانطور که سیاستمداران برجسته از سراسردنیا شاهد بودند، به زیرسه روزرسیده است.

دست کم یک چیز آشکاراست. رآکتورتحقیقات پزشکی تهران که قراربود ازمعاوضۀ سوخت اتمی بهره برد در آستانۀ تعطیلی است. 23 کیلو سوختی که ایران درسال 1988 درچهارچوب قرارداد همکاری پنج ساله ازآرژانتین گرفت روبه اتمام است. درپایان 2010 باید این رآکتور راکه تاکنون ایزوتوپ های رادیواکتیو برای معالجۀ سرطان تولید می کرد خاموش کرد. حتی قدرت های اتمی با تجربه مانند فرانسه و روسیه یکسال زمان می خواهند تا ازاورانیوم غنی شده با غلظت پایینِ نطنز، نُه میلۀ سوختی تولید کنند. ایران هنوزدانش فنی لازم را برای این کارندارد.

اصلاً دیپلمات ارشد ایران برای چه به مونیخ آمده بود؟ اگرقصد داشت جلوی دوربعدی تحریم های بین المللی را با حرافی های معمول بگیرد که مأموریتش ازبنیاد ناکام مانده است. به جای آن فشاربین المللی برایران وانزوای جهانی این کشوربیشترمی شود. رئیس تازۀ آژانس بین المللی انرژی اتمی به متکی اعتنای لازم را نکرد. بسیاری ازکشورهای عربی سامانه های گران قیمت دفاع موشکی می خرند و نصب می کنند. ابوظبی مصمم است درآینده جلوی عبورکالا به ایران را ازبندر دبی بگیرد. و بعد از انتقادعلنی روسیه، چنین می نماید که حتی چین به مخالفت نکردن با تحریم ایران در شورای امنیت می اندیشد.

با این وجود پنج کشوردارای حق وتو بعلاوۀ آلمان درراه بسیارباریکی قدم بر می دارند. زیرا تحریمِ مخصوص حکومت یا پاسداران انقلاب وجود ندارد. تحریم ها وقتی مفهوم پیدا می کنند که مؤثرباشند- و بدین ترتیب ناگزیرگریبان مردم را هم بگیرند. چنین تحریمی به حکومت این امکان را می دهد که مردم را به آخرین نبرد بزرگ برضد دنیای ظالم فرابخواند و درنتیجه صدای حریفان داخلی خود را خاموش کند؛ دراینصورت جنبش سبز به پایان راه می رسد.

درعین حال، رأی مردم درانتخابات ریاست جمهوری در 12 ژوئیۀ 2009 برضد سیاست خارجی خصمانۀ احمدی نژاد هم باطل می شود. میرحسین موسوی که براثرتقلب طرف مقابلش از پیروزی درانتخابات محروم شد درمناظرۀ تلویزیونی خطاب به احمدی نژاد گفته بود سیاست خارجی اوچیزی نیست جز" ماجراجویی و افراط گرایی و خودنمایی ". موسوی: " شما چنان تشنج هایی با کشورهای دیگرایجاد کرده اید که ما حتی یک دوست در منطقه نداریم." ازآن موقع به بعد وضعیت بدترهم شده است.

بازی ایران

2010-02-08T23:57:33Z

آخرین مسائل حول پرونده هسته ای ایران سوال مهمی را مطرح می کند: آیا در تهران طرف صحبت ها تنها یک شخص است؟ تصویری که جمهوری اسلامی با مقاماتش به جهان می دهد بیش از همیشه تصویر گروهی متفرق با سخنانی متضاد است.

چند روز قبل، محمود احمدی نژاد و وزیر امور خارجه اش منوچهر متکی با لحنی آشتی جویانه سخن گفتند. از سخنانشان بر می آمد که ممکن است پیشنهادی را که در ماه اکتبر به آنها شده بود بپذیرند. بر طبق این پیشنهاد 1200 کیلوگرم اورانیوم با خلوص پایین %3.5 به روسیه و بعد فرانسه منتقل می شود، و بعد اورانیوم با 20% خلوص و از طریق فرآیندی که نتوان از آن برای اهداف نظامی استفاده کرد، به ایران بازگردانده می شود. این تصمیم می توانست نشان دهنده نیت مثبت ایران برای همکاری باشد. در حالی که ایالات متحده، اروپایی ها و روسیه با هم هم نظر بودند که جمهوری اسلامی قصد دارد برای خود امکان ساخت سلاح هسته ای را فراهم کند.

روز یک شنبه هفتم فوریه لحن ها تغییر کرد: آقای احمدی نژاد اعلام کرد که ایرانیان خودشان اقدام به تولید سوخت هسته ای با خلوص 20% خواهند کرد. این هم شیوه ای برای نه گفتن به پیشنهاد ماه اکتبر و نه گفتن به از سرگیری گفتگوی جدی با آژانس بین المللی انرژی اتمی به شمار می رود، و به طور خلاصه رفتاری است که تمامی شبهه ها نسبت به برنامه هسته ای ایران را تایید می کند.

در مساله هسته ای، احمدی نژاد نیست که حرف آخر را می زند. رهبر انقلاب، علی خامنه ای، شخصی است که تصمیم نهایی را می گیرد که خود نیز زیر فشارهای متضادی قرار دارد. برنامه هسته ای یک مساله سیاست داخلی ایران در قلب قدرت به شمار می رود. قدرتی که با انتخاب مجدد احمدی نژاد در ماه ژوئن گذشته و اعتراضات پیرامونش بی اعتبار شده است. میان گروه هایی که رهبر را در برگرفته اند رقابتی هم در میزان ملی گرایی وجود دارد. هر کسی که این حس را منتقل کند که به مذاکره کردن درباره مسائل هسته ای تمایل دارد، به سرعت متهم می شود که "منافع ملی" را مفت می فروشد.

بحث سر مساله هسته ای بسیار زنده است زیرا اعتراضات بر سر تقلب در انتخابات ماه ژوئن خاموش نشده است. برای اولین بار سران اعتراضات از طرفدارانشان خواسته اند که پنج شنبه همین هفته به مناسب سی و یکمین سالگرد انقلاب به خیابان ها بیایند.

در مقابل حکومتی متزلزل که در داخل بسیار بی اعتبار شده و از پاسخ گویی به کوچکترین خواست گشایش فضای سیاسی عاجز است، چه باید کرد؟ تهدید هسته ای آن قدر جدی است که باید دوباره به تحریم روی آورد. ولی این تحریم ها باید طوری اتخاذ شوند که مردم از آن آسیب نبینند و موقعیت هم چنان سیال در قلب قدرت نیز در نظر گرفته شود.

سرمقاله روزنامه

عکس از: AP/Ruzbeh Jadidoleslam

تحریکِ جدید از ایران

2010-02-08T23:47:54Z

شنبه شب حدود ده دقیقه مانده به هفت شب صحنه ای بسیار دیدنی از برادری دو نفر در مونیخ شکل می گیرد. شاهزاده ترکی الفیصل رئیس سابق سازمان امنیت عربستان سعودی که قبلاً از نشستن در کنارمعاون وزیرخارجۀ اسرائیل دانیل آیالون خودداری کرده بود، درحضور 300 کارشناس امنیتی از سراسر دنیا با وی دست داد. تأییدی براصل دشمن دشمن من دوست من است. نگرانی از برنامۀ اتمی ایران هردو را بخود مشغول داشته و باعث می شود درکنفرانس امنیت مونیخ برای لحظۀ کوتاهی هم پیمان شوند.

در چهرۀ بیشتر شرکت کنندگان می توان دید که از نحوۀ حضور وزیرخارجۀ ایران منوچهر متکی ناخرسندند. متکی در هتل بایریشرهوف جامعۀ بین المللی را دست به سرکرد و نمونه ای از حضور بی محتوی را به صحنه درآورد. جلوی خیل دوربین ها آشکارا گفت ایران اجازه نخواهد داد در مورد برنامۀ اتمی کسی برای این کشور تکلیف تعیین کند. متکی که درایران اورا تکنوکرات می دانند از توجه عمومی در مونیخ لذت می برد. دست ها را چپ و راست روی شکم دارد و خیلی حرف می زند اما کم می گوید.

خیلی ها فکر می کردند احمدی نژاد دیپلمات ارشد خود را فرستاده تا از بحران درمناقشۀ اتمی بکاهد. برای اینکه به پیشنهاد آژانس انرژی اتمی برای معاوضۀ سوخت پاسخ مثبت دهد، همانگونه که خود احمدی نژاد هفتۀ گذشته اشاره کرده بود. اگر اینطور شود دست کم زمان بدست می آید و به غرب این امکان را می دهد که بداند اورانیوم غنی شده به چه مصرفی می رسد. شاید کمیتۀ اجرایی کنفرانس امنیت امید داشت بلکه پیام متکی بتواند بعنوان "پیام مونیخ" در تاریخ ثبت شود. بعنوان نشانی که ایران نمی خواهد به بهانۀ استفادۀ صلح آمیز از انرژی هسته ای بمب اتمی بسازد.

اما مطلب بگونه ای دیگر می شود و نشانی از آشتی پدیدار نمی آید. متکی به جامعۀ جهانی بی احترامی می کند. هیچ حرفی از کوتاه آمدن ایران نیست. فقط می گوید دراین باره باید مذاکره کرد. گفت، اگر اصولاً قرار به معاوضه باشد، ایران است که تعیین می کند چه میزان اورانیوم درخارج غنی سازی می شود. اضافه کرد ایران سیاست یک بام ودوهوا را نخواهد پذیرفت. متکی با اشارۀ آشکار به اسرائیل می گوید:"کشورهایی وجود دارند که سلاح اتمی می سازند و هیچکس از آنها سؤال نمی کند."

بعد می گوید که نمی شود از بعضی کشورها خواست به وظیفۀ خود عمل کنند اما حق نداشته باشند. متکی می گوید شعار ایران این است: "انرژی هسته ای برای همه، سلاح اتمی برای هیچکس." کسی در مونیخ این نکته را مورد تردید قرارنداد. برای نمونه وزیرخارجۀ آلمان گیدو وستروله برحق ایران دراستفادۀ صلح آمیزازانرژی اتمی تأکید می کند. اما متکی دراین روز به این ظریف کاری ها نمی اندیشد.

نمایندۀ سبزها درمجلس آلمان امید نوری پورکه زادۀ ایران است دربین جمعیت است. می گوید: "اینها فقط روش معمولی تبلیغاتی ایران است." به گفتۀ نوری پورنباید تعجب کرد "که این آدم وقتی به او فرصت بدهند جهت گیری کنفرانس را مشخص کند." روپرشت پولنتس رئیس کمیسیون روابط خارجی مجلس آلمان هم تا حدودی سرخورده است. می گوید اگرایران بگذارد اورانیوم درخارج غنی شود مِه ای را که دور برنامۀ اتمی این کشوراست نمی زداید." اما اقدامی اعتماد ساز خواهد بود."

صبح یکشنبه امیدها برباد رفت. رئیس جمهورایران احمدی نژاد در تلویزیون گفت به سازمان انرژی اتمی دستورداده غنی سازی 20 درصد را شروع کند. احمدی نژاد گفت غرب در جواب آمادگی ایران برای غنی سازی اورانیوم در خارج شرط گذاشته و بازی جدیدی را آغاز کرده است. اما همچنین گفت درگفتگو چون گذشته بازاست.

کمترکسی در مونیخ باور دارد که گفتگوها توفیقی داشته باشد. وزیردفاع آلمان کارل-تئودود تسو گوتنبرگ و وزیر خارجه وستروله خواستار تحریم های شدیدترند. هیئت نمایندگی آمریکا تهدید به جنگ می کند. سناتورجو لیبرمان می گوید: "باید تصمیم بگیریم: یا تحریم های سخت اقتصادی تا راه سیاسی جواب دهد، یا حملۀ نظامی درپیش است".

عکس از: dpa

دربارۀ روزنامه: روزنامۀ محلی دربرلین که از سال 1945 منتشر می شود و بیشترین خواننده را درشرق پایتخت آلمان دارد.

آگهی شما در "ایران درجهان"

2010-02-08T18:29:05Z

سفارش آگهی های شما در سایت و مجله ایران در جهان کمکی خواهد بود برای تداوم و استقرار این نشریه. همچنین کانالی برای شناساندن محصولات و خدمات شما به خوانندگان و مخاطبان «ایران درجهان» در سراسر جهان و ایران.

تعرفه آگهی های وب سایت و مجله "ایران در جهان"

برای سال ۲۰۱۰ میلادی:

آگهی ویژه ( بالای صفحه اول):

تبلیغات به صورت بنر در ابعاد 468 در 60 پیکسل در قسمت سربرگ سایت ماهیانه 150 دلار امریکا و هفته ای از روز شنبه الی 12 جمعه شب اخر هفته به مدت یک هفته کامل 80 دلار امریکا.

آگهی یک ( ستون سمت چپ):

تبلیغات به صورت بنر ایستاده در ابعاد 128 در 100 پیکسل در قسمت تبلیغات وقابلیت روئیت در تمام صفحات سایت ماهیانه 50 دلار امریکا و هفته ای از روز شنبه الی 12 جمعه شب اخر هفته به مدت یک هفته کامل 15 دلار امریکا.

آگهی دو ( ستون سمت چپ):

تبلیغات به صورت بنر ایستاده در ابعاد 128 در 200 پیکسل در قسمت تبلیغات وقابلیت روئیت در تمام صفحات سایت ماهیانه80 دلار امریکا و هفته ای از روز شنبه الی 12 جمعه شب اخر هفته به مدت یک هفته کامل 25 دلار امریکا.

آگهی سه ( ستون سمت چپ):

تبلیغات به صورت بنر ایستاده در ابعاد 128 در 400 پیکسل در قسمت تبلیغات وقابلیت روئیت در تمام صفحات سایت ماهیانه120 دلار امریکا و هفته ای از روز شنبه الی 12 جمعه شب اخر هفته به مدت یک هفته کامل 35 دلار امریکا.

آگهی برای انتشار در مجله:

(در فورمت استاندارد مجلات- انتشار بصورت پی دی اف برای بیش از ۶ هزار مشترک)

تمام صفحه: ۱۵۰ دلار تک شماره / … تعداد بیشتر سفارش شامل تخفیف های بیشتری خواهد شد.

نیم صفحه:۱۰۰ دلار تک شماره /... تعداد بیشتر سفارش شامل تخفیف های بیشتری خواهد شد.

یک چهارم صفحه:۶۰ دلار تک شماره / … تعداد بیشتر سفارش شامل تخفیف های بیشتری خواهد شد.

یک هشتم صفحه: ۴۰ دلار تک شماره / … تعداد بیشتر سفارش شامل تخفیف های بیشتری خواهد شد.

یک دوازدهم صفحه: ۲۵ دلار تک شماره / … تعداد بیشتر سفارش شامل تخفیف های بیشتری خواهد شد.

تخفیف های ویژه:

کلیه انتشارات و محصولات فرهنگی شامل 15 درصد تخفیف از کل هزینه درج آگهی

سفارش و پرداخت مبلغ تعرفه سه ماه، 7 درصد تخفیف

سفارش و پرداخت مبلغ تعرفه شش ماه 10 درصد تخفیف

سفارش و پرداخت مبلغ تعرفه یکسال و بیشتر 15 درصد تخفیف

جهت دریافت اطلاعات بیشتر و نحوه سفارش و پرداخت با ایمیل زیر تماس بگیرید.

ایمیل:

چگونه از مانع هسته ای ایران گذر کنیم؟

2010-02-07T21:41:20Z

سخت است بتوان گفت دولت باراک اوباما چقدر تهدید اتمی ایران را جدی گرفته است. در نخستین سخنرانی سالانه اش در کنگره آمریکا (که سالی یک بار برگزارمی شود)، آقای اوباما در نطق 71 دقیقه ای خود، فقط حدود پنج جمله را به موضوع سیاست خارجی در سال 2010 اختصاص داد و گفت:«امروز، جامعه بین المللی بیش از همیشه متحد است و جمهوری اسلامی ایران بیش از همیشه، جداافتاده و منزوی.» آقای اوباما گفت:«و هرقدر رهبران ایران از مسوولیت های خود بیشتر شانه خالی کنند، شک نداشته باشند که با عواقب فزاینده ی آن روبرو خواهند شد.»

بخش خوب این گفته ها، «عواقبی» است که البته در جمله قبلی آن «شرطی و مشروط» شده است. آقای اوباما شکست نظریه امتحان کردن دیپلماسی در قبال ایران را اعلام می کند و می گوید با توقف دیپلماسی برای جلوگیری کردن از دستیابی به بمب اتمی، «عواقب» آن در انتظار ایران خواهد بود.

وزیر خارجه آمریکا هیلاری کلینتون سال گذشته (میلادی) گفته بود دولت آمریکا تلاش می کند تا تحریم های «فلج کننده ای» بر ایران اعمال کنند. اما این روند اعمال تحریم خیلی کند و آهسته پیش می رود و دلایلی وجود دارد که به فلج کننده بودن این تحریم ها، شک کرد و نسبت به آن تردید داشت.

کنگره اما در مقایسه با دولت و کاخ سفید، خیلی جلوتر عمل کرده است. در دسامبر سال گذشته (آذرماه سال جاری) مجلس نمایندگان آمریکا را رای 412 بر 12 لایحه تحریم بنزین و محصولات نفتی ایران را تصویب کرد که امکانات را برای اعمال تحریم بنزین بر ایران، فراهم می کند.

هفته گذشته هم سنای آمریکا مشابه این طرح را بدون هیچگونه رای مخالفی و با اکثریت کامل، تصویب کرد. هرچند ایران منابع نفتی در اختیار دارد، اما امکان پالایش آن را ندارد و 40 درصد بنزین مورد نیاز خود را وارد می کند. زمانی که حدود چهارسال پیش ایران تلاش کرد بنزین را سهمیه بندی کند، ناآرامی و آشوب و اعتراض، در ایران به وقوع پیوست.

هوارد برمن، نماینده دموکرات کالیفرنیا و رییس کمیته سیاست خارجی مجلس نمایندگان آمریکا حدود سه هفته پیش و در جریان یک سخنرانی گفت:«به نظرم، در دنیا هیچ خطری بزرگتر از ایران مجهز به سلاح اتمی، وجود ندارد.» اما این گونه صحبت ها از سوی کاخ سفید واشینگتن شنیده نمی شود. به گفته ی مارک کرک، نماینده جمهوریخواه ایالت ایلینوی که از نویسندگان اصلی طرح تحریم فروش بنزین به ایران بوده، کاخ سفید از هرگونه تحریم که عواقب آن بر مردم ایران باشد، حذر می کند.

آدمیرال دنیس بلر، مدیر آژانس اطلاعات ملی آمریکا هم در گزارش سالانه خود مبنی بر تهدیدهای بالقوه، ایران را آن زیرها، و در جایی دفن کرده است. البته گزارش ارزیابی اطلاعات ملی آمریکا در سال 2007 که گفته بود ایران از سال 2003 برنامه دستیابی به سلاح اتمی نظامی را متوقف کرده را، نقض نکرده است. آقای بلر به کمیته اطلاعاتی سنای آمریکا گفت:«ارزیابی ما این است که ایران در حال پیشبرد برنامه اتمی خود است تا بتواند به مقطعی برسد که اگر تصمیم گرفت، بتواند آن را به سمت برنامه نظامی تغییر جهت دهد. ولی کماکان مطمئن نیستیم که ایران برنامه ای برای دستیابی به سلاح اتمی داشته باشد.»

تا آن جایی که جهان مطلع است، ایران در مقابله با خواست بین المللی، مخفیانه غنی سازی اورانیوم داشته و مشغول ساخت موشک های بالستیکی است که قابلیت حمل کلاهک دارد و برد آن بالاتر رفته و می تواند اسراییل را هدف قرار دهد. به گزارش برخی رسانه ها، ایران همچنین روی چاشنی های انفجاری پیچیده ی اتمی هم کار می کند.

دولت باراک اوباما تا پایان سال گذشته میلادی برای ایران وقت گذاشته بود تا به ندای دیپلماسی پاسخ دهد. قدم بعدی قرار است تحریم های شورای امنیت باشد ولی با توجه به موضع چین شاید ناکام شود.

وقتی محمود احمدی نژآد گفت «مشکلی نمی بیند» تا مبادله سوخت اتمی انجام شود، این بهانه را دست چین داد تا بر موضع خود پافشاری کند. ایران پیشتر این پیشنهاد را رد کرده بود و از این رو این مسئله مطرح شده که ممکن است این توافق، برای وقت کشی ابراز شده باشد.

اقدام بعدی واشینگتن شاید شکل دهی جبهه ای از متحدان اروپایی، برای اعمال تحریم های بیشتر اقتصادی علیه ایران باشد. صحبت هایی که حالا مطرح می شود، فشار اقتصادی بر سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، مجموعه ی نظامی عظیمی که کشور ایران را در اختیار خود گرفته است. اقدام محتمل دیگر، انزوای بانک مرکزی جمهوری اسلامی از هرگونه معامله بین المللی است که می تواند ارزش واحد پولی ایران را به شدت تنزل دهد.

آمریکا اما به شکل یکجانبه از سال 1996 قانون تحریم های ایران را تصویب کرده که بر اساس آن هرگونه سرمایه گذاری بیش از 20 میلیون دلار در صنایع نفت وگاز ایران، برای شرکت های آمریکایی ممنوع است. البته دیگر شرکت هایی بوده اند که این قانون را زیرپا گذاشته اند اما تنبیه و مجازاتی نشده اند. نمونه اش یک شرکت آلمانی که گفته می شود زیمنس است و قراردادی یک و چهار میلیارد دلاری در صنایع گاز ایران، منعقد کرده است. زیمنس البته به تازه گی اعلام کرده تا نیمه های امسال (میلادی) فعالیت هایش در ایران را متوقف می کند.

و البته کاخ سفید هنوز صحبت از «تغییر رژیم» در ایران را می تواند دنبال کند و با حمایت از جنبش سبز، به حکومت سرکوبگرانه و ظالمانه احمدی نژآد و علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی، پایان دهد. به گفته آقای برمن، متاسفانه نه تحریم های تاثیر گذار که هم بر جمهوری اسلامی موثر باشد و هم بر زندگی مردم تاثیری نگذارد، وجود ندارد. وی می گوید:«تحریم هایی که اقتصاد ایران را فلج کند، به سمتی می رود که البته ایران همان راه را دارد می رود اما زمانی می توان آن را برداشت که برنامه اتمی هم طبق درخواست شورای امنیت سازمان ملل، متوقف شود.»

آقای کرک اما می گوید از حرکت های تماما فشاری استقبال می کند: «افزایش تحریم های ایران، منزوی کردن سپاه پاسداران و بانک مرکزی و قطع صادرات بنزین به ایران.» به گفته ی او، با بالابردن هزینه ی بیمه صادرات سوخت به ایران، این روند خودبخود متوقف می شود و کشتی های حامل بنزین برای حذر از رویارویی نظامی با ایران، در آب های بین المللی قرنطینه می شوند. وی می افزاید:«مردم ایران که خود اعتراض علیه حاکمیت خود را انجام می دهند. وظیفه ی ما این است که تحریم ها را تاثیرگذار و هدفمند کنیم. با حمله و فشار بر بانک مرکزی، ارزش واحد پولی سقوط شدید می کند که ضرر آن به مردم ایران می رسد و با قطع نیاز بنزین، اقتصاد ایران به سقوط مارپیچی دچار می شود. البته نظام جمهوری اسلامی مردم را بسیج می کند که چند هفته ای علیه باراک اوباما تظاهرات کنند اما کارخانه ها بسته شده و یخچال ها در خانه ها خالی می شود و مردم حاکمیت را مسوول آن می دانند.» شاید امسال، سال ایران باشد. اگر جهان نتواند برنامه اتمی جمهوری اسلامی را با تحریم ها متوقف کند، اسراییل شاید راه حل بمباران را امتحان کند.

*مورتون کوندراک، دبیراجرایی روزنامه رول کال، روزنامه کنگره آمریکا است.

بی حرمتی وزیر خارجۀ ایران به جامعۀ جهانی

2010-02-07T21:29:28Z

صحنه ای است که تمام اندوهباری بحران اتمی با ایران را یکجا نشان می دهد، چونان ذره بینی که در آفتاب پرتوها را در نقطۀ کانونی خود جمع می کند. و بامزه اینکه: منوچهرمتکی شنبه بعد ازظهر را که جمع زیادی در کنفرانس امنیت مونیخ هستند برای گفتگو در تالار هتل بایریشرهوف انتخاب می کند. خبرنگارانی از سراسر جهان آمده اند، دوازده گروه فیلم برداری، دهها عکاس. جا تنگ است، دهها نورافکن صحنه را روشن کرده اند.

و وزیرخارجۀ ایران هم با گشاده رویی به این سو و آن سو می نگرد و لبخند می زند.

آیا اکنون به پیشنهاد مصالحۀ آژانس بین المللی انرژی اتمی جواب مثبت می دهد و می کوشد از بحران چند سالۀ اتمی بین کشورش و جامعۀ جهانی بکاهد؟ بنابراین آیا واقعاً ایران می خواهد – همانطور که رئیس جمهور محمود احمدی نژاد اشاره کرد – اورانیوم غنی شده با خلوص پایین را به خارج بفرستد و بعد از دریافت اورانیوم غنی شده با خلوص بالا آن را در رآکتور پژوهشی تهران بکاربرد؟

متکی خیلی چیزها می گوید، نیم ساعت تمام حرف می زند. اما چیزی را روشن نمی کند. فقط شرط می گذارد. بویژه اینکه معاوضۀ اورانیوم باید همزمان باشد و ایران مقدار را تعیین کند. اما پیشنهادهای مشخص برای آغاز گفتگوها؟ خبری نیست. عیناً همین نمایش باورنکردنی را با تک گویی خود در جمعه شب به صحنه آورده بود.

اگر احمدی نژاد دیپلمات ارشد خود را به مونیخ فرستاده تا نشان دهد باغرب راه می آید و دنبال آشتی است که باید گفت این مأموریت از بنیاد ناکام ماند. حضور متکی شکست بود، کشورش را منزوی کرد. مایۀ تأسف است، اگر در نظر آوریم که چنین موقعیتی، چنین گردهمایی غیررسمیِ قدرت ها فارغ از تشریفات دست و پا گیر می توانست چه امکانی در اختیارایران و جهان بگذارد.

"آدم دلش می خواهد لنگه کفش به این مرد پرت کند"

و این صحنه نکته های بامزه ای دارد. معلوم است که متکی از توجه جامعۀ جهانی لذت می برد. دست هایش را یا روی شکمش گذاشته یا با ادای زیاد حرکت می دهد. از چند دقیقۀ پیش صدای زنگِ چکشی می آید که نشان از شروع دوبارۀ کنفرانس است. قرار است داخل سالنِ کنفرانس به گفتگو ادامه دهند- دست بر قضا موضوعِ جهانِ عاری از سلاح هسته ای مطرح است – اما متکی دوست دارد بیرون از سالن گردهمایی حرف های خود را پی بگیرد، خیلی ساده فقط صدای خود را کمی بلند تر می کند.

در بین جمعیت امید نوری پور هم ایستاده، نوری پور زادۀ تهران است و سخنگوی سیاسی امنیتی فراکسیون سبزها درمجلس آلمان. سرش را تکان می دهد. از دست متکی عصبانی است: "آدم دلش می خواهد لنگه کفش به این مرد پرت کند."

به گفتۀ نوری پور جامعۀ جهانی پیوسته می گذارد ایران ابتکار عمل را دردست گیرد:"متکی حالا فرصت این کنفرانس را هم ربود." به باور نوری پور حرف های متکی بی محتوی است و درپی "اشاره هایی برای تشنج زداییِ" احمدی نژاد گام مشخصی برداشته نمی شود.

نوری پور این کار را نقشه می داند: "هر وقت قراراست تظاهرات بزرگی انجام شود همین کار را می کنند." پنج شنبۀ آینده سالگرد پیروزی انقلاب است. قراراست اعتراض های گسترده ای شکل گیرد. به باور نوری پور حکومت می خواهد نظرها را از این اعتراض ها متوجۀ مسئلۀ دیگری کند. از اینرو اشاره به آمادگی برای مصالحه: "بدین ترتیب ایران ساز خود را می زند تا اینکه به بمب اتمی دست یابد."

ترس از بمب

ترس از بمب اتمی ایران - این ترس را می توان در مونیخ دید. متکی بار دیگر می گوید ایران دنبال استفادۀ صلح آمیز از انرژی هسته ای است. وزیرخارجۀ سوئد کارل بیلت در اعتراض می پرسد پس چرا ایران به خواستۀ شورای امنیت سازمان ملل در قطعنامۀ شمارۀ 1969 عمل نمی کند و به غنی سازی اورانیوم پایان نمی دهد؟ به گفتۀ او شورای امنیت از نهادهای جامعۀ جهانی است که برای نمونه سوئد هرزمان به خواسته این نهادها تن می دهد: "از ایران هم همین را می خواهیم، نه کمتر نه بیشتر."

دست کم در حاشیۀ کنفرانس مونیخ ملاقاتی بین متکی و رئیس آژانس بین المللی انرژی اتمی یوکویا آمانوانجام می گیرد. به گفتۀ متکی درپایان این دیدار "گفتگوها" خیلی خوب" بوده اند: "در مورد پیشنهاد های موجود تبادل نظرکردیم." آمانو اظهار می دارد: "هیچ پیشنهاد متقابلی دریافت نکردم."

ازا ین حرف ها می توان نتیجه گرفت که پیشرفت مهمی حاصل نشده است. جیمزجونز، مشاور امنیت ملی رئیس جمهورآمریکا، می گوید "وضعیت بدتر می شود." به گفتۀ او در برای ایران همچنان بازاست اما نخواهیم گذاشت ایران به سلاح اتمی دست پیدا کند. روس ها که مدتها بسیار صبور بودند اکنون حرف های تندتری می زنند. وزیرخارجۀ روسیه سرگی لاورف می گوید ایرانِ دارای سلاح هسته ای"به هیچ رو پذیرفتنی نیست."

وزیر خارجۀ آلمان گیدو وستروله هم روز شنبه دوباره به ایران خطاب کرد: "دست ما دراز می ماند- اما تاکنون دستی را در مفابلمان نمی بینیم." به گفتۀ وستروله غنی سازی اورانیوم ایران درخارج می تواند "گامی در جهت اعتماد سازی" باشد.

وستروله باوردارد: گام اول. زیرا ایران بنابر ارزیابی کارشناسان چندین طرح اتمی دارد. ظاهراً درنطنز در 6000 سانتریفوژ اورانیوم غنی می شود. بعلاوه قراراست تأسیسات دیگری در نزدیکی شهرقم ساخته شود. در اصفهان یک رآکتور پژوهشی وجود دارد، در اراک می خواهند یک رآکتورآب سنگین بسازند. و بعد هم گزارش هایی در مورد ادامۀ ساخت کلاهک اتمی وجوددارد. به نوشتۀ "زود دویچه تسایتونگ" کارشناسان آژانس گفته اند این کلاهک را می توان با موشک های میانبرد شهاب 3 که به اسرائیل می رسد شلیک کرد.

"حالا نوبت شورای امنیت است"

معلوم است که شرکت کنندگان درکنفرانس امنیت مونیخ دقیقاً این چیزها را درذهن دارند. سال هاست که دراین هتل با ایران گفتگو می کنند. این امرهم می تواند توضیحی براین نکته باشد که چرا این شرکت کنندگان از نحوۀ حضور متکی سرخورده اند. جمعه شب که متکی مشغول تک گویی خود بود برخی درحالیکه سرتکان می دادند سالن را ترک کردند.

می توان روزشنبه درچهرۀ وزیر دفاع آلمان کارل تئودور تسو گوتنیرگ ناخرسندی را دید.:"متکی این موقعیت را ازدست داد." این حضور" باعث سرخوردگی" شده است. به گفتۀ وزیردفاع آلمان، ایران فقط "وقت کشی" را ادامه می دهد. بعد واضح تر صحبت می کند:"حالا نوبت شورای امنیت است."

یعنی:"اکنون در مورد تحریم های بیشتر رایزنی خواهد شد.

وزیر دفاع گفت که نمی خواهد وارد جزئیات شود: "اما اینکه ما درمورد پیچاندن پیچ تحریم فکر می کنیم مطلب تازه ای نیست."

بعضی ها پا را فراتر می گذارند، برای نمونه سناتور جو لیبرمان. وی شنبه شب و بعد از حضور نامؤفق متکی تهدید به حملۀ نظامی کرد.: "باید تصمیم بگیریم: یا تحریم های شدید اقتصادی، تا بدین وسیله راه حل سیاسی جواب دهد، یا باید حملۀ نظامی کنیم." لیبرمان آشکار ساخت که رهبری نظامی آمریکا برنامه هایی تدوین کرده اند که درصورت ناکامی راه حل سیاسی به مرحلۀ اجرا درمی آید. هیچکس نمی خواهد که این اتفاق بیفتد. گفتگو را تنها می توان با نشان دادن قدرت ادامه داد."

عکس از:رویترز

وزیر دفاع آمریکا هرگونه دستیابی به توافق اتمی با ایران در آینده ای نزدیک را رد کرد

2010-02-07T21:07:47Z

آنکارا، ترکیه – وزیر دفاع آمریکا رابرت گیتس می گوید آمریکا و متحدانش به هیچ گونه توافق نزدیکی با تهران، برای حل مسئله اتمی ایران نزدیک نشده اند. ایران گفته بود حاضر است توافق تبادل اورانیوم کمتر غنی شده با میله های سوختی را بپذیرد و با این توافق که از سوی آمریکا حمایت شده و پیشتر بدون پاسخ مانده بود را، کنار بیاید.

آقای گیتس هشدار داد زمان به سرعت در حال گذر است و ایران باید پیشنهاد را بپذیرد و اجازه دهد طبق توافق اولیه در این پیشنهاد، 1200 کیلوگرم اروانیوم کمتر غنی شده ایران به روسیه و یا فرانسه رفته و پس از غنای بیشتر، به میله سوختی تبدیل شده و برای مصرف در رآکتور تحقیقاتی تهران و برای تحقیقات پزشکی به ایران بازگردانده شود.

آمریکا و غرب به برنامه اتمی جهوری اسلامی مشکوک اند و آن را تلاشی برای دستیابی به بمب اتمی، درپوشش برنامه صلح آمیز اتمی و برای تولید انرژی، می دانند.

آقای گیتس در آنکارا و پس از دیدار با مقامات رسمی ترکیه به شماری از خبرنگاران آمریکایی و ترک گفت:«واقعیت این جاست که هرچه زمان بیشتر داده شود و هر قدر ایران باز هم به غنی سازی اورانیوم ادامه دهد، ارزش پیشنهاد یاد شده که حمایت آمریکا را هم پشت سرخود دارد و قرار است اطمینانی باشد برای جامعه بین المللی، کمتر می شود.»

اظهارات آقای گیتس پس از آن مطرح می شود که مقامات ایرانی به طور خاص محمود احمدی نژآد در گفت وگو با تلویزیون دولتی جمهوری اسلامی گفته بود مشکلی ندارد تا پیشنهاد مبادله سوخت را بپذیرد. وزیر خارجه جمهوری اسلامی منوچهر متکی هم در کنفرانس امنیتی مونیخ گفت توافق نزدیک است.

اما آقای گیتس در ترکیه گفت از هرگونه پیشرفتی در توافق، بی اطلاع است و به تهران پیشنهاد کرد اگر در قبول این پیشنهاد جدی است، برای هرگونه پیشرفت در گفت وگو، وارد گفت وگوی مستقیم با آژانس بین المللی انرژی اتمی شود.

آقای گیتس گفت:«به نظر من این بحثی است که بهتر است به جای این که آقای احمدی نژآد در تلویزیون این حرف ها را بزند یا (آقای متکی) در جلسه مطبوعاتی در کنفرانس مونیخ، نتیجه و گفت وگو مستقیما به آژانس بین المللی انرژی اتمی اعلام شود.»

حتی اگر ایران این پیشنهاد را بپذیرد، دولت اوباما تلاش برای افزایش تحریم های بین المللی در شورای امنیت بر ایران برای تعلیق فعالیت های غنی سازی جمهوری اسلامی را شروع کرده است. هرچند روسیه که تا پیش از این خیلی طرفدار افزایش تحریم ها نبود، به تدریج نشانه هایی از همراهی برای تحریم های بیشتر می دهد، چین، دیگر عضو دائم شورای امنیت است که هنوز برای افزایش تحریم ها، همراه نشده است. هفته گذشته و در کنفرانس امنیتی مونیخ، وزیر خارجه چین اعلام کرد باید فعالیت های دیپلماسی برای حل مسئله هسته ای جمهوری اسلامی افزایش یابد. گفته های آقای یانگ زیه چی نشان می دهد چین هنوز مخالف افزایش تحریم ها علیه ایران است.

اما وزیر دفاع آمریکا رابرت گیتس ابراز امیدواری کرده که چین با دیگر اعضای دائم شورای امنیت همراه شود و به همراه فرانسه، بریتانیا و روسیه و آمریکا، دور تازه ای از تحریم ها علیه ایران را اعمال کند. آقای گیتس گفت:«تلاش هایی برای همراه کردن چین در حال انجام است و به نظرم احتمال همراهی چین، وجود دارد.»

*پیتر اسپیگل خبرنگار حوزه خاورمیانه و عراق و افغانستان روزنامه وال استریت جورنال است

حضور باورنکردنی وزیر خارجۀ ایران

2010-02-07T20:58:55Z

ایران درپی دستیابی به بمب اتمی است؟ حرف بی ربطی است، مسئله مداوای 850000 بیماراست. اعدام مخالفان؟ به هیچ روی، روش برخورد قانونی با جنایتکاران است. تقلب درانتخابات؟ هرگز، جمهوری اسلامی دمکراتیک ترا ز اتحادیۀ اروپاست. و انکارهولوکاست؟ ببینید، مگر شما از تحمل عقیدۀ مخالف صحبت نمی کنید، خب ایران هم دنیا را بگونه ای دیگر می بیند.

وزیر خارجۀ ایران منوچهر متکی نظیر این توضیح ها را به شرکت کنندگان کنفرانس امنیت مونیخ داد. هرکس می خواست نامعقولی حکومت ایران را ببیند باید جمعه در "جلسۀ جغدهای شب" در سالن کنفرانس بزرگ هتل "بایریشر هوف" شرکت می کرد. جلسه که قرار بود بصورت بحث وگفتگوی چالشی بین متکی و وزیرخارجۀ سوئد کارل بیلت برگزار شود بیشتر تبدیل به تک گویی بی ربط وزیرخارجۀ ایران شد.

رئیس کنفرانس ولفگانگ اِشینگر، متکی را که فرد مورد اعتماد احمدی نژاد است کوتاه زمانی قبل از شروع کنفرانس به مونیخ دعوت کرد زیرا رئیس جمهور ایران ابتدای هفته در گفتگوی تلویزیونی به تغییر موضع ایران در مناقشۀ اتمی با سازمان ملل متحد اشاره کرده بود.

ماهها بود که احمدی نژاد پیشنهاد آژانس بین المللی انرژی اتمی را نمی پذیرفت، طبق این پیشنهاد قرار بود ایران اورانیوم غنی شده با خلوص پایین خود را برای رآکتور پژوهشی تهران جهت غنی سازی با خلوص بالا به خارج بفرستد به جای آنکه در کشور تولید کند.

اکنون بنظر می رسد احمدی نژاد از این خواسته دست برداشته که اورانیوم فقط داخل خاک ایران با میله های سوختی معاوضه شود. جامعۀ جهانی نگران است که ایران به بهانۀ برنامۀ اتمیِ صلح آمیز برای تولید فرآورده های پزشکی، مخفیانه روی سلاح اتمی کار کند.

اما این بارهم همچون دفعه های گذشته بود – کوتاه آمدن ایران مشروط است. متکی خواست که زمان و مکان و میزان معاوضۀ اورانیوم را ایران تعیین کند. می گوید فقط دراینصورت است که توافق با جامعۀ جهانی ممکن می شود. وزیرخارجۀ ایران تأکید کرد: "ارادۀ سیاسی وجود دارد". از نو اطمینان داد که کشورش تنها درپی استفادۀ صلح آمیز از انرژی هسته ای است. به گفتۀ او میله های سوختی لازم را ایران می تواند یا خود تولید کند یا بخرد و یا درخارج معاوضه کند. بنابراظهار او ایران علی الاصول با معاوضه مؤافق است.

قبل ازمناظره، متکی با وزیرخارجۀ آلمان گیدو وستروله و وزیرخارجۀ روسیه سرگی لاورف گفتگو کرده بود. وستروله بعد از این دیدار با تردید اظهارنظر کرد: "صبر ما هم بی پایان نیست و حرف به ما کمک نخواهد کرد، بلکه فقط اقدام مشخص." به گفتۀ وستروله اگر ایران به بمب اتمی دست یابد ثبات جهان بخطرمی افتد و دورتازۀ مسابقۀ تسلیحات اتمی آغاز می شود. لاورف هم گفت می خواهد برای متکی روشن سازد که دنیا موضع مشترکی می گیرد و ایران باید به همۀ سؤال های آژانس بین المللی انرژی اتمی پاسخ دهد: "امیدوارم او هم به حرف من گوش کند و واکنش نشان دهد."

این انتظار کاملاً برآورده نشد، چنین می نماید که ایران می خواهد با جامعۀ جهانی بازی کند. اما به گفتۀ وستروله دست کم ایران حاضر به صحبت است:"هر گفتگویی خوب است."

در واقع فرصت گفتگو در مونیخ به اندازۀ کافی وجود دارد. 300 کارشناس امنیتی از سراسر دنیا گردهم آمده اند. متکی می تواند تا یکشنبه با نمایندگان کشورهای عضو شورای امنیت – ایالات متحده، روسیه، چین، انگلستان، فرانسه – دیدار کند، این کشورها ازسال ها قبل می کوشند از ایران ضمانت بگیرند که ازانرژی اتمی تنها استفادۀ صلح آمیز خواهد کرد.

به استثنای چین که منافع اقتصادی خود را در ایران دنبال می کند دیگر کشورها برای متکی آشکار ساختند در صورت تعلل ایران تحریم ها بیشتر خواهد شد. وزیرخارجۀ سوئد بیلت گفت جلوی این تحریم ها را فقط می توان به این شکل گرفت که ایران با آژانس بین المللی انرژی اتمی جلسه بگذارد و مواضعش را کتباً اعلام کند.

بیلت با خونسردی به اظهارات عجیب متکی در جلسۀ شبانه پاسخ داد. وی گفت در مورد حقوق بشر و دمکراسی و درک تاریخی و انگیزه های واقعی ایران از برنامۀ اتمی کلی صحبت می توان کرد، چرا که جامعۀ جهانی دراین موردها نظرهای کاملاً متفاوتی دارد. اما اکنون مهمترین مسئله برنامۀ اتمی ایران است. و در این مورد صادق است:"ساعت تیک تیک می کند، وقت ایران می گذرد."

عکس از: dpa

بازی موش و گربه اتمی، ایران

2010-02-06T22:22:42Z

رئیس‌جمهور احمدی‌نژاد پنجشنبه اظهار داشت که استاد بازی موش و گربه با غرب شده است و این بار موش واقعاً وجود داشت.

یک بار دیگر ایران در دقیقه نود در مقابل تحریم‌های جدید از سوی هیات تصمیم‌گیری غرب پیشنهاد واگذاری را مطرح کرد. ایران هم‌زمان با فرستادن یک راکت به فضا که موشی را حمل می‌کرد، با محدودیت‌های سازمان ملل درباره برنامه موشک‌های بالستیک این کشور، مماس شد. در این راکت به جز موش، دو لاک‌پشت و چند تایی کرم بودند.

در یک مصاحبه که در تلویزیون دولتی ایران پخش شد، آقای احمدی‌نژاد گفت که ایران مشکلی با فرستادن اورانیوم غنی‌شده به خارج ندارد، چیزی که ایران ماه‌هاست که در برابر آن مقاومت می‌کند. این اعلام جالب‌توجه درست زمانی داده شد که غرب در حال آماده شدن برای درخواست از چین و روسیه برای حمایت از تحریم‌های سوخت، بانک مرکزی و سپاه پاسداران ایران از سوی سازمان ملل بود. اولین تحریم‌های سازمان ملل از مارچ ۲۰۰۸ آغاز شده است. کارگردانان سیاست از "سه کشور بزرگ" اروپا، انگلیس، فرانسه و آلمان، قرار بود با همتای خود در ایالات متحده پیش از آن‌که با روسیه و چین وارد صحبت شوند، جلسه‌ای تلفنی داشته باشند.

مقامات غربی بر این گمانند که ایران دقیقاً در آستانه خارج کردن اورانیوم از کشور، قیمت کمتری را پیشنهاد خواهد داد. در حالی که آن‌ها داشتند به نشانه‌هایی که در سخنان آخر احمدی‌نژاد بود فکر می‌کردند، تلویزیون ایران کاوشگر- ۳ را نشان داد که از جا کنده شد و چیزی را که می‌گویند موجودات زنده بودند، با ود به فضا برد. خبرگزاری ایسنا خبر داد که کپسول این موشک با "مسافران" غیرمعمول خود به زمین بازخواهد گشت.

آقای احمدی‌نژاد فرستادن این موشک را به عنوان پیشرفتی که کمک خواهد کرد که "سیستم سلطه‌جوی" کشورهای غرب فرو ریزد، مبارک دانست. در مراسمی که برای یک ماهواره جدید برگزار شده بود وی گفت که ایران امیدوار است تا به زودی انسان به فضا بفرستد.

دانشمندان غرب گفته‌اند که برنامه فضایی پوششی را برای توسعه ظرفیت موشک‌های دور برد حامل بار هسته‌ای فراهم می‌آورد.

کاخ سفید فرستادن موشک به فضا از سوی ایران را به عنوان "عملی تحریک کننده" تقبیح کرد.

مارک والاس، سفیر سابق ایالات متحده در سازمان ملل و مدیر گروهی به نام "متحد علیه ایران هسته‌ای" عمل اخیر آقای احمدی‌نژاد را به عنوان حرکتی در شطرنج تفسیر کرد. "رژیم ایران در حال حاضر بهترین بازیکن در بازی شطرنج در عرصه بین‌الملل است. به طور قطع، تیم آن‌ها از غرب در بازی جلو افتاده است،" این چیزی است که او گفت.

ایران در ماه اکتبر در زیر فشارهای به وجود آمده از افشای تاسیسات قم، با خروج اورانیوم از ایران در مذاکرات با ایالات‌متحده، چین، روسیه، انگلیس، فرانسه، و آلمان توافق کرده بود.

از آن زمان به هر حال ایران بارها خود را از توافق صحبت شده بیرون کشیده، در جستجوری دوباره‌نویسی شرایط برآمده و اتمام مهلت‌ها را شوخی گرفته است.

بر اساس توافقی که از سوی سازمان ملل انجام شده، ایران باید سه چهارم سوخت هسته‌ای خود را برای تغییر به سوخت مورد نیاز در رآکتورهای تحقیقاتی تهران که مولد ایزوتوپ‌های پزشکی هستند، به روسیه و فرانسه بدهد. خارج کردن این مقدار از اورانیوم از ایران باعث به تعویق افتادن انباشت مواد شکافتنی خواهد شد، چیزی که جامعه بین‌الملل اعتقاد دارد که برنامه هسته‌ای پنهانی است.

آقای احمدی‌نژاد در مصاحبه تلویزیونی‌اش گفت: "بعضی از کاه کوه می‌سازند. مشکلی نیست. ما قرارداد را امضا می‌کنیم. به آن‌ها ۳.۵ درصد [اورانیوم غنی‌شده] می‌دهیم و آن‌ها چهار، پنج ماه طول می‌کشد که به ما ۲۰ درصد [اورانیوم غنی‌شده] بدهند."

قدرت‌های غربی با شک واکنش نشان دادند اما چین و روسیه از آن استقبال کردند. برنارد کوشنر، وزیر امور خارجه فرانسه، بعد از جلسه با همتای چینی خود در پاریس به او گفت:‌ "من سردرگم و حتی کمی بدبین هستم."

انگلیس گفت که مساله مهم هنوز از سوی ایران نادیده گرفته می‌شود که باید بر سر برنامه هسته‌ای خود به راه مذاکره‌ برگردد.

قدرت‌های غرب گفتند ایران باید آژانس انرژی اتمی سازمان ملل را، سازمانی که قرارداد خود با آن را شکست در صورتی که پیش از آن، آن را به صورت رسمی پذیرفته بود، در جریان بگذارد.

"ما باید ببینیم که آیا ایران واقعاً قصد آغاز ارسال اورانیوم به خارج را دارد یا خیر،" این چیزی‌ست که آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان گفت. وی افزود:‌ "یک سخنرانی به معنای این نیست که لزوماً قدم‌های بعدی‌ای وجود خواهند داشت."

وزیر امورخارجه چین، یانگ جیچی، نیز بیان کرد او بر این باور است که ضرورت دارد که مذاکرات با ایران ادامه یابد، و اضافه کرد که آن مذاکرات باید رو به سوی ارسال اورانیوم به خارج داشته باشند.

یک دیپلمات ارشد غرب مشخص کرد که بازی آقای احمدی‌نژاد خواهد توانست برای ایران زمان بیشتری بخرد.

عکس: (Ebrahim Noroozi/IIPA.ir/Reuters)

اوباما که ابتدا دست خود را به سمت ایران دراز کرده بود اکنون به سیاستی سخت گیرانه تر روی می آورد

2010-02-06T22:11:29Z

باراک اوباما در سخنرانی سالانه خود در روز 27 ژانویه، تنها هشت دقیقه از هفتاد دقیقه را به سیاست خارجی اختصاص داد. او اصلا از نزاع اسرائیل و فلسطین، که از هم اکنون در درجه دوم اهمیت قرار گرفته، حرفی نزد. طبق سخنان مارتین ایندیک، سفیر سابق، اوباما "ابتدا به دنبال حل کردن این نزاع بود ولی اکنون تنها به دنبال مدیریت آن است". چین هم در سخنان او جایی نداشت و نامش تنها با قطارهای سریع السیرش ذکر شد.

ولی اوباما درباره ایران سخنی مهم به زبان آورد. رئیس جمهور(امریکا) بدون آن که لحنش را تند کند به مقامات ایران قول داد در صورتی که هم چنان تعهدات بین المللی را نادیده بگیرند، باید منتظر پیامدهای شدیدتری باشند. او خطاب به آنانی که نسبت به سخنان او بدبین هستند، اضافه کرد:"این یک قول است".

ناظران بسیاری، از جمه آقای ایندیک، مشاور سابق بیل کلینتون در مسائل خاورمیانه، در این جمله "چرخش" سیاست خارجی اوباما را خاطر نشان می کنند. و این قضیه زمانی برجسته تر می شود که به سخنان آقای اوباما دقت کنیم که از همیشه واضح تر از "حقوق زنانی که در خیابان های تهران راه پیمایی می کنند" دفاع کرد و از بکار بردن کلمه "گفتگو" که سمبل کاندیداتوری و چندین ماه اولش در کاخ سفید بود، خودداری کرد.

در فردای سخنرانی، آقای ایندیک که در موسسه بروکینگز در واشنگتن در میان حلقه ای از متفکران صحبت می کرد، گفت که رئیس جمهور قصد دارد "انعطاف ناپذیری بیشتری را به نمایش بگذارد". سیاست خارجی امسال به احتمال زیاد "سخت گیرانه تر" خواهد بود.

اوباما یک سال بعد از به قدرت رسیدن، متوجه حد و حدود تصمیماتش شد. او آن قدر کوتاه آمد – با خطر آن که در چشم منتقدانش ضعیف به نظر بیاید- که اکنون مجبور است از خود انعطاف پذیری کمتری به نمایش بگذارد. توافق او با روسیه بر سر تجدید پیمان محدود سازی اسلحه های استراتژیک که سنگ زیربنای رابطه نوی مسکو و واشنگتن است، هنوز به امضا نرسیده است. با وجود آن که دو ماه از انقضای تعهدنامه می گذرد طرف امریکایی حاضر نیست بر سر مسائل کنترل این تعهدنامه کوتاه بیاید.

یک بحران واقعی

به رغم آن که چین عکس العمل نشان خواهد داد، اوباما قصد دارد که برای نخستین بار با دالایی لاما، رهبر معنوی تبت در سفر آینده اش به ایالات متحده ملاقات کند. رئیس جمهور امریکا که بعد از اولین دیدارش از چین در ماه اکتبر 2009 دیدار با دالایی لاما را عقب انداخت، معتقد است که به اندازه کافی ظرافت سیاسی اش را به اثبات رسانده است.

این بار تاریخ دیدار هفدهم یا هجدهم فوریه ذکر شده است. وزیر امور خارجه هیلاری کلینتون، از پکن خواسته است که با بهانه کردن مسائل کنونیِ فروش اسلحه به تایوان و یا گوگل، موضعش در میان قدرت های جهانی را تغییر ندهد. زیرا که چین تاکنون بر سر فشار بر ایران با دیگران هم نظر بوده است.

آقای ایندیک ادامه می دهد:"اوباما هنوز با یک بحران سیاسی واقعی روبرو نشده است. اما حالا با ایران موقعش رسیده". طبق گفته او مشکل آنجاست که شیوه برخورد اوباما در اولین سال ریاست جمهوری اش- با تصمیمات رنگارنگ و بعدِ آن منتظر شدن تا ببیند چه از آب در می آید - "از اعتبار او کاسته است".

فرآیند جدید تحریم ها که به دلیل ترس از ضربه زدن به اپوزیسیون حکومت ایران به حال تعلیق در آمده بود، دوباره مطرح شده است. منابع معتبر اعلام کرده اند که خانم کلینتون که هفته پیش در پاریس بود، و رئیس جمهور فرانسه نیکولا سارکوزی، با هم به توافق رسیدند تا از ریاست فرانسه در شورای امنیت ملی سازمان ملل از ماه فوریه استفاده کنند و به شرکایشان پیشنهاد وارد عمل شدن دهند. روسای سیاسی گروه 5+1 (ایالات متحده، روسیه، چین، فرانسه، انگلستان و آلمان) درنظر گرفته بودند که در روزهای آینده با هم هماهنگ شوند تا هفته آینده در نیویورک بحث ها را آغاز کنند.

تنظیم تحریم ها

در وضعیت کنونی، موضع آخر محمود احمدی نژاد و پیشنهادش برای تعویض قسمتی از اورانیوم با درصد پایین خلوص در مقابل سوخت با خلوص بالا برای استفاده در راکتور تحقیقاتی تهران- پیشنهادی که در ماه نوامبر 2009 رد شده بود- امریکایی ها را متعجب نکرد. آنها عادت دارند درست در زمانی که فشارها درحال افزایش است، شاهد پیش قدم شدن ایرانیان باشند. غربی ها هم یک صدا به ایران جواب دادند که باید پیشنهادش را نزد آژانس بین المللی انرژی اتمی به تایید برساند.

روز چهارشنبه رابرت گیتس، رئیس پنتاگون در مقابل کمیسیون دفاع تاکید کرد که ایران در معرض "تحریم های سختی" قرار خواهد گرفت. این تحریم ها "بخشی از سوی شورای امنیت ملل متحد و بخش دیگرش از سوی ایالات متحده و کشورهایی که با او هم نظرند" صورت خواهند گرفت. بعد از مجلس نمایندگان، سنای امریکا قانونی را به تصویب رساند که صدور سوخت به ایران (ظرفیت پالایش در ایران بسیار محدود است) و همین طور شرکت های غیر ایرانی که در بخش انرژی مشغول هستند، تحریم شوند.

تحریم ها از لحاظ سیاسی برای دولت اوباما اجتناب ناپذیر هستند. کلیف کوپچان که ایران و روسیه را برای گروه Eurasia دنبال می کند، می گوید:"اگر اوباما ایران را تحریم نکند، جمهوری خواهان سر و صدای زیادی به راه خواهند انداخت". ولی دولت اوباما با هدف قرار دادن بخش نفتی، در زمانی که جنبش اعتراضی در ایران زیر سرکوب شدید قرار دارد، نمی خواهد به مردم ضربه بزند.

زندگیِ دومِ ندا سلطانی؛ مردۀ اشتباهی

2010-02-06T21:59:14Z

زنی که می گفتند مرده هنوز زیباست. چهره اش اما شکسته ترشده است و حجاب هم دیگر ندارد. درلابلای موهای سیاهش تارهای سفید می توان دید. ندا سلطانی درهفت ماه گذشته پیرشده است.

عکس صورت او زن جوانی را با چشمان میشی نشان می دهد که آرایش خفیفی دارد و روسریش که در ایران اجباری است به اندازۀ کف دستی عقب رفته و مقداری از موهای پرپشتش نمایان است. تبسمی به لب دارد، لطیف و معصوم. عکسی مطلوب برای شهید؛ تابستان گذشته عکس ندا سلطانی بعنوان نماد اعتراض های خونین درایران درسراسرجهان منتشرشد. اما زنِ توی این عکس نمرده است. ندا سلطانی درکافه ای درنزدیکی فرانکفورت نشسته است.

به انگلیسی روانی می گوید که خبر مرگ او ناشی از جابجایی بود، اشتباهِ دراصل کوچکی از رسانه ها با پیامدهای زیاد برای زنِ توی این عکس. پای ندا سلطانی در جریان ناآرامی های بعد از انتخابِ دوبارۀ محمود احمدی نژاد به معرکه کشیده شد. مجبور شد وطنش را ترک کند و به آلمان بگریزد. ندا زنده است اما این عکس که او را با لبخند نشان می دهد زندگی گذشته اش را نابود کرد. تا شش ماه پیش درتهران زندگی می کرد. در دانشگاه آزاد اسلامیِ تهران ادبیات انگلیس درس می داد. درتابستان رساله اش را نوشت که کاری است در مورد عنصر زنانه در آثار جوزف کنراد.

پدر و مادر ندا جزء طبقۀ متوسط حساب می شوند. مایل نیست بگوید خانواده اش چه می کنند واهل کجایند. نگران آنهاست که در ایرانند. می دانست که خیلی چیزها در ایران غلط است. اما درجنبش مخالفان فعالیتی نداشت. خیلی جدی دنبال کارهای دانشگاهیش را می گرفت. وقتی دانشجویان درژوئیه به تظاهرات پرداختند مشغول تصحیح رساله اش بود.

ازدست دادن کارو پول و خانواده

"ده سال تمام زحمت کشیدم تا بتوانم در دانشگاه درس بدهم. خودم پول درآوردم. با دوستانم بیرون رفتم و تفریح کردم." کار و پول و دوستانش را از دست داده است. 32 سال دارد و متقاضی پناهندگی درآلمان است. بعلت همین یک عکس.

ماجرای این عکس به 20 ژوئیۀ 2009 برمی گردد: حدود ساعت هفت عصر در نزدیکی خیابان کارگر در تهران زن جوانی گلوله می خورد. به پشت می افتد و از دهانش خون جاری می شود. به دوربینی دستی خیره می شود، مجروح و بی دفاع و ترسیده. در راهِ بیمارستان می میرد. درابتدا تویتر و وبلاگ ها توجه را به این زن که در حال مرگ است جلب می کنند؛ فیلمی که ازاین زن با موبایل گرفته شده بی درنگ در یوتیوپ گذاشته می شود.

کارکنان شبکه های تلویزیونیِ بزرگ می کوشند وی را شناسایی کنند. نام کوچکش،ندا، را می توان در فیلم شنید، خیلی سریع در اینترنت نام خانوادگی هم برای او گفته می شود: سلطان، دانشجوی دانشگاه آزاد اسلامیِ تهران. یک نفر در فیس بوک دنبال اسم ندا سلطان می گردد.

ندا سلطانی هم درفیس بوک صفحه ای دارد. وی محتویات صفحه را درفیس بوک فقط برای دوستانش آزاد کرده است. البته عکسی از او وجود دارد که همه می توانند ببینند. آن کسی که بعنوان نفراول، مدرسِ دانشگاه ندا سلطانی را با دانشجویِ درگذشته نداسلطان اشتباه می گیرد ناشناس می ماند.

اما یک نفرعکس ندا سلطانی را در شب 21 ژوئیه 2009 از فیس بوک کپی می کند و بعنوان عکسِ ندا سلطان که کشته شده ارسال می کند.

عکس از طریق وبلاگ ها و خبرگزاری ها در اینترنت پخش می شود؛ کوتاه زمانی بعد، از سی ان ان و بی بی سی و سی بی اس گرفته تا تست دِ اِف و آ اِر دِ (دوتای آخر آلمانیند.م)، مهمترین شبکه های تلویزیونی این خبر وعکس را در سراسر جهان پخش می کنند؛ صبح روزبعد می توان عکس ندا سلطانی را در نشریه های دهها کشور دید. ظرف چند روز همۀ دنیا عکس ندا سلطانی را می شناسند و فکرمی کنند عکس ندا سلطان است که براثر تیراندازی جان باخته است.

در تظاهرات روزهای بعد، مردم خشمگین عکس های بزرگ شدۀ این به اصطلاح شهید را حمل می کنند. بعد عکس او روی پیراهن ها نیز می آید و درخیابان ها هم برایش حجله درست می کنند. تظاهرکنندگان، زن روی عکس را "فرشتۀ ایران می نامند". عکس می شود نماد نبرد برای آزادی و ندا سلطانی مظهر آن.

سلطانی درایران نامی معمولی است. مانند مایریا مولر در آلمان. ندا نیز اسم کم رواجی نیست. ندا سلطانِ کشته شده دانشجویِ دانشگاه آزاد اسلامی تهران بوده، ندا سلطانیِ زنده مدرس این دانشگاه است و کمی مسن تر. هردو موی تیرۀ بلند دارند و زیبایند. جابجا کردن این دو دور از ذهن نیست. بویژه در اول کار که همه با ناراحتی ازمرگ زن جوان صحبت می کردند. اما اسم کاملِ زنِ درگذشته ندا آقا سلطان است. زنی که عکسش درفیس بوک است ندا سلطانی نام دارد. روزنامه نگاران با تجربه در قاعده باید یک وقتی پی به این تفاوت می بردند. اشتباه گرفتن نداها نشانی هم از روزنامه نگاری دراوضاعی دارد که خیلی ها به اعصابشان مسلط نیستند.

اشک شوق

صبح 21 ژوئیۀ 2009، یک روز بعد از شلیک مرگ آور، ندا سلطانی از اینکه این همه آدم می خواستند در صفحۀ او درفیس بوک همبستگی خود را اعلام کنند شگفت زده می شود. صدها نفرند، از سراسر جهان. اولین تلفن ها زده می شود. استادی از دوستان او از اینکه صدایش را می شنود اشک شوق می ریزد. ندا سلطانی اول فکر می کند که کسی شوخی بیمزه ای کرده است. بعد متوجه می شود چه اتفاقی با عکس او افتاده است.

اشتباه که نباید اما می تواند اتفاق بیفتد، اما می توان این اشتباه را با دوسه تلفن و ایمیل تصحیح کرد. به صدای آمریکا می نویسد، شبکه ای فارسی زبان، که در ایران هم بین مخالفان محبوبیت دارد.

می نویسد که اشتباهی رخ داده و عکس او را به اشتباه نشان می دهند. ندا بعنوان دلیل عکس دیگری از خود می فرستد و می گوید این را که می توان با دیگری مطابقت داد.

فکرش را هم نمی کند که چه اتفاقی می افتد: صدای آمریکا این عکس را بعنوان عکس دیگری از ندای کشته شده پخش می کند، سی بی اس استناد به این عکس می کند. آهسته آهسته ترس گریبان ندا سلطانی را می گیرد. عکس را ازصفحۀ خود در فیس بوک برمی داردتا کسی نتواند از این عکس استفاده کند. مدت کمی بعد معلوم می شود کارش غلط بوده است: وبلاگ نویس ها دست سانسور مقام های دولتی را در کارمی بینند و این عکس را درصدها صفحه در فیس بوک کپی می کنند و ازطریق تویتر هم می فرستند.

تلاش های ندا سلطانی برای جلوگیری ازپخش عکسش به جایی نمی رسد. دیگر برعکس خود اختیاری ندارد. حالاعکس او به رسانه ها و تظاهرکنندگان تعلق دارد که فکر می کنند صاحب عکس نماد مبارزۀ آزادیخواهانه است.

در 23 ژوئیۀ 2009 پدرومادرندا آقا سلطان که کشته شده عکس های او را دراختیارعموم می گذارند. دوستان تلاش می کنند این اشتباه را ازطریق اینترنت تصحیح کنند. بی نتیجه. به دوستی توهین می کنند: " توی بی رحم نخواهی توانست فرشتۀ ایران را از ما بگیری." دیگر نمی توان این اشتباه را درست کرد. منتقدان حکومت در اینترنت اصرار دارند که عکس واقعی است. تنها معدودی از روزنامه نگاران درصفحۀ فیس بوکِ ندا سلطانی از او درمورد ماجرای این عکس سؤال می کنند. هیچ کس نمی تواند این اشتباه را از بین ببرد. ندا سلطانی عکس خود را از دست داده است.

سرانجام حکومت ایران ندا سلطانی را زیرفشار می گذارد. حتی حالا هم درآلمان حاضر نیست بگوید چه کسی و چگونه او را تهدید کرد، نگران خانواده اش است. زیرا قراراست از این جابجایی بر ضد مخالفان استفاده شود، قراراست تظاهرکنندگان در خیابان آلت دست کشورهای غربی معرفی شوند. دچارحمله های عصبی می شود و بیمار، تصمیم می گیرد ایران را ترک کند.

بدون خداحافظی از پدر و مادرش در 2 جولای 2009 به غرب می گریزد. با همۀ پس اندازش پول کسانی را می دهد که به فرارش کمک کردند، با کوله پشتی کوچکی ازراه یونان وارد آلمان می شود. خیشی ازاو در بوخوم زندگی می کند. این مرد اکنون خانوادۀ اوست.

در 3 جولای 2009 سرانجام بی بی سی آنلاین خبر این اشتباه را می دهد. در گزارشی مربوط به بحث های اینترنتی و بعد از حدس و گمان در مورد مرگ مایکل جکسون می آید: "مورد ندا سلطانی نشان می دهد که چقدر می تواند خطرناک باشد وقتی رسانه های جمعی به عکس هایی از صفحه های شخصی استناد می کنند." حداکثر در این روز می بایست قائلۀ این عکس ختم می شد. ندا سلطانی در تبعید تعریف می کند: "دوستانم گفته بودند: یک روز صبر کن. همه چیز درست خواهد شد. اما روزها گذشتند و هیچ چیز درست نشد." شش ماه است که مورد پناهندگی او در حال بررسی است. ندا می گوید نمی خواسته مهاجرت کند. در گذشته هرگز خارج نبوده است. غم وطن دارد.

حدود 180 یورو کمک در ماه

ندا از دولت آلمان ماهانه حدود 180 یورو کمک می گیرد. این پول برای خرید میوه و سبزی، برای تغذیۀ سالم همچون در تهران، کم است. درحال حاضر درخانه ای مخصوص پناهندگان زندگی می کند. هنوز نگران خانواده اش در تهران و نگران خودش درآلمان است. اتاقش، شمارۀ یازده، باریک است و دو تخت دارد و یک قفسه. نمی خواهد کسی را راه دهد. می گوید می خواهد ماه های "اردوگاه" را هرچه سریع تر فراموش کند.

روکش های در چوبیند. آشپزخانۀ مشترک برای بیش از دوازده نفر پنجره ندارد، ماشین ظرفشویی رابر روی چهارپایۀ لرزانی قرارداده اند. دربالکنی که رو به حیاط است بشقاب ماهواره ای به میلۀ شکسته ای نصب شده است. میله را در یک قوطی حلبی با شن و سنگ محکم کرده اند. وسیله ای موقت برای ارتباط با وطن.

عکس واقعی ندایِ درگذشته را ماه هاست که همه جا نشان می دهند، عکس اشتباهی ندای زنده هنوز آفتابی می شود: دراشپیگل آنلاین و درنیویورک تایمز. درنوامبر سی ان ان گزارشی درمورد ایران پخش کرد همراه با عکس ندا سلطانی.

وی به این شبکه ایمیل زد و خواستارحذف عکس خود شد. بعنوان جواب، ایمیلی استاندارد دریافت کرد که درآن توجه داده می شود نمی توانند به همه شخصاً جواب بدهند. نامه اینگونه امضا شده بود:"سی ان ان معتبرترین نام در اخبار".

ندا سلطانی نبرد بر روی عکسش را باخته است.

*در بارۀ نویسنده: داوید شِراوِن، روزنامه نگار در ایالت نوردراین وستفالن ، معمولاً در زمینۀ تأمین انرژی می نویسد و از اینرو با کشور نفت خیز ایران سرو کار دارد. اینگونه بود که از ماجرای ندا سلطانی هم آگاه شد.